~THE MAN IN THE RESTO~
|ELLAH'S POV|
"Where is your lolo dean?" Kalaunan ay tanong niya.
Napakurap ako. "Why are you looking for lolo?"
He didn't reply and I saw him slightly shake his head. Wala akong ibang nagawa kundi tumabi sa kanya at kinuha ang makapal na libro sa mini-table.
"I heard... May bagyo daw bukas? Kailan ba 'to hihinto?" Tanong ko sa kanya. Hindi naman sa gusto kong malaman ang lagay ng panahon kundi gusto kong i-open ang topic at para naman hindi OP sa isa't-isa sa 'min.
"I don't think so"
Gulat akong napalingon sa kanya. Nagbabasa siya ng libro habang hawak-hawak ang lapis. "Let me ask you nga Markuz.... Ano bang sakit ng nanay mo?"
Sandali siyang napatingin sa akin. "Cancer of Brain, stage 2" sagot niya na ikagulat ko.
"So... May time ba na mawawala siya sa sarili niya? Like magwa-wild nalang siya bigla or something?"
Nandoon naman sa mga mata niya ang walang reasksyong tingin ng bumaling ito sa 'kin. "How do you think?" He said in sarcasm tone.
Nag-iwas ako ng tingin ng maramdaman kong nag-init ang magkabila kong pisngi. "Are you blushing?" Markuz asked.
"H-Huh? Hindi, may ipis kasi kanina sa kwarto ko... And then hinabol ko siya and I slipped on the floor k-kaya.... Kaya natumba ako at natama ang pisngi ko sa s-sahig."
Nakita ko siyang napatango sa peripheral vision ko at bahagyang ngumiti. Napa-iling pa siya habang nakatingin sa binabasang libro.
Nagdaan ang ilang minuto, nakatalikod ako sa kanya. I don't no why I feel like this. 'Yung bigla nalang magbe-beat nang malakas ang puso mo. 'Yung bigla ka nalang mapapangiti nang walang dahilan. 'Yung bigla ka nalang mamumula nang hindi mo alam kung bakit.
Gusto kong paniwalaan na paghanga lang 'to pero kakaiba 'eh. It's seems like I have already a feelings for him. Minsan nga na mi-miss ko siya at tinatanong ko sa sarili ko... "Kailan kaya siya babalik?"
Hindi 'yung personal na siya ang na mi-miss ko kundi 'yung pasimple niyang pagngiti, 'yung mahina niyang pagtawa, 'yung kakaibang tingin niya. Aaminin ko, hindi ko gusto ang lahat ng 'yon. Too formal for me, pero alam ko sa sarili ko na mas maganda ang ganoong istilo ng lalaki. Sila 'yung may maipagmamalaki balang araw, sila 'yung tanggap ka, sila 'yung susuportahan ka.
"What are you thinking?" Suddenly, Markuz ask me. Napatingin ako sa kanya at napalingon. Napatigil ako ng malamang ilang inches nalang ay magtatama na ang mukha namin. Nakita ko naman siyang nag iwas ng tingin.
"I-Im sorry," paghihingi niya ng depensa.
Napatango lang ako dahil doon. "I never hear you speaking tagalog. Bakit kaba ingles nang ingles? Hindi nga kayo mayaman 'eh pero feel mo ang yaman niyo?" Hindi sa pagmamaliit kundi dahil sa kuryosidad kaya ko tinanong 'yon.
"All of us has a right to speak international language. Hindi batayan ang lengwahe sa istado ng iyong pamumuhay... I want to tell you, Ms. Brooklyn na kahit anong istilo ka pinanganak, gaano kaman ka babaw o kataas, may karapatan kang gawin ang gusto mo hangga't nabubuhay ka." Tila nahulog ang panga ko dahil doon. He speak tagalog and the same time sinabi niya sa 'kin na lahat ng tao ay may karapatang magsalita ng ingles.
"A-Ah... The first time I met you. Bakit gano'n? Ba't gano'n ang tingin mo sa 'kin? Bakit parang nakakamatay at tila wala akong kwentang bagay para bigyan ng atensyon?"
Bahagya siyang humalkhak. "Ganon na talaga ako tumingin... Dinagdagan pa ng masamang araw dahil sa wala akong pera para bumili ng kahit ano para sa sarili ko"
"S-Sorry,"
"For what?"
"Sorry for welcome you badly. Pasenysa kana noong araw na 'yon... H-Hindi ko alam"
Nakita ko siyang tumahimik. "It's okay,"
Matapos ang ilang oras sa pagkwe-kwentuhan ng iba't-ibang bagay ay umuwi na si Markuz. Hindi ko namalayan na alas-tres na pala ng hapon. Nanatiling nakahiga lang ako sa kwarto dahil paulit-ulit na nagpo-pop sa utak ko ang mukha niya.
Kung paano siya tumawa...
Kung paano siya ngumiti...
Kung paano siya tumingin...
Umidlip muna ako para pahingahin ang utak. Nagising nalang ako dahil sa tunog ng aking cell phone. Paulit-ulit itong nagri-ring kaya dinampot ko ito.
"Hello, Ell," bungad sa kabilang linya.
"Yes?"
Bumangon ako habang nakasalampak ang aking cell phone sa tenga.
"Punta tayo sa Resto Bar? Dito lang sa malapit" hindi ko pa tignan kung sino ang nagsasalita ay alam ko ng si Jazrel 'to.
"I try," tanging naging sagot ko.
