May tinatawag tayong "The Art of Dedma."
Ito 'yung ancient technique ng mga taong marupok na sinusubukang magpakatatag. Step 1: Huwag mag-reply agad. Step 2: Keep your answers short. Step 3: Huwag mag-initiate ng conversation. Step 4: Convince yourself na busy ka, kahit ang ginagawa mo lang naman ay manood ng restoration videos ng rusty knives sa YouTube.
Monday morning. Bagong linggo, bagong strategy.
Ang mission ko: Ibalik ang status quo. Ibalik ang "Friends Only" boundary na medyo lumabo noong Friday night dahil sa alak at emotional vulnerability.
Kaya nung nag-message si Mika ng 9:00 AM—isang picture ng kape niya na may caption na "Monday blues. Send help or send cash"—hindi ako nag-reply.
Seen lang? Hindi, masyadong harsh.
Delivered lang.
Pinabayaan ko 'yung notification sa lock screen ko. Tinitigan ko ito habang nag-eedit ako ng vector art. One hour. Two hours. Three hours.
Tibay mo, Ethan. Keep it up.
Sa utak ko, iniimagine ko na nag-papanic na siya. Siguro iniisip niya: "Bakit kaya hindi nagrereply si Ethan? Galit ba siya? May nasabi ba akong mali? Miss ko na siya."
Ganoon kasi sa dating world, 'di ba? The chase. The anxiety. The push and pull. Kapag lumayo ka, hahabulin ka nila. Kapag nanlamig ka, mag-iinit sila sa pagpapapansin. 'Yun ang nakasanayan ko kay Adrian. Kapag hindi ako nagrereply ng limang minuto, tadtad na ako ng "Are you ignoring me?"
So, I waited.
Lunch time. 12:30 PM.
Binuksan ko ang Messenger. Handa na akong mag-type ng "Sorry, sobrang busy sa work" excuse.
Pero pagbukas ko... wala.
Walang follow-up message.
Walang "Huy".
Walang sad face emoji.
Walang "Seen mo naman ako".
Ang huling message niya ay 'yung picture pa rin ng kape.
Napakunot ang noo ko.
Ha? Ganun lang 'yon?
Hindi ba siya nag-worry? Hindi ba siya nagtaka kung bakit ang isang Ethan Reyes, na mabilis pa sa kidlat mag-reply dati, ay biglang naging multo?
Biglang nakaramdam ako ng inis. Hindi sa kanya, kundi sa sarili ko. Kasi ako 'yung nag-aabang. Ako 'yung nagche-check. Ako 'yung talo sa sarili kong laro.
Nag-type ako.
Ethan Reyes:
Sorry, slr. Daming rush. Gcash na lang send ko sayo pambili ng kape haha.
Sent.
Nag-reply siya agad. Wala pang isang minuto.
Mika Villanueva:
No worries! Get that bread. Trabaho lang nang trabaho para sa ekonomiya. Kumain ka na ba?
Binasa ko nang paulit-ulit.
No worries.
Walang tampo. Walang passive-aggressive tone. She sounded genuinely... okay.
Parang wala lang sa kanya kung mag-reply ako after 3 hours o after 3 years.
And that, ladies and gentlemen, was confusing as hell.
Dahil sanay ako sa laro. Sanay ako na kailangan kong suyuin ang tao. Sanay ako na kailangan kong i-validate ang feelings nila. Pero si Mika?
Si Mika ay parang pusa. Lalapit lang kapag gusto niya. At kapag hindi mo pinansin, matutulog lang siya sa gilid at dededmahin ka rin pabalik.
She wasn't trying to impress me. She wasn't trying to chase me. She was just... existing.
At bakit mas nakaka-attract 'yon?!
Tuesday afternoon.
Tumawag si Jap.
"Pre, samahan mo ko sa Cyberzone," bungad niya.
"Bakit? Bibili ka na naman ng bagong mouse? Pang-apat mo na 'yan ngayong taon," reklamo ko habang nagsusuklay.
"Hindi, nasira charger ng laptop ko. Kinatngat ng aso ng kapitbahay. Long story. Tara na, nasa SM North na ako."
Dahil wala naman akong ginagawa at gusto ko ring lumabas para makalanghap ng hanging aircon ng mall, pumayag ako.
Pagdating ko sa SM North, nakita ko agad si Jap sa tapat ng Octagon. Pero hindi siya nag-iisa.
May kausap siyang babae. Naka-oversized white shirt, denim shorts, at... Crocs? Naka-Crocs na may Jibbitz.
