บทที่ 61 : ถ้ำแห่งกาลเวลา?
…จากการคิดและทำของอาคุมุ ซึ่งก็คือการโจมตีโดยหวังผลขั้นสูงสุด การหนีออกมาด้วยความรวดเร็ว รวมไปถึงความช่วยเหลือของทุกคน แต่อาคุมุก็ยังถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์ของผู้แข็งแกร่งจนสลบไป และภาพสุดท้ายที่เห็นนั้นคือ…
“คุณโทชิ?!” อาคุมุตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ จนลืมไปว่าก่อนหน้านี้เขาเจอกับอะไรมาบ้าง
“อึ่ก! โอ๊ย?! เจ็บชะมัด” เขาร้องออกมาพร้อมกับก้มมองไปยังร่างกายของตนเอง
“เอ่อ นี่ฉันคือ… อาคุมุ? นี่ฉันเหรอ?”
ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากสลบไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขานั้น…
“ทำไม… ฉันถึงได้โตขึ้นล่ะ?!!”
อาคุมุตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายเป็นอย่างมาก ระยะของช่วงแขนที่กว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มวลกล้ามเนื้อที่เพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกได้ และขาที่ยาวขึ้นอย่างน่าแปลกใจ
“จะว่าไปแล้ว นี่ฉันยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บเหรอ?”
“ไม่ใช่ไม่หาย แต่ยังหายไม่หมดต่างหาก” เสียงของโทชิดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของอาคุมุ
“มาแล้วสินะครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้… จะว่าไปแล้ว ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ?”
โทชิเดินออกมาจากมุมมืดพร้อมกับพลังที่พวยพุ่งออกมาอย่างน่าประหลาด
‘แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วสินะเนี่ย’
“แน่นอนอยู่แล้วล่ะ” โทชิตอบและนั่งพิงหินก้อนใหญ่ใกล้ ๆ กับอาคุมุ
“เอ่อ… ผมลืมไปว่าพลังของคุณโทชิคือพลังจิต”
“เป็นเรื่องธรรมดาที่จะลืมเลือนไปบ้าง เพราะนี่มันผ่านมานานมากแล้วล่ะ” โทชิพูดขึ้นมา ซึ่งนั่นทำให้อาคุมุรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“หรือนี่จะเกี่ยวกับการที่ร่างกายของผมนั้นเติบโตขึ้นด้วยเหรอครับ?”
“ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่เติบโตทั้งภายในและภายนอกเลยต่างหาก ถึงฉันจะไม่คิดว่านายจะหลับไปนานขนาดนี้ก็เถอะ แล้วก็แต้ม B นั้นไม่ส่งผลหรอกนะ ยังเท่าเดิม”
อาคุมุชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามออกไป
“ผมหลับไปนานแค่ไหนครับ?”
“นายหลับไป 5 วัน”
“มันก็ยังไม่นาน…” อาคุมุพูดยังไม่ทันจบประโยค โทชิก็พูดขึ้นมาในทันที
“ที่นี่คือถ้ำแห่งกาลเวลา ในถ้ำนี้นั้น เวลาจะต่างจากข้างนอกโดยคิดเป็น 1 ต่อ 1 ความหมายก็คือ 1 วันในถ้ำ เท่ากับ 1 ชั่วโมงข้างนอก”
“นี่มันดีมากเลยนี่ครับ?”
โทชิพยักหน้าแล้วจึงพูดต่อ
“ถูกต้อง นี่คือสถานที่ฝึกฝนที่ดีที่สุด เพราะถ้ำแห่งนี้มีพลังในการรักษาอาการบาดเจ็บอีกด้วย แต่ข้อจำกัดนั้นก็มีเช่นกัน…”
“หากคนที่อยู่ถ้ำนี้หลับ แม้จะไม่ถึงกับหลับสนิทก็ตาม เวลาในถ้ำจะเปลี่ยนเป็นคนละขั้วและมากกว่าเดิมอีกต่างหาก”
“โดย 1 ชั่วโมงในถ้ำจะเท่ากับ 1 เดือนข้างนอก ซึ่งนายหลับไปทั้งหมด 5 วัน หรือก็คือ 120 ชั่วโมง คิดเป็น 120 เดือน สรุปก็คือนายหลับไป 10 ปี หรือก็คือขณะที่นายหลับอยู่นั้น โลกภายนอกได้ผ่านมาเป็นระยะเวลากว่า 10 ปีแล้ว”
“นี่มัน…” อาคุมุถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินสิ่งที่โทชิอธิบายมาทั้งหมด
“นั่นเท่ากับว่า ผมอายุ 16 ปีแล้วเหรอครับ?”
