- Kabuuan: 30
บทที่ ๑
สายลมเย็นพัดผ่านกระทบกับผิวกายของหญิงสาวที่มีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวกายดุจดั่งสำลี หน้าตาอันไร้ที่ติใด ๆ
บทที่ ๒
"จักเข้าไปทักทายหญิงสาวผู้คนนั้นหรือไม่ มัวแต่นั่งจ้องอย่างมิวางตาอยู่เช่นนี้มันมิได้ทำให้เขารู้หรอก
บทที่ ๓
กาลเวลาหมุนแปรเปลี่ยนจากท้องฟ้าสีสดใสเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มบ่งบอกได้ว่าถึงเพลาที่จักต้องจากกันแล้ว วาย
บทที่ ๔
แสงจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้าที่มืดมนเหมือนกับว่ามันเป็นใจให้คนที่แหงนมองขึ้นฟ้าได้จับจ้องเพียงแต่ดวงจั
บทที่ ๕
รอยยิ้มระบายออกมาบนหน้าเล็กน้อยเมื่อได้เห็นคนที่เพิ่งนึกถึงเมื่อครู่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเป็น ๆ ก็พลันให
บทที่ ๖
"ตัวฉันมิได้เป็นกระไรหรอก อย่าตื่นตระหนกไปเลยเถิด"
ร่างเล็กจับมือที่แนบหน้าผากกับพวงแก้มสลับกันมาไว้ใ
บทที่ ๗
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูสองทีดังขึ้นทำให้คนที่กำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการอ่านเอกสารงานอยู่นั้น
บทที่ ๘
จันทร์เจ้าพยายามสอดส่องว่าเพื่อนสนิทที่หลอกให้ตนหลงนึกเป็นห่วงเป็นใยว่าจักเครียดกับงานจนเกินไปกำลังเ
บทที่ ๙
"ไปกันได้แล้ว ฉันบอกให้คนที่บ้านฉันนำของพวกเราขึ้นไว้บนรถเรียบร้อยแล้ว"
วายุพยักหน้าเล็กน้อยให้กับเพื
บทที่ ๑๐
"พี่วายุ!"
และสิ่งที่วายุคิดในคราแรกก็เป็นจริง เมฆาพุ่งเข้ามากอดเธอไว้แน่นจนทำให้เธอหายใจแทบจะไม่ออกแ
บทที่ ๑๑
"เอามือสกปรก ๆ ของแกออกไปจากคนของฉัน"
สายตาหลายคู่หันมามองที่วายุก่อนที่ชายที่จับท่อนแขนเรียวข
บทที่ ๑๒
สองอุ้งมือสอดผสานกันไว้แน่นราวกับว่ากลัวคนใดคนหนึ่งหายไป สองฝีเท้าก้าวเดินมายังพื้นที่ที่ได้นัดหมายก
บทที่ ๑๓
"น้ำค้างเริ่มลงแล้ว หม่อมฉันว่าเข้าไปข้างในดีกว่านะเพคะ"
หญิงสาวหันมองไปทางต้นเสียงก็พบกับบุคคลที่กำล
บทที่ ๑๔
เวลาดำเนินมาถึงการจากลาเมื่อเมฆาได้เดินเข้ามาบอกว่าคนที่บ้านของท่านหญิงทิวานั้นมาถึงที่บ้านของตนแล้ว
บทที่ ๑๕
เสียงส้นเท้ากระทบพื้นบันไดเป็นจังหวะทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะมองผ
บทที่ ๑๖
เหมือนดั่งมีดอันแหลมคมปักลงกลางจิตใจเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มแสนจะหวงแหนนั้นกำลังเผยให้ชายอื่นได้เชยชมอยู่
บทที่ ๑๗
"น่าแปลกใจนะที่จันทร์เจ้ากับวายุขอดื่มด้วย"
ชายผู้เป็นคนเดียวกันกับที่ถามในคราแรกเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ
"
บทที่ ๑๘
"ขอโทษนะ"
วายุเอ่ยกระซิบคำขอโทษด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ด้วยความที่ปากของเขาอยู่ใกล้กับใบหูของเธอเลยทำให้ได
บทที่ ๑๙
เมื่อเผลอไผลเผยอปากทำให้อีกคนได้ฉวยโอกาสส่งลิ้นร้อนเข้ามาทักทายและละเมียดชิมความหวานภายในโพรงปาก รสจ
บทที่ ๒๐
ความคิดต่าง ๆ นานา ถาโถมเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ที่จะอดคิดไปไกลว่าอีกคนนั้นเบื่อตนแล้วและวันนี้อาจ
บทที่ ๒๑
ขาเรียวก้าวลงมาจากทางเดินบันไดชั้นสองในยามสาย วายุเดินลงมาพลางสอดส่องว่าเสียงพูดคุยที่ดังแว่วเข้ามาใ
บทที่ ๒๒
ทิวาได้แต่นั่งฟุบหน้าลงกับเข่าของตนอยู่บนเตียงนอนพร้อมกับหยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่มีวันหยุดหย
บทที่ ๒๓
ปึก!
ร่างหญิงสาวสองร่างพุ่งชนกันเป็นไปตามที่เมฆาคิดไว้ เธอแกล้งทำเป็นทำไม้เท้าตกซึ่งคนมีน้ำใจอ
บทที่ ๒๔
ท้องฟ้าในยามมืดมนไม่มีแม้แต่ดวงจันทร์ที่ส่องประกายอยู่ทุกค่ำคืน ในคืนนี้ท้องฟ้ามืดมนมากกว่าทุกวันเฉก
บทที่ ๒๕
ตุบ!
"เจ็บ ๆ"
เสียงของหญิงสาวที่กระโดดข้ามกำแพงสูงลงมาแต่ด้วยกำแพงที่สูงเกินไปเลยทำให้ลงที่กระโ
บทที่ ๒๖
เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายของวัน วายุขอปลีกตัวออกมาเพื่อไปซื้อน้ำเปล่าให้กับตัวเธอและเพื่อนกับน้องของเธอที่
บทที่ ๒๗
ฝีเท้าที่ย่างเข้ามาเริ่มเร็วขึ้นจากเดิมนั่นทำให้วายุก็เริ่มเร่งฝีเท้าของตนให้ถอยห่างได้มากที่สุดโดยท
บทที่ ๒๘
ทั้งสองเดินตามหามาหลายตอกซอยแล้วก็ยังไม่พบคนที่ตามหาเลยแม้แต่น้อยแต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ล้มเลิกความพยา
บทที่ ๒๙
ประตูห้องถูกเปิดโดยคนด้านนอกก่อนที่มันจะถูกปิดลง เสียงส้นเท้าค่อย ๆ ดังขึ้นเข้ามาใกล้ ๆ ผู้ป่วยที่นอ
บทที่ ๓๐
"เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่"
วายุได้แต่ส่ายหน้าให้ผู้เป็นแม่เล็กน้อย ถ้าถามว่าเจ็บตรงไหนก็คงจั
ดีมากก
4d
0ดีมากดด
5d
0เนื้อเรื่องสนุก ดีมากก ไม่เบื่อเลยตอนอ่านเริ่ดมากกก
5d
0เนื่อเรื่องดี
8d
0ดีมากกกอ่านไม่เบื่อ
9d
0ดีมาก
12d
0ดีมาก ครับ
15d
0ดีมากก
15d
0ชอบ
16d
0ดีมากกก
16d
0