KABANATA 1
Napasinghap ako matapos mabasa ang pang apat na text message na natanggap ko mula sa iba't-ibang tao. They are all saying just the same: blind item na naman ako.
Ano pa bang bago? Matapos ang mabilis kong pagsikat at paggawa ng pangalan sa industriya naglabasan ang mga issue tungkol sa akin. People can't just accept that I'm not the perfect sweet miss two goody shoes they want me to be. Hindi ko alam kung bakit kailangang makialam sila at magbigay ng opinyon sa bawat galaw na ginagawa ko.
And the latest issue is about my boyfriend, Bob. He said he wants a private life kaya naman hindi ko maamin sa media ang tungkol sa aming dalawa.
Wala akong nireplyan dahil magsisinungaling lang ako, alam naman namin ang totoo.
My phone beeped again. Akala ko'y isa na namang kakilala pero unregistered number iyon.
I hit the decline button dahil baka wrong number lang o di kaya ay isang fan. I usually get anonymous calls every now and then. Kapag naman work related, sa email ko agad ang diretso kaya hindi ako nag aalala na baka importanteng tawag iyon.
Tumunog ulit ang aparato sa dashboard kaya napilitan akong sagutin iyon at i-loud speaker dahil sa iritasyon habang maayos na nagpa-park ng sasakyan.
"Veronica a-anak..."
Oh great! It's the freaking Theresa again.
Her voice seems so tired but why do I need to care? Anak? Nagpapatawa yata ang babaeng ito. She abandoned me long time ago. Hindi ko nga alam kung kanino nya ba nahinggi ang number ko eh, kailangan ko na yatang magpalit ng bago.
"What?" singhal ko sa kausap dahil nagpapantig ang tenga ko sa mga lumalabas sa bibig nya.
"N-Nakakahiya pero anak m-may pera ka ba dyan? Yung kapatid mo kase kritikal sa ospital kailangan ng malaking halaga para sa operasyon nya—"
"Kapatid? Ha! Wala na akong pamilya, simula nung iniwan mo ako, namatay na ang mama ko"
"Nakikiusap ako sayo Veron... Para sa kapatid mo" she said in between her sobs.
Suminghap ako at dinama ang mga punyal na dahan-dahang tumatarak sa aking dibdib.
"Hindi ako tutulong dahil kahit kaya ko, ayoko ko." matigas kong saad.
I ended the call immediately before she could hear my sobs.
Ilang taon kong kinaya ng wala sya at ngayon magmamakaawa sya para sa anak nya?
I'm not blaming the world because I got that kind of life nor I came form a worthless woman. I was born poor and I refuse to stay poor and die that way. There's nothing wrong when you are poor but there is definitely something wrong when you don't take action and remained poor all your life.
I always believe that opportunities came only once in a lifetime and a risk that is not taken is a worth of chance. Besides, hindi lahat ng tao ay nabibigyan ng pagkakataon para iangat ang mga sarili nila, kaya ng ioffer sa akin noon na ipu-publish ang isinulat kong nobela hindi ako nagdalawang isip. I grabbed that chance and every other opportunity that came along my way.
My passion for writing suddenly turned into a profession and it gave me the things I always dreamed of.
Money gave me the satisfaction I didn't get from my family. Sa palagay ko, tama lang ang kasikatang natatamasa ko pagkatapos ng lahat ng paghihirap ko simula pagkabata. I survived without a family and I can die without it either. Fame makes me feel loved and satisfied because in the bright spot light is where I belong. Kahit ano pang mga kritisismo ang naririnig ko, ipinagmamalaki ko na eto ako, masasakit man ang salitang ibinabato ng mundo hindi yun papantay sa sakit na naramdaman ng isang anak na inabanduna ng sariling ina.
Ikinurap ko ang mata para iwinaksi ang ala-ala na ayoko nang balikan pa.
The past is done, we should leave it all behind and continue living our lives.
Kinalma ko muna ang sarili bago inayos ang make up at lumabas ng sasakyan.
Bumati pa sa akin ang guwardya at nag offer na magdadala ng bitbit kong cake pero tinanggihan ko na. Magaan lang naman at wala akong ibang dala maliban sa bag na nasa braso ko.
Wearing my knitted mustard yellow sleeveless blouse and a high-waist black skirt, I graced towards the elevator doors.
The elevator girl smiled at me at hindi nya na kailangang magtanong kung saang floor ako dahil madalas din ako sa building na to.
Malapit lang sa elevator ang pinto condo ng boyfriend kong si Bob kaya nag patulong ako sa elevator girl na sindihan ang kandila dahil dalawa lang naman kami sa loob.