“ถูกต้อง”
“ขณะที่ผมหลับ คุณโทชิไม่สามารถพาผมออกไปจากถ้ำได้เหรอครับ?” อาคุมุกล่าวถาม
“นายน่าจะเห็นสภาพแผลตัวเองนะ หลับไป 10 ปีก็ยังไม่หาย บาดแผลแบบนี้ฉันรักษาเองไม่ได้ ถึงตอนที่อยู่ในถ้ำนายจะหลับไป 5 วัน เวลาของฉันที่ฝึกฝนอยู่ในถ้ำก็ผ่านไป 5 วัน แต่เวลาของฉันกับนายมันตรงกันข้ามไงล่ะ… อย่างที่ฉันบอก ฉันไม่คิดว่านายจะหลับไปนานขนาดนี้”
“นี่มันเวทมนตร์อะไรกันเนี่ย” อาคุมุมองไปยังบาดแผลที่กลางหน้าอก
“แต่ตอนนั้นเหมือนจะถูกโจมตีจากทางด้านหลัง… หรือว่า?!”
“ใช่แล้ว บาดแผลที่ใหญ่ที่สุด จากแผ่นหลังทะลุมายังหน้าอก แม้จะยังไม่ร้ายแรงถึงชีวิต แต่คงทำให้นายเคลื่อนไหวลำบากหน่อยล่ะ…” 
“แล้วก็คนที่ร่ายเวทนี้ หากฉันเดาไม่ผิด คิดว่าคงเป็นคนที่ร่ายเวทภาพลวงตานั่นอย่างแน่นอน ตาแก่นั้นแข็งแกร่งกว่าที่นายคิดไปมาก ยศฐาบรรดาศักดิ์ที่พวกจักรวรรดิมอบให้น่ะ ไม่ใช่เรื่องธรรมดาทั่ว ๆ ไปหรอกนะ” พูดจบ โทชิก็ยื่นบางสิ่งให้อาคุมุ
“นี่คือ…” สิ่งที่อยู่ในมือโทชินั้นเป็นเม็ดกลม ๆ คล้ายกับไข่มุก แต่มีสีเขียวที่ดูสดใสเกินกว่าจะบรรยาย อาคุมุรับมาและดูลักษณะภายนอกของมันด้วยความประหลาดใจ
“มันคือยา เป็นยาเม็ดที่ได้จากภายในถ้ำ” โทชิพูดพลางชี้เข้าไปท่ามกลางความมืดมิดภายในนั้น
“ที่นายอยู่ตรงนี้และเดินเข้าไป 1 ประตูคือบริเวณถ้ำส่วนต้น หรือก็คือส่วนที่ 1 ซึ่งในถ้ำแห่งกาลเวลานี้ถูกแบ่งเป็น 5 ส่วนด้วยกัน…”
“ส่วนที่ 1 ถึง 5 แบ่งเป็นส่วนต้น ส่วนกลางที่ 1 ถึง 3 และส่วนปลาย”
“มันคืออะไรกันแน่ครับ?” อาคุมุยังไม่เข้าใจในสิ่งที่โทชิพูดเท่าไหร่นัก รวมถึงยาเม็ดนั้นก็ยังอยู่ในมืออาคุมุ
“แน่นอนว่ามันคือสถานที่สำหรับการฝึกซึ่งหาได้ยากมาก ที่นี่มีแค่นายและฉัน ผู้ค้นพบที่แห่งนี้มีไม่มากนักหรอก” โทชิตอบกลับมา ซึ่งนั่นทำให้อาคุมุรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“มีคนอื่นด้วยเหรอครับ?” อาคุมุถามกลับไป
“นี่นายไม่เชื่อใจฉันเหรอ?” โทชิถามกลับมาในทันที
“ปะ เปล่าครับ ผมเนี่ยนะจะไม่เชื่อใจคุณโทชิ บ้าน่า”
“ถ้าอย่างงั้นก็มาเริ่มกันเถอะ” ว่าแล้วโทชิก็ยืนขึ้น
“เริ่ม? เริ่มอะไรเหรอครับ?” อาคุมุถามกลับไปพร้อมกับมองไปยังเม็ดยาที่อยู่ในมือ
“เริ่มกินยานั่นแล้วมาฝึกต่อได้แล้ว นายคงจะลืมไปแล้วสินะว่าโลกภายนอกนั้นเวลาผ่านไป 10 ปีแล้ว”
