ผมค่อยๆ วางร่างไร้สติของอิงลดาไว้บนเตียง จากนั้นก็คลี่ผ้าห่มบางๆ ที่อยู่ปลายเตียงมาคลุมจากปลายเท้าจนถึงอก ถ้าคำนวณไม่พลาด อีกราวครึ่งชั่วโมงเธอน่าจะได้สติขึ้นมา
ผมควรติดต่อนาธานเพื่อแจ้งความคืบหน้าในการทำงาน แต่แทนที่จะทำอย่างที่ควรจะทำ ผมกลับได้แต่ยืนนิ่งๆ อยู่ข้างเตียง และมองร่างบางที่กำลังหลับใหลนั้นอย่างเผลอไผล
คุณอิงลดาเคยอวบกว่านี้ ผมจำรูปร่าง และรอยยิ้มสดใสจากรูปเก่าๆ ที่ค้นข้อมูลมาดูก่อนมาที่นี่ได้ขึ้นใจ ครั้งแรกที่เห็นรอยยิ้มนั้นทำให้ผมตะลึง พูดไม่ออกไปชั่วครู่ และทำใจว่าผู้หญิงคนนี้คงจะเปลี่ยนชีวิตที่นิ่งๆ อันแสนน่าเบื่อของผมไปตลอดกาล
น้ำหนักของเธอคงจะลดไปหลายกิโล ถึงแม้ตอนนี้ คิ้วเรียวของร่างบางไม่ขมวดมุ่น ดวงตาปิดสนิทไม่มีร่องรอยของความหม่นเศร้า แต่ก็ยังมีอะไรบางอย่างที่บอกว่า คนที่กำลังหลับใหลอยู่นี้ ไม่มีความสุขนัก
เพราะยาสลบแบบพิเศษที่สามารถซึมเข้าร่างกายได้จากการแปะที่ผิว ทำให้อิงลดาหลับสนิทเหมือนเจ้าหญิงนิทรา ดูไม่มีพิษสงร้ายกาจต่างจากตอนตื่นมากมาย ผมก้มลงเอาปลายนิ้วเกลี่ยผมยาวของเธอที่ตาลงมาปิดหน้าตาลากมันไว้ข้างใบหู ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวนุ่ม นุ่มมากๆ 
สัมผัสนั้นให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน ผมสูดหายใจเข้าลึก ก่อนดึงปลายนิ้วออกอย่างเสียดาย
เป็นเวลาปีกว่ามาแล้วที่ผมกับนาธานทำโครงการการย้อนเวลาด้วยกัน เพื่อนของผมเก่งด้านคอมพิวเตอร์และระบบอิเล็กทรอนิกส์ ส่วนผม เป็นสนใจด้านคณิตศาสตร์ชีวพันธุกรรม การย้ายมวลสารของมนุษย์ต้องอาศัยความรู้ทั้งสองด้านนี้เข้าด้วยกัน ในโลกที่ผมอาศัยอยู่ การย้อนเวลาเป็นเรื่องทางวิทยาศาสตร์ที่ทำได้มาสักระยะหนึ่งแล้ว แต่เวลาที่ย้อนกลับไปได้ไกลที่สุดคือสองสามวันเท่านั้น การทำเช่นนั้นมีขั้นตอนที่ยุ่งยาก และยังอยู่ในการควบคุมอย่างเข้มงวดภายใต้กฎหมาย เพื่อลดความเสี่ยงของการเกิดการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ หรือผลกระทบอื่นใดที่เรายังคาดไม่ถึง
          จากการคำนวณในเบื้องต้นผมกับนาธานทำได้นานกว่านั้น นานกว่ามาก หลังจากทดลองสร้างอุปกรณ์เพื่อทำให้ได้อย่างผลการคำนวณในระบบคอมพิวเตอร์สมรรถนะสูง (High Performance Computer) ก็พบว่ามันทำได้จริง เราตัดสินใจที่จะปิดเรื่องนี้ไว้เพราะไม่มั่นใจในผลกระทบที่จะตามมา