Nang makarating sa tamang palapag ay inilabas ko ang duplicate key sa condo para hindi ko na kailangang kumatok, baka masira pa ang surpresa ko.
I expertly, unlocked the door and came in. Inaasahan kong bubungad sakin ang maluwag at makalat na sala pero nagkamali ako.
Maraming tao sa sala at isa na doon ang pamilyar na mag asawa kasama ang tatlong hindi pamilyar na pigura.
"Yes iha? Good evening nagkamali ka yata ng unit," anang matandang lalaki na hindi itinago sa boses ang pang iinsulto.
He looked at me from head to foot like I'm such a cheap girl who doesn't deserve to be here.
Namutla ako at agad na natulos sa kinatatayuan ko.
"Wait... I think I know you— right! Katrabaho ka ng anak kong si Bob iba tama?" tanong naman ng ginang na agad tumayo para sana lapitan ako pero hinawakan sya sa braso ng asawa nya.
Hindi ako nakasagot dahil sa pagkalito at pagkagulat.
Nandito ako para sorpresahin si Bob dahil ngayong araw ang second anniversary namin. Nagkunwari akong sumama sa writer's conference sa Spain pero ang totoo ay nag decline ako sa offer para makasama sya ngayon.
"Namali ba sya ng unit Edora?" tanong ng isang hindi pamilyar na ginang.
"Iha? You must be here to congratulate Bob, nabanggit nya ba sayo etong si Xezka, fiance nya"
Akala ko ako ang may surpresa.
Fiance? May fiance si Bob habang girlfriend nya ko? Is this a joke? He's two timing me? Us? Sino ang nauna? Gaano na katagal?
Suminghap ako para magtago ng panlulumo nang nakitang nagmamadaling lumakad si Bob papunta sa harap ko.
May pinangakuan na pala sya ng kasal kaya sa loob ng dalawang taon, kaya siguro ni minsan hindi nya ako nagawang ipakilala sa mga magulang nya. Akala ko noon hindi pa sya handa yun pala ganto ang ginagawa sa likod ko.
"A-Ah mom, dad, tito, tita, Xez this is Eishen namali yata ng unit d-diba?" tanong nya habang nag susumamo ang mata na wag ko syang ipapahiya.
Oh yeah! Ako na naman ang dapat mag adjust. Magkukunwari na naman akong ibang tao para hindi madisappoint ang mga magulang ng 'boyfriend' ko.
Ngumiti ako ng plastik sa kanya sa kabila ng maninintanang likido sa gilid ng mga mata at tiningnan ang nauupos na kandila sa cake.
Parang sinasaksak ako ng ilang ulit habang tinitingnan ang dahan-dahang paghina ng apoy sa kandila.
Muli kong naramdaman yung sakit na naramdaman ko nung ipinagtabuyan ako ng mama ko palayo.
"Sorry po ah, nakaabala ako dito. Namali po kase ako ng unit."
Hinipan ko ang kandila na malapit ng maubos at sinampal sya gamit ang kaliwa kong kamay na hindi nakahawak sa cake.
"Para yan sa kaduwagan mo!"
Sa lakas ng impact ng sampal ko napabaling sa kabilang side ang mukha nya at hindi sya nakapag react agad. Sinamantala ko ang gulat sa mukha nya at isinampal din ang cake na kanina-kanina lang ay iniingat-ingatan ko pa.
Narinig ko ang muling singhapan ng mga tao sa sala pero walang nakapagreact dahil sa bilis ng mga pangyayari.
"At yan, dahil sinaktan mo ako" mariin kong sambit bago sya iniwan doon.
Nang makalabas ako doon ay hindi na ako lumingon pang muli.
Marahas ang paghinga ko habang dire-diretso sa direksyon ng hagdan imbis na gumamit pa ng elevator. Somehow, at the back of my mind umaasa ako na tulad sa pelikula, lalabas sya at hahabulin ako. Pero hindi nga pala ganon ang buhay ko. Ito ang reyalidad.
Hinayaan ko lang na mag sink in sa akin na sa unang sugal ko, talo na naman ako habang dinadama ang malamig na bagay sa sikmura ko.
Sa huli, kahit ako ang pinangakuan iba ang papakasalan. Isang bagsakang sakit na hindi ko alam kung hanggang saan ko kayang indahin.
I thought I am stronger. I thought I am better. Pero heto na naman ako, biktima ng panloloko at kaduwagan. Ipinaalala na naman sa akin ng buhay kung bakit takot akong magtiwala sa mga tao.
Ang mga tao ay duwag. Iiwan ka nila kapag komplikado na at hahayaan kang malugmok mag isa. Sa huli, wala kang kakampi kundi ikaw mismo, wala kang panghahawakan kundi ang sarili mo.