Silas’ POV
           I finished work early so I went home right away. Silence greeted me at home. I didn’t see Chloe and Karen.
Akala ko ba ay hindi siya busy at aasikasuhin niya ang anak namin pero wala naman siya ngayon sa bahay? Where did my wife go?
I just rolled my eyes. I sat on the sofa to remove my shoes and socks. Hindi pa ako nasanay sa asawa kong palaging umaalis kaya minsan ay pinagbabawalan ko siya. Kung umasta siya ay parang dalaga, she has a husband and a child. What a kind of woman.
Dumiretso agad ako sa kwarto. Hindi na ako nagtingin sa kusina upang kumain kahit ang huling kain ko ay ’yong luta niyang almusal.
Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin si Chloe na nakaharap sa tablet niya. Humiga agad ako sa kama upang tabihan siya. Natatawa na lang ako. Mabuti na lang may guwardya kami sa gate dahil madalas na si Chloe lang talaga ang naiiwan sa bahay.
“Did you eat, baby?” I asked her.
“Yes po, daddy. Mommy cooked for me!” aniya.
I raised my right eyebrow. “Really? Mommy’s here?”
“Yes po. Inasikaso niya po ako at tinulungan sa home study ko po nang dumating na si teacher. I hope mommy is always kind so that she is always here at home,” nakangiti niyang kwento.
Bihira lang asikasuhin ni Karen si Chloe dahil abala siya sa negosyo at laging nakaharap sa laptop. Kapag hihingi ng atensyon ang anak namin sa kaniya ay lagi niyang binubulyawan.
Bumukas ang pinto, kapapasok lang ni Karen.
“You’re here,” puna niya sa akin. “Kanina pa kita hinihintay sa kusina para sabay na tayong maggabihan.”
My heart suddenly melted. She doesn’t do that to me. I stared at her gentle face. Her face is simple now and no make up.
Nagbago na ang asawa ko.
Kalhira’s POV
            Katatapos ko lang tawagan ang anak ko. Kinumusta ko siya. Tuwang-tuwa naman. Makatutulog na raw siya dahil nakausap niya ako kahit sa cellphone lang.
Gumagaan ang pakiramdam ko kapag nakauusap at alam kong maayos ang pamilya ko.
Minensahe ko si Karen dahil naguguluhan nga ako kung anong itatawag ko sa asawa niya. Baka magkamali ako at doon pa kami mabuko.
From: Karen
Our endearmenrt is honey. Just call my daughter baby.
Matapos kong mabasa, bumalik ako sa kusina para maghain. Hindi ko alam ang oras ng uwi ni Silas pero nararamdaman kong malapit na siya sa bahay. Ilang minuto pa akong naghintay pero wala pa rin siya kaya napag-isipan kong puntahan muna si Chloe sa kwarto.
Pagbukas ko ng pinto, tingin agad ni Silas ang nasalubong ko. Nandito na pala siya, hindi ko man lang narinig kanina.
“You’re here,” aniko. “Kanina pa kita hinihintay sa kusina para sabay na tayong maggabihan.”
Bigla akong nahiya nang titigan niya ako. Ilang minuto rin ’yon bago siya bumangon sa kama. Naglakad na ako pabalik sa kusina. Nilagyan ko na ng kanin ang plato niya pati na rin sa akin. Narinig ko ang kaniyang mga yapak, nandito na rin siya.
“Karen. . .” tawag niya sa akin.
Binitawan ko ang hawak ko at nilingon siya. Nakasandal siya sa pinto at taimtim na nakatingin sa akin. Naglakad siya papalapit kaya nagtaka agad ako. Napasandal ako sa lamesa dahil sa gilid ko siya pumunta para igitgit ako rito.
“You have a problem, h-honey?” naiilang kong tanong. “Kung wala, kain na tayo.”
Wala siyang naging sagot. Yumukod siya upang mapantayan ang mukha ko. Sunod-sunod ang kaba sa puso ko. Hindi ko alam ang gagawin. Dahan-dahan niyang nilapit ang kaniyang mukha, balak niya akong halikan.
Bago pa mangyari ’yon, biglang dumating si Chloe kaya mabilis ko siyang tinulak.
Thank you, pamangkin.“
“Why, baby? Hindi ka pa ba inaantok?” natataranta kong harap kay Chloe.
Kapag dumidikit o yumayakap sa akin si Silas ay hindi ko kaya dahil asawa siya ng kakambal ko. Binigyan ako ni Karen ng permiso pero animong hindi ko magawa ’yon. Sa pakiramdam ko kasi ay parang inaahas ko ang asawa niya. Nandito lang naman ako para tulungan siya sa problema niya.
“Mommy, p’wede mo po ba akong kwentuhan after niyo po kumain? Please po. . .” Ngumuso agad siya. Nagmakaawa agad sa akin.
“Sure, baby. Kain lang kami ni daddy, okay?”
“Yehey! Mommy is kind!”
Hinalikan niya muna ako sa pisngi bago bumalik sa kwarto niya. Itong pamangkin ko ay kamukha ni Silas. Hindi siya magdududa na sa iba ang tatay nito dahil mukha niya ang kuhang-kuha.
Binalik ko ang tingin ko kay Silas. Kumakain na siya na may nakasimangot na mukha. Pinabayaan ko ’yon at nag-umpisa nang kumain.
“Mahina ba ang pakiramdam mo?”
Pasubo na ako ng kanin nang magsalita siya.
“Huh?” Tumaas ang dalawang kilay ko. Tinatanong siya.
“I frown because I want to kiss you tapos uupo ka riyan para kumain? Na parang hindi ako nakitang nagmumukmok? Papabayaan mo ako? Hahayaan? I want to kiss you, Karen! I am your husband!” Lumamig ang boses niya at naging malalim. Mahigpit ang hawak sa kubyertos.
Napatawa ako. “Okay, I’m sorry, honey. Dumating lang ang anak natin kaya naitulak kita. Next time I won’t push you.”
Irap ang tinugon niya sa akin. Habang kumakain tuloy ako ay pinipigilan kong ngumiti dahil naalala ko ang reaksyon niya. Natatawa ako.
Base sa mga lumalabas sa bibig ni Karen tungkol sa asawa niya, akala ko ay masama ito at nananakit ng asawa. Pero pakiramdam ko naman ay hindi.