Si Mika.
Nanlaki ang mata ko. Anong ginagawa niya dito?!
Lumapit ako, trying to act cool kahit na ang puso ko ay nag-jajumping jack sa loob ng ribcage ko.
"Uy," bati ko.
Lumingon silang dalawa.
"Oh, andito na pala ang 'busy' person," ngiti ni Jap na may halong pang-aasar. "Pre, nakita ko si Mika dito, namimili raw ng drawing tablet. Sabi ko sabay-sabay na tayo."
Tumingin ako kay Mika. She looked... effortless. Walang makeup. Ang buhok niya ay nakatali ng messy ponytail na parang hindi man lang sinuklay, basta tinali lang gamit ang rubber band. Salamin na naman ang suot niya.
Pero ang ganda pa rin. 'Yung ganda na hindi kailangang ipilit.
"Hi," bati niya, hawak ang isang box ng Wacom tablet. "Sorry, gatecrasher ako sa date niyo ni Jap."
"Date ka dyan," irap ni Jap. "So, Ethan, ikaw expert dito. Okay ba 'yang pinili niya? Intuos daw."
Tinignan ko 'yung box. "Oo, okay 'yan. Standard for digital art. Pero kung gusto mo ng mas maganda, try mo 'yung may screen na. Huion or XP-Pen, mas mura kaysa Wacom pero goods din."
"Talaga?" Mika looked interested via specs. "Saan meron?"
"Sa kabila, tara turo ko."
Naglakad kaming tatlo. Si Jap, nasa gitna, daldal nang daldal tungkol sa aso ng kapitbahay. Ako, nasa kanan, nagpapanggap na nakikinig pero pasimpleng sumusulyap kay Mika sa kaliwa.
She was humming quietly. Isang tune na hindi ko alam.
Napansin kong hindi siya 'yung tipong babae na conscious sa galaw.
Minsan, tumitigil siya para tignan ang display ng mga Funko Pop.
Minsan, inaayos niya 'yung shorts niya nang walang pakialam kung may makakita.
Minsan, tumatawa siya nang malakas sa joke ni Jap, 'yung tawang hindi pabebe, 'yung tawang ha-ha-ha talaga.
Usually, kapag kasama ko ang isang babae na alam kong (baka) may gusto sa akin, o alam kong may tension kami, I can feel the "effort." They touch their hair constantly. They laugh a little too softly. They agree with everything I say.
Pero si Mika?
"Ethan, ang pangit ng kulay niyan," sabi niya nung tinuro ko 'yung red na casing ng tablet. "Sakit sa mata. Mukhang fire extinguisher."
"Matingkad para hindi mo maiwala," depensa ko.
"Mas okay 'yung black. Classic. Sleek. Hindi mukhang sumisigaw ng 'pansinin niyo ako'," sagot niya.
And just like that, she dismissed my suggestion.
She treats me like she treats Jap. Tropa. Bardagulan.
Nakarating kami sa store. Tinulungan ko siyang pumili at mag-test ng tablet.
"Try mo i-connect sa phone kung pwede," sabi ko.
Habang tinitest niya 'yung stylus, napansin ko 'yung focus niya. Ang seryoso ng mukha niya kapag gumuguhit. She drew a quick doodle—isang patatas na may mukha.
"Done," sabi niya, showing it to me. "Self-portrait."
Natawa ako. "Kamukha mo nga."
"Sira," hampas niya sa braso ko. "Ang sama mo."
Ang lakas ng hampas niya. Masakit.
"Aray ha! Sadista ka pala," himas ko sa braso ko.
"Weak," she smirked. "Mag-gym ka kasi."
Nagkatinginan kami. For a split second, there was that spark again. But she broke it immediately by turning to the saleslady.
"Ate, kukunin ko na 'to. May discount ba kapag cute 'yung buyer?"
Natawa 'yung saleslady. "Ma'am, wala po, pero pwede niyo po hingin number ni Sir na kasama niyo."
Sabay turo sa akin.
Namula ako. Ate naman, 'wag mo akong idamay.
Mika looked at me, then back at the saleslady casually. "Nako Ate, pass. High maintenance 'yan. Matagal mag-reply."
Natigilan ako.
Sinabi niya.
She dropped the bomb casually whilst pulling out her wallet.
High maintenance. Matagal mag-reply.
Nagbayad siya, nakuha ang resibo, at naglakad palabas. Naiwan kaming nakatayo ni Jap.
"Burn," bulong ni Jap. "Sunog ka, pre."