“นั่นสินะ ไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง ทุกคนจะปลอดภัยดีไหม บ้าจริง 10 ปีงั้นเหรอ? นั่นมันทำอะไรได้หลายอย่างเลยนะ” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่คนเดียวพร้อมกับกินเม็ดยานั้นเข้าไป
“นายไม่ต้องเป็นห่วงคนอื่นหรอก เจ้าพวกนั้นมากกว่าที่ต้องเป็นห่วงนาย เพราะฉะนั้นนายจะต้องรีบฝึกฝนและจะต้องแข็งแกร่งขึ้นก่อนออกไปจากที่นี่ ส่วนยานั่นจะทำให้นายเพิ่มพลังได้รวดเร็วขึ้น”
“แต่ก่อนอื่น… ออกมาได้แล้ว! มัวแอบฟังอยู่ได้ ช่วยมีมารยาทต่อหน้าเด็กหน่อย”
‘อะไรเนี่ย?! เขามาตอนไหนกัน?’
“ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา อยู่ใกล้ ๆ ฉันเอาไว้” เสียงของโทชิได้ดังขึ้นมาในหัวของอาคุมุ
‘นี่มัน?’
“นี่คือกระแสจิต ค่อยว่ากัน จดจ่อกับศัตรูตรงหน้าก่อน”
ขณะเดียวกัน บุคคลปริศนาที่อยู่ใต้เงามืดภายในถ้ำนั้นก็ปรากฏตัวให้เห็นอย่างช้า ๆ
ตึก… ตึก… ตึก…
“สวัสดี… อาคุมุ!!!” เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของชายผู้ที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอาคุมุ
“ถอยไปซะอาคุมุ!!”
ตู้มมม!!!
โทชินั้นเข้ามารับการโจมตีของชายปริศนาได้อย่างทันท่วงที
อาคุมุที่ไม่ทันได้ตั้งตัวนั้นก็กระเด็นออกมาเนื่องจากแรงปะทะของสองนักเวทผู้แข็งแกร่ง
“อั่ก! จ… เจ็บ”
‘มาต้อนรับฉันหรืออะไรเนี่ย? แขกเยอะเป็นบ้า’
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! วันนี้ข้าแค่มาทักทาย ส่วนเจ้า! รับหัตถ์มังกรของข้าได้ ถือว่ามีคุณสมบัติที่จะอวดเบ่ง… แต่ระวังตัวไว้ให้ดี พวกที่เกี่ยวข้องกับจอมมารจะต้องถูกพวกเราล้างบาง! ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะได้เจอเจ้าอีก… เจ้าหนูอาคุมุ” เสียงของชายผู้นั้นดังกึกก้องขึ้นมาเมื่อการปะทะกันสิ้นสุดลง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยใด ๆ ให้ติดตาม
“บ้าชะมัด มันหนีไปซะได้” โทชิที่ยืนอยู่นั้นสบถออกมาด้วยท่าทางที่ไม่พอใจ แล้วจึงเข้ามาหาอาคุมุ
“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ครับ คุณโทชิช่วยผมไว้อีกแล้ว แต่ว่าตาแก่นั่นคือใครกันแน่ครับ?”
“พวกนั้นเรียกตัวเองว่า «กลุ่มผู้ต่อต้านจอมมาร» และนั่นคือหนึ่งในผู้แข็งแกร่งของพวกมัน”
“กลุ่มผู้ต่อต้านจอมมาร? อืม… มันมาจากไหนล่ะเนี่ย เพิ่งฟื้นขึ้นมาแท้ ๆ ดันถูกเรียกหาซะได้” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
“เริ่มฝึกเถอะครับ”
—