KABANATA 2
"Ang ganda netong manuscript mo Eishen, wala na bang mas igaganda pa to?"
Nag echo sa apat na sulok ng opisina ang boses na iyon ni Chicky, ang editor ko. And of course, she's overflowing with sarcasm today.
Ang blazer nyang nalukot na dahil sa marahas nyang mga galaw ay mas lalo pang nagusot kasabay ng pagtapang ng bahagyang kulubot niyang balat.
Chicky is an old maid in her mid forties, so her strict and harsh attitude is understandable. Idagdag pa na one month late na ang manuscript ko na kulang na lang ay sunugin nya gamit ang nagbabagang tinggin. Now her face is screaming so much disappointment.
Hindi ako nagsalita at nanatili lang na nakatitig sa manuscript na halos gusot-gusot na rin sa kamay nya.
"Alam kong wasak ka ngayon, pero maipapaliwanag mo ba yan sa libo-libong mambabasa na ilang buwan nang naghihintay sa bagong libro mo?"
Tumayo sya at hindi pinansin ang nagbabadyang luha sa mga mata ko.
I look like shit. I feel like shit. I act like shit. Im too fucked up to even react and process everything properly.
I just failed my relationship with the person I thought I can spend the rest of my life with. Wala ba akong karapatang magluksa? Wala ba akong karapatang magpahinga? Tao din ako, napapagod, nasasaktan.
Alam naman nila ang nangyari. Damn it's all over those cheap tabloids kaya bakit hindi nila maintindihan na kailangan ko munang mag heal? Bakit hindi nila naiisip na baka durog na durog na ako ngayon at kailangan ko ng pahinga?
"Act professional because we have a contract and you fucking signed it. Kahit end of the world na bukas, dapat ayusin mo pa rin ang trabaho mo! Hindi yung late na nga, basura pa!"
I blinked my tears away. What is the point of crying? I know it's my fault. Besides, I've been through worst. I heard so much of bad words against me so I shouldn't give a fuck on her remarks. She's angry, yes. But do I need to care?
Ipinasok ko na lang sa kanan at inilabas sa kaliwa ang mga sinabi nya hanggang sa kumalma na sya ng bahagya.
"You need a vacation Eishen, I'm so sorry for my words. The big bosses are pressuring me too much lately" her soft voice became my cue to stood up.
She came near me and pulled me in a hug.
Vacation? Yeah right. An indirect warning of termination. Alam ko na kung hindi lang kami nagkasama noong kasagsagan ng pagsikat ng mga nobela ko, baka nasisante na ako.
"I know you can do better, you can do this" she cupped my face but I didn't let her capture my eyes.
I'm not mad at her or anything, I just feel so tired to even have an eye contact. I had enough of today's drama.
I've been in so many unfortunate event lately dahilan kung bakit halos walang matino sa mga isinulat ko. Naiintindihan ko si Chicky dahil mismong ako ay disappointed sa sarili ko.
"Get well okay?" she softly added.
I unconsciously nodded before glancing at her guilty face.
I know she genuinely care for me. She's there with me when people are throwing hate speeches and all towards me but I know that today is different because she's in the middle of everything. Naiipit lang din sya.
I wanna smile at her and assure her that I'm fine but I couldn't because I definitely am not fine.
My life is fucked up.
That's what's on my mind while absent mindedly walking in the street. Walang direksyon ang bawat hakbang ko, basta't ang alam ko lang ay kailangan kong lumayo at huminga muna pansamantala.
Ilang busina at mura ang narinig ko pero dire-diretso lang ako sa paghakbang.
Demons in my head are the ones creating dark thoughts in my head and the only thing that is keeping me sane right now is pride. Hindi ako pwedeng bumagsak ng tuyulan dahil papatunayan lang nun na tama silang lahat, na isa lang akong hamak na writer na kahit kailan ay hindi worth it piliin dahil masama ako.
Napahinto ako sa tapat ng isang antique shop at napatitig sa isang kulay gintong revolver.
Mas inilapit ko pa ang mukha ko sa glass window habang pinagmamasdan yun at namangha sa mga nakaukit doon. Hindi ko makita ng maayos pero napakaganda noon sa paningin ko.
Ano kayang pakiramdam ng hawak yun sa kamay ko?
I smiled as a picture of me pointing that gun to my head appeared on my head. Satisfying.

"Napakaganda hindi ba?"
Napatuwid ako ng tayo at muling bumalik sa kasalukuyan ng magsalita ang isang matandang babae sa tabi ko. Patuloy sya sa pagpapaypay gamit ang abaniko nyang kulay puti kaya hindi ko masyadong maaninag ang mukha nya.