Hinabol ko si Mika palabas ng store.
"Wait lang!" tawag ko.
Huminto siya at lumingon, hawak ang paper bag. "Bakit? May nakalimutan ka?"
"Yung sinabi mo kanina," sabi ko, medyo hinihingal (sa kaba, hindi sa pagod). "Yung matagal mag-reply."
"Oh?" She raised an eyebrow. "Totoo naman ah. Busy ka, diba?"
"Oo, pero..." I trailed off. I didn't know what to say. "Hindi ako high maintenance."
Tumawa siya. "Ethan, defensive ka na naman. Joke lang 'yon. Gets ko naman eh. Work is life. Saka friends lang naman tayo, so no pressure. Hindi mo kailangan mag-explain."
Friends lang naman tayo, so no pressure.
Bakit ang sakit pakinggan?
Ito 'yung gusto ko, 'di ba? No pressure. Chill lang. Walang commitment.
So bakit parang gusto kong sabihin sa kanya: Pressure me! Please! Demand my time! Magalit ka kapag hindi ako nagrereply!
Bakit gusto kong maging importante sa kanya na sapat na dahilan para mainis siya?
"Mika," I started, not knowing where this sentence was going. "Hindi naman sa ayaw kong mag-reply. Minsan lang... ewan. Nao-overwhelm ako."
She looked at me intently. The playful look vanished, replaced by that calm, observant gaze.
"Overwhelmed saan? Sa trabaho? O sa tao?"
"Sa lahat," sagot ko nang tapat. "Sa expectations."
Lumapit siya nang kaunti. Hindi sobrang lapit, pero enough para maamoy ko 'yung pabango niya—something clean, like fresh laundry and vanilla.
"Ethan," she said softly. "Walang nag-eexpect sa'yo dito. Ako, wala akong expectation. Kung gusto mong mag-reply, mag-reply ka. Kung ayaw mo, okay lang. Buhay mo 'yan. I respect your space."
She patted my shoulder. A friendly pat.
"Huwag kang mag-alala masyado. Hindi ako 'yung ex mo, o kung sino man 'yung nanakit sa'yo na kailangan mong maging perfect all the time. Just be... you. Kahit 'yung version na matagal mag-reply. Tanggap naman kita."
Natulala ako.
She gets it. Without me even telling her the details about Adrian, she gets it.
Adrian demanded perfection. Adrian demanded constant attention. Adrian made me feel like walking on eggshells.
Mika? Mika is giving me the ground to walk on freely.
"Tara na?" tawag ni Jap mula sa likod, hawak ang bago niyang charger. "Gutom na ako. Samgyup tayo?"
Tumingin si Mika kay Jap. "Game! Pero sagot mo, kasi late ka dumating kanina."
"Daya! KKB tayo!"
Naglakad na sila papunta sa elevator.
Sumunod ako sa kanila, nakatingin sa likod ni Mika.
She walks with confidence. Hindi pabebe. Hindi pa-girl. She just walks like she owns her path.
She isn't trying to make me fall in love.
She isn't playing hard to get.
She isn't playing games.
She's just being genuine.
And that terrified me more than anything.
Because how do you fight against someone who isn't fighting? How do you put up walls against someone who isn't trying to break them down, but is simply waiting at the gate with a smile and a bag of patience?
Napahawak ako sa dibdib ko.
Rule #1: Do not fall in love.
Mukhang delikado na ang Rule #1.
"Huy, Ethan! Bagal mo!" sigaw ni Mika mula sa elevator door na pasara na. "Iiwan ka namin!"
Tumakbo ako palapit.
"Eto na!"
Pagpasok ko sa elevator, siksikan. Napapwesto ako sa likod ni Mika.
Dahil sa dami ng tao, naitulak ako nang bahagya palapit sa kanya.
Napahawak ako sa railing para hindi ko siya madaganan. I was inches away from her hair. Amoy strawberry shampoo.
Lumingon siya saglit, tumingala sa akin (kasi mas matangkad ako).
"Okay ka lang?" bulong niya.
"Oo," sagot ko, pigil ang hininga.
"Good," she whispered back, then faced forward again.
Nakita ko sa repleksyon ng elevator doors na nakangiti siya nang maliit.
At sa sandaling iyon, sa loob ng siksikang elevator ng SM North, narealize ko ang isang bagay.
Ang hirap mag-deny kapag 'yung taong idedeny mo ay sobr
ang dali mahalin.
She wasn't trying.
But she was winning.
And I was losing my damn mind.