สัญญาใจระหว่างผมกับเพื่อนรักก็คือ จะเก็บข้อมูลนี้ไว้เป็นความลับ และจะทดสอบจนมั่นใจแล้วว่ามันจะไม่เกิดผลกระทบอื่นใด แล้วจึงค่อยเปิดเผยผลงานวิจัย แล้วเราจะทดสอบเรื่องนี้กับใคร หรือเรื่องอะไรดี เพื่อให้มั่นใจว่ามันทำได้จริงๆ เป็นคำถามที่ผมกับนาธานคุยกันนาน การเลือกย้อนเวลามาเพื่อพิสูจน์ทฤษฎี ควรจะมาเพื่ออะไรสักอย่างที่คุ้มค่าเสี่ยง
'เลือกเคสของญาติๆ ของเราในอดีตดีไหม อย่างน้อยมันก็ไม่กระทบกับตระกูลของคนอื่น อาจหาใครสักคนที่กำลังมีปัญหา'
'แล้วเราก็เข้าไปแก้ปัญหาน่ะเหรอ การเปลี่ยนอดีตมันเสี่ยงมากนะไอซ์' นาธานออกความเห็น ซึ่งใจผมก็คิดแบบนั้นเช่นกัน
'ใช่ แต่มันต้องมีใครสักคนสิ ที่ถ้าเราเสี่ยงแล้ว มันคุ้ม' ผมออกความเห็น พยายามหาเหตุผลและหลักการที่เหมาะสมว่าควรจะกลับไปที่ไหน ผมบอกนาธานว่าการมีทางเลือกอะไรสักอย่างอาจทำให้ตัวเลือกของเราแคบลง
การกลับไปอดีตอย่างมีจุดมุ่งหมาย อาจดีกว่า การย้อนไปเฉยๆ
เราสองคนใช้เวลาในการตรวจสอบเอกสารเก่าๆ หลายๆ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเรา จากการย้อนไปหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของครอบครัว ทั้งของผม และของนาธาน ยังไม่พบว่ามีช่วงไหนที่เราควรเสี่ยงกลับไป แผนการของผมกับนาธานเลยพับไว้ระยะหนึ่ง
จนกระทั่ง...
วันหนึ่ง ผมคลิกเข้าไปดูรูปเก่าๆ ของตระกูลของนาธาน และพบเข้ากับรูปถ่ายของอิงลดา
'คนนี้เป็นใครน่ะธาน' ผมถามเพื่อน หลังจากนิ่งไปพักใหญ่
นาธานหันกลับมาจากจอคอมพิวเตอร์โปร่งแสงของตนเอง เพื่อนคนนี้ของผมเป็นพวกไฮเปอร์ ตอนนี้เขากำลังทำวิจัยเรื่องใหม่ ซึ่งได้รับทุนจากรัฐบาลยุโรป พร้อมกับทดสอบความเสถียรของระบบที่เราพัฒนามาด้วยกันไปด้วย เขาทำหน้างงอยู่พักหนึ่ง แล้วก็มองเลยไปยังรูปที่ผมเปิดให้ดูผ่านสมุดอิเล็กทรอนิกส์ซึ่งใช้เก็บข้อมูล
'ฉันจำไม่ได้ว่ะ'
'น่ารักดีนะ'
ในยุคของผม ผู้หญิงอวบนิดๆ อย่างอิงลดา เป็นไอดอลที่แทนความสวยงามของผู้หญิง หุ่นบางๆ อมโรคแบบนางแบบเป็นสิ่งที่ผู้ชายแทบจะไม่หันไปมอง ผู้หญิงในยุคของผมจึงน้ำหนักมาก มีความสุขกับการกิน และแทบไม่ใส่ใจทำให้รูปร่างเพรียวบาง โชคดีที่เราสามารถสกัดอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ทำให้ไม่มีใครถึงกับอ้วนจนเกินพอดี
แต่ก็ไม่มีใคร (อย่างน้อยก็ในสายตาของผม) ที่ให้ความรู้สึกสะดุดตาได้ในครั้งแรกเหมือนผู้หญิงในรูป