Hindi ko alam pero pakiramdam ko iniisip nyang gusto kong magpakamatay gamit ang revolver at gustuhin ko mang sabihin agad na mali sya, hindi ko magawa dahil hindi ko din alam kung iyon din nga ba ang gusto ko. The thought of myself covered with blood gives me disgusted feeling. Even in the worst situation, I won't give myself a worst death.
Pakiramdam ko lang magandang hawakan. Hindi ko naman kayang magpakamatay, kaya hindi ko alam kung bakit sumasaya ako tuwing naiisip kong itinututok ko yun sa sarili ko.
An elegant gun for a broken lady.
"Umuwi ka na, hindi magandang mahumaling sa baril at bala" aniya at iniwan akong nakatayo doon.
Hanggang sa mawala sya sa paningin ko ay hindi ako nagkaroon ng lakas ng loob para muling ihakbang ang mga paa ko. Isang huling sulyap sa revolver bago ako bumuntong hininga.
Ang nagbabadyang ulan sa kalangitan ay hudyat na para umuwi ako.
Nagmadali na ako ng bahagya dahil alam kong wala akong dalang kahit na ano bukod sa cellphone at wallet ko.
Wala akong bahay na uuwian dahil pinalayas na ako ng landlady. Ang kotse kong naipundar ay walang gasolina kaya iniwan ko muna sa parking lot ng apartment kasama ang mga gamit ko. Saan ako dadalhin ng three thousand pesos ngayon?
On that thought, my phone suddenly rang.
"Eishen Veronica!" agad na bati ng nasa kabilang linya.
"Yeah?" tamad kong bati habang nakikisabay sa mga taong naglalakad patawid sa kabilang kalye.
"Ano to ha? Bumisita ako sa apartment mo, kung hindi pa sinabi ng landlady clueless pa rin ako. So kelan mo balak na sabihing wala ka ng matutuluyan? Ano ka ba?" Katriza, almost angry on the other line.
Or maybe, real mad.
Nawalan ako ng imik dahil hindi ko rin alam.
Lately, madalas kaming nagtatalo tungkol kay Bob dahil ayaw nya. She's always telling me that there's something fishy about my boyfriend but I didn't give attention to it because I'm busy with my career and I'm too inlove with him.
And it's been two months since we broke up at wala akong masabihan— kahit si Kath.
Paano ko sasabihin sa kanya ang problema ko ng hindi nya naiisip na lumalapit lang ako tuwing may problema.
She sigh.
"Nandito ako sa tabi ng kotse mo, bilisin mo may mga lamok na dito" she said then hang up
Nakarating ako sa kinaroroonan ni Kath at dahil naglakad lang ako, bahagyan nang basa ng ambon ang damit ko, iniwan na lang muna namin ang kotse para makarating sa condo nya.
Inabutan nya ako ng damit at hinayaan munang magpalit bago kami mag settle sa living room.
"You're all over the news."
Nanuyo ang laway sa lalamunan ko.
I know Kath. Straight forward sya at napaka observant sa mga bagay sa paligid nya.
Siguro ay nabasa nya ang mga article tungkol sa alin. Na hindi man direktang sinabi, lahat ng mga impormasyong nakalatag ay tungkol sa akin.
Nagpasalamat ako nang imbis na piliting sumagot sa halip ay nagpunta sa kusina.
"So ano okay ka pa?"
Napakurap-kurap ako sa tanong nya nang makabalik. Okay nga ba ako?
"Ayos lang" tipid kong sagot.
Umupo si Kath sa tabi ko matapos ilagay ang hot chocolate sa harap ko.
"What the hell happened to you?'
I sigh.
Ikinwento to ko sa kanya ang nangyaring pagguho ng mundo ko sa loob lamang ng limang buwan. And we ended up both soaked with tears.
Dalawang buwan na kaming hiwalay ni Bob at ang nakakatawa, kahit niloko nya ko para pa rin akong tanga na umiiyak at nag mumukmok as if babalik sya kapag ginawa ko yun. Masakit pa din. Ni hindi ko alam kung paano ko kakayanin. Naghihitay pa rin ako ng tawag o kahit text nya para ipaliwanag sakin ang lahat kase naguguluhan ako.
Ano bang mali? Bakit ako? Bakit ganito? Masama ba akong tao? Hindi ba ako sapat? Hindi ba ako kamahal-mahal? Ni hindi man lang ba sya nanghinayang na itapon ang two years kase ako, oo. Galit ako. Galit ako kay Bob. Galit ako sa mundo. Galit ako sa sarili ko.
Ngayon lang ako sumugal sa potanginang pag ibig na yan. Ngayon lang ako umasa na may taong kayang magmahal din sakin sa paraang hindi ko mararamdaman na unwanted ako. Pero bakit ganito?
