อนิละ บทที่ ๑๕

เสียงส้นเท้ากระทบพื้นบันไดเป็นจังหวะทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะมองผ

อนิละ บทที่ ๑๖

เหมือนดั่งมีดอันแหลมคมปักลงกลางจิตใจเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มแสนจะหวงแหนนั้นกำลังเผยให้ชายอื่นได้เชยชมอยู่

อนิละ บทที่ ๑๗

"น่าแปลกใจนะที่จันทร์เจ้ากับวายุขอดื่มด้วย"

อนิละ บทที่ ๑๘

"ขอโทษนะ"

อนิละ บทที่ ๑๙

เมื่อเผลอไผลเผยอปากทำให้อีกคนได้ฉวยโอกาสส่งลิ้นร้อนเข้ามาทักทายและละเมียดชิมความหวานภายในโพรงปาก รสจ

อนิละ บทที่ ๒๐

ความคิดต่าง ๆ นานา ถาโถมเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ที่จะอดคิดไปไกลว่าอีกคนนั้นเบื่อตนแล้วและวันนี้อาจ

อนิละ บทที่ ๓๐

อนิละ บทที่ ๒๙

อนิละ บทที่ ๒๘

อนิละ บทที่ ๒๗

อนิละ บทที่ ๒๖

อนิละ บทที่ ๒๕

อนิละ บทที่ ๒๔

อนิละ บทที่ ๒๓