นาธานผละจากงานของตัวเอง แล้วเดินมาที่ผมนั่งอยู่ เขาดึงสมุดอิเล็กทรอนิกส์ไปจากมือผม กดรหัสเพื่อดึงข้อมูลที่ลึกกว่าที่ผมจะดูได้ออกมาอ่าน คิ้วของเขาขมวดขึ้นเรื่อยๆ ขณะอ่าน หรืออาจจะดูรูปภาพที่เกี่ยวข้อง ผ่านไปราวห้านาที เขาจึงเงยหน้าขึ้น
'ผู้หญิงคนนี้ชื่ออิงลดา มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ทางยายของฉัน'
'แล้วทำไมนายต้องขมวดคิ้ว ทำหน้าเครียดขนาดนั้นด้วย'
'เพราะฉันพยายามหารูปและประวัติของเธอต่อๆ มาว่าแต่งงานกับใคร มีลูกหลานอีกหรือไม่ แต่...ไม่มีอะไรเลย เพราะเธอตายตั้งแต่ยังสาว'
'อุบัติเหตุ หรือไม่สบายล่ะ'
'ถูกสงสัยว่าฆ่าตัวตาย' นาธานตอบเสียงเบา ยังไม่คลายคิ้วที่ขมวด 
'อะไรนะ'
'เธอถูกผู้ชายทิ้ง แล้วก็ฆ่าตัวตาย'
ตอนนั้นนาธานดูเหมือนจะนิ่งอึ้ง การฆ่าตัวตายเป็นเรื่องงี่เง่ามากๆ สำหรับหนุ่มๆ ที่ยังมีอะไรให้ทำอีกมากมายอย่างผมกับเพื่อน และไม่รู้จะทำได้เสร็จหมดทุกอย่างก่อนตายหรือเปล่า
'คนที่คิดฆ่าตัวตายได้นี่ มันเป็นยังไงเนอะ คิดไม่ออกเลยว่ะ'
ผมพยักหน้าเห็นด้วย 'นั่นสิ ชักอยากรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น บางที...'
'เฮ้ย...อย่าบอกนะว่านายคิดว่าเราควรจะ...' นาธานเบิกตากว้าง 'พักนี้ฉันยังไม่ว่าง จะไปไหนไม่ได้ ต้องปิดโปรเจคที่ค้างอยู่ก่อน'
'ใครบอกกันล่ะ ว่านายจะไป...ขอฉันดูรายละเอียดข้อมูลลึกๆ ของคุณยายของนายหน่อยได้ไหม แล้วฉันจะตัดสินใจอีกที....'
นาธานนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะพยักหน้า ส่งสมุดอิเล็กทรอนิกส์เล่มนั้นให้ผม โดยที่ยังไม่ได้ออกจากระบบป้องกันข้อมูลส่วนตัว
ผมใช้เวลากับสมุดเล่มนั้นนานเกือบชั่วโมง โดยที่นาธานหันมามองผมเป็นระยะๆ ในที่สุด เมื่อผมออกจากระบบ ปิดสมุดเล่มนั้น ค้นหาข้อมูลบางอย่างเพิ่มเติม
'นายจะไปไหน'
'หาข้อมูลเพิ่มเติมนิดหน่อย'
ผมหายไปเกือบสองชั่วโมง เมื่อกลับมานาธานยังยุ่งอยู่กับการเขียนโปรแกรมเหมือนเดิม เขาปล่อยให้ผมเดินไปรินกาแฟจากเครื่องทำกาแฟอัตโนมัติริมผนัง จิบกาแฟอีกหลายอึกก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
'ว่าไง เป็นไงบ้าง'
'ถ้านายไม่ว่าอะไร...ฉันจะขอย้อนอดีตไปหาเธอเอง' ผมตอบนิ่งๆ แต่มั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง ผมบอกนาธานว่าอยากทำให้ผู้หญิงคนนี้รอดชีวิต
'...ฉันอยากทำจริงๆ ว่ะ ให้ฉันไปเถอะนะ' ผมย้ำอีกรอบ
ในที่สุด ผมก็ได้มาหาเธอจริงๆ แต่ไม่ทันไร ก็เกิดเรื่องวุ่นวายเสียจนเกือบควบคุมไม่ได้เสียแล้ว