Ang sakit.
"Inom tayo, gusto mo?" tanong ni Kath bigla.
Lumingon ako sa kanya.
"Oo. Labas tayo?"
"Dito na lang Eishen, delikado parehas tayong babae"
"Ngayon lang to, please samahan mo ko"
She sigh.
"Fine. Pero nasa talyer ang kotse ko."
I smiled a bit.
"Then let's bring mine!"
The neon party lights welcomed my sight as we entered the high end bar of Katraiza's choice she said it's safer here.
The lights are making me dizzy but I don't care about anything. I need to drink my ass off tonight.
Pagod na akong umiyak. Pagod na ako sa lahat.
Sa kabila ng kalasingan, napansin ko agad ang paglapit ni Bob sa direksyon ko at nakumpirma ko iyon ng magtama ang mga mata namin. He's eyes was darted into me like I did something awful to him when it was him who broke my tiny heart into pieces.
Mababa ang alcohol tolerance ko. If im not mistaken nakaka apat pa lang akong shot ng mojito.
Nag panick ako dahil sa pagkatuliro at agad na hinanap si Katriza na inayang sumayaw kanina ng isang foreigner. The dancefloor is packed with dancing party animals at ayokong maipit sa gitna noon kung hahanapin ko pa si Kath kaya naman minadali ko ang pagtungo sa bar exit, opposite sa direksyon kung nasaan si Bob.
That jerk, may gana pang magpakita. Kung noon gusto kong marinig ang paliwanag nya, ngayon wala na akong ibang gusto kundi bugbugin sya.
Hinahalughog ko ang bag oara sa susi ng sasakyan ko ng may kamay na humawak sa braso ko. Nabuksan ko na ang ointuan ng sasakyan pero huli na dahil yakap na ako ni Bob.
Im dizzy probably because of the shots and I am not in the mood to process everything.
Everything was a blur. I just hear Bob saying things and since I'm too weak to understand it, I tried to scape from his hug. Habang nagpupumiglas ako ay mas lalo nyang hinihigpitan kaya naman ginawa ko ang dapat gawin, tinuhod ko ng dalawang beses ang alaga nya hanggang sa nakahiga na sya sa lapag at namimilipit sa sahig. Naririnig ko pa ang pagmumura nya habang pinapaandar ko palayo ang kotse.
"Akala mo Bob ah, matalino man ang unggoy, si Eishen mas matalino— wait... It doesn't sound right!"
Tumatawa ako mag isa dahil hindi ko gets kung bakit walang sense at rhyme ang mga sinasabi ko.
Papikit pikit ako habang nagmamaneho. Ramdam ko ang pagbigat ng mga mata ko pero parang tinanggal nang literal ang kaluluwa ko ng makita ang isang matandang patawid. I hit the break immediately and i cursed myself in the violent stretch sound it made. Mabuti na lang at nakaseat belt ako kung hindi ay baka lumusot ako sa harapan dulot ng malakas na impact.
Nawala ang matanda sa harap kaya nanginginig ang kamay ko habang nagtatanggal ng seatbelt. Wala akong pera o kahit na ano ngayon, kung nasagasaan ko ang matanda ayokong makulong.
Potanginang buhay to! Sana pinutok na lang ako sa pader!
Hindi ko alam kung dahil sa alak o sa labis na lungkot ko lately, umaagos ang luha ko habang kabado akong lumabas ng kotse. My legs are both etrembling.
May mga street light at saradong establishments sa paligid kaya siguradong nakunan yun ng cctv.
You're so dead Veronica.
"Magandang gabi."
Napatalon ako sa kaba at gulat ng may magsalita matapos kong isara ang pinto ng kotse.
I crossed my arms in a defensive manner, handang manlaban kung may mananakit man. Nagpalinga-linga din ako para maghanap ng hihingan ng tulong pero wala akong nakitang tao bukod sa aming dalawa.
I know I'm broke and there's nothing left on me but I am not ready to die.
"S-Sino ka?" tanong ko sa nanginginig at paos na boses.
Isa iyong matandang babae na tila nakita ko na kung saan pero hindi ko matandaan. Nakasuot sya ng isang puting blusa at itim na saya habang ang abuhing buhok nya naman ay nakatali sa isang malinis na bun.
Pansamantala kong nakalimutan ang muntik ko ng mabangga kanina— sya ba iyon?— dahil sa pagkalito at kaba.
"Hindi yun ang mahalaga" itinaas nya ang puting abaniko kaya napaatras ako agad at hinagilap ang handle ng pinto pero bago ko yun nagawa ko naramdaman ko ang labis na panghihina.
What's happening? My brain is shutting down.
"Sleep, dear Veronica"