"Try?" Bahagya siyang natawa. "You're big na... You need to decision on your own at isa pa, marami naman tayo. Pupunta kasi ang mga kaibigan ko from Jingxs University sa Manila... Ano? G kaba?"
"O-Ok," bored kong sagot.
Hindi ko na hinintay na magsalita si Jazrel dahil ini-off ko na ang linya. Mabilis akong nagtungo sa banyo ng makita kong nag-text siya.
From Jazrel:
Star-Wealth Bar... Malapit sa Brooklyn High
Napatingala ako sa wall clock at pasado alas-sais na. Una kong ginawa ay basain ang sarili bago ito lagyan ng sabon. Nagbanlaw ako 'tsaka nilagyan ang buhok ko ng shampoo. Ilang minuto 'din akong nasa banyo bago tuluyang lumabas.
Nakasuot lang ako ng ripped-jeans, nagsuot 'din ako ng kulay Navy Blue na T-shirt na may printed na "Life is Worthless", sneaker shoes naman para sa paa ko.
Bago lumabas ay nilagyan ko ang mukha ko ng foundation, blush, at pulbo. Tinted-Pink naman para sa labi ko.
Nang tuluyan na akong makalabas ay wala parin si lolo. "Estella, pakisabi kay lolo na umalis ako... Uuwi ako bago mag 9 pm"
"Okay madame,"
Kinuha ko ang susi ko sa bag ay ini-open ang aking sport car. Kulay blue ito na maliit. Sakto lang para sa 'kin.
Ilang minutong pagbe-byahe ay nasa tapat na ako ng bar na tinutukoy ni Jazrel. Nakita ko sila Jazrel at Mika na ilang dipa malayo sa 'kin.
Kumaway ako sa kanila and then they wave back. Lumabas ako sa kotse at sinirado ang bintana 'tsaka ini-lock.
"Hi lady," Jazrel great me. Napangiti lang ako sa kanya dahil ayoko ng tinatawag ng gano'n ka-pormal.
"Hey Ell," nabaling ang tingin ko kay Mika at ngumiti ng bahagya. Ayaw ko ng gulo. Ayaw ko rin ng away. Siguro, tamang panahon na para magpatawad pero hindi ang ibig sabihin n'on ay okay na kami.
"Let's go?"
Napatango lang ako at sumabay kina Jazrel at Mika na papasok sa Bar. Maraming tao ang nandon, maraming spot-light at maingay dahil sa speaker.
Sa dulo ay may malaking stage. May maraming tao 'din na nagsasayawan, may mga waiter naman na nasa tabi-tabi at ang iilang tao ay nasa kani-kanilang mesa na nirenta para sa kanila.
"Doon ang table natin!" Turo ni Jazrel sa mga lalaki na nasa isang mesa. Marami sila, wari ko'y nasa sampo o higit pa.
Nagtungo kami doon at nang tuluyan na kaming maka-abot ay binati nila ako. "Hi Ellah," the boy who wear cap ang unang bumati sa akin. Isang tipid at normal na ngiti lang ang nagsisilbing sagot ko sa kanya.
"Hi! Im Tristan,"
Tumayo ang isang lalaki na nakasuot ng dark T-shirt at may hikaw sa labi. Inabot nito sa 'kin ang kanyang kamay. Napangiti ako at nakipag-kamay sa kanya.
"Ell,"
"Wohhh! Grabe talaga 'tong strategy ni master! HAHAHA!" tawa-tawang ani ng isang lalaki na siyang pinaka-maingay sa grupo.
Master?
"Kay master ka pa? Grabe 'yan makakuha ng babae 'eh. Diba boss?" Sabi naman ng lalaki na katabi ng maingay na lalaki kanina.
Hindi nalang ako sumagot sa kanila at napagdesisyunan nalang na umupo sa bakanteng silya habang sila ay nag-iinoman ng alak.
"You want? Mild lang 'to"
Napatingin ako kay Tristan na inabutan ako ng wine. Ngumiti ako at kinuha 'yon.
"Thanks," I uttered.
"Alam mo ang ganda mo sana... Pero mahiyain ka 'eh" aniya dahilan para matawa ako. Kung alam niya lang siguro kung gaano ako ka spoiled-brat.
"Hihi, masama lang ang pakiramdam ko" peke akong humalukipkip ng tawa.
"Bakit inembeta kapa? Tara, iuuwi kita..." Sinserong sabi ni Tristan dahilan para matigilan ako.
"No, it's okay. Baka magtampo lang si Jazrel kung gano'n"
Nakita ko siyang bahagyang tumango. Uminom ako ng wine at hindi nga siya nagsisinungaling. Mild lang ang dating no'n.
"Do you want to dance?" Kalaunan ay tanong ni Tristan.
"No, thanks. Si Mika nalang ang yayain mo."
"Eh? Ikaw ang gusto ko 'e" napatingin ako sa kanya at natawa.
Hindi nalang ako sumagot pa dahil ayaw ko ng dagdagan ang pakikipag-usap aa kanya. Hindi ko alam kung epekto lang ba 'yan ng alak kay Triatan dahil parang nawawala na siya sa wisyo.
Iinom pa sana ako mg makita kong ubos na ang wine sa glass ko. "You want more?" He ask.
Tango lang ang nagsisilbing sagot ko. Nakita ko siyang tumayo at nagsalin ng wine sa glass ko sabay abot sa 'kin. "This is not ordinary mild wine pero 'di naman gaanong nakakalasing." ngumiti ito sa 'kin.
Kinuha ko 'yon mula sa kanya. Nakita ko ang pangiti ni Tristan sa 'kin.
"Cheers?"
~~~~~~~~~~