Walang lihim na hindi nabubunyag. Walang baho na hindi naangamoy. At higit sa lahat, walang "simpleng crush" na hindi nahahalata ng best friend mong chismoso.
Friday night.
Ang gabi ng mga ligaw na kaluluwa, ng mga empleyadong uhaw sa alak, at ng mga taong nagpapanggap na masaya ang linggo nila kahit bugbog sila sa trabaho.
Nasa isang sikat na ihawan kami sa Tomas Morato. Ito 'yung klase ng lugar na mausok, maingay, amoy uling na humahalo sa amoy ng cheap beer, at puno ng mga taong nagkukwento ng kani-kanilang heartbreak o tagumpay.
Sa harap ko, busy si Jap sa paglantak ng isaw. Sa kaliwang kamay niya, bote ng Red Horse. Sa kanan, stick ng bituka ng manok.
"Pre, hinay-hinay lang," sabi ko, hinihigop ang sarili kong beer. "Baka ma-high blood ka, wala pa tayong pambayad sa ospital."
"Minsan lang 'to," ngumuya si Jap nang mabilis. "Stress ako sa work. Alam mo bang pinapa-revise sa akin 'yung report na ginawa ko three months ago? Three months! Ano 'yon, time travel?"
Tumango lang ako, pero ang totoo, kalahati lang ng utak ko ang nakikinig. Ang kalahati, nasa bulsa ko. Or more specifically, nasa phone ko na nasa bulsa ko.
Ramdam ko ang bawat vibration. Bawat ting.
Nag-vibrate ulit.
Pasimple kong kinuha ang phone sa ilalim ng lamesa. Tinignan ko ang screen.
Mika Villanueva:
Drawing na naman 'yung tropa ko. Solo flight ako ngayon sa Netflix. Reco naman dyan ng magandang series. 'Yung hindi nakaka-stress.
Napangiti ako nang kaunti. Solo flight.
Nag-type ako nang mabilis, tago sa ilalim ng lamesa para hindi makita ni Jap.
Ethan Reyes:
Try mo 'The Good Place'. Funny pero mapapaisip ka kung masama ka bang tao.
Sent.
Pag-angat ko ng tingin, nakatitig sa akin si Jap. Nakataas ang kilay. Nakabitaw na sa isaw.
"Ano 'yan?" tanong niya.
"Wala," sagot ko, sabay inom ng beer. "Client. Nagtatanong about sa font."
"Client? Biyernes ng gabi? Alas-onse na?" Jap squinted his eyes. "At kailan ka pa ngumingiti sa client? Dati kapag nagtetext client mo, mukha kang papatay ng tao."
"Mabait 'tong client na 'to," palusot ko.
"Patingin nga."
"Ayoko nga. Confidential."
"Confidential mo mukha mo," Jap grabbed a tissue and wiped his mouth. "Ethan, kilala kita simula noong naka-diaper pa tayo. Alam ko ang 'client face' mo sa 'lumalandi face' mo. At ngayon, pre, amoy na amoy kita. Amoy in love."
Muntik ko nang maibuga ang iniinom ko.
"Gago," ubo ko. "In love ka dyan. Sabi nang client nga."
"Si Mika 'yan 'no?"
Tumigil ako sa pag-ubo. Tinitigan ko siya.
"Paano mo nalaman?"
Tumawa siya nang malakas. 'Yung tawang nakakainsulto na parang nanalo siya sa lotto. "Huli ka! So si Mika nga! Sabi na eh!"
"Hindi kami naglalandian," depensa ko agad, ramdam ang init sa mukha ko (dahil sa alak 'to, hindi sa hiya, okay?). "Friends lang kami. Tropa. Nagtatanong lang siya ng series recommendation."
"Series recommendation," Jap mimicked my voice in a high pitch. "Tapos bukas, 'good morning' na. Sa susunod, 'kain ka na'. Tapos sa makalawa, 'i love you' na. Alam ko na flow niyan, Ethan. Gasgas na 'yan."
"Iba kami," giit ko. "We established boundaries. Sabi niya mismo, ayaw niya ng commitment. Sabi ko, ayoko rin. So we’re perfectly aligned. Platonic friends."
"Platonic friends," Jap scoffed. "Pre, balita ko hinatid mo daw sa Mandaluyong nung Miyerkules? Galing ka ng Makati, umuwi ka ng QC, pero dumaan ka ng Mandaluyong? Anong klaseng Waze ang gamit mo? Waze ng Pag-ibig?"
Nanlaki ang mata ko. "Sino nagsabi sa'yo?"
"Si Chloe! Ka-chat ko si Chloe," pag-amin niya.
Wait. Magkakilala sila? Or nagka-add-an na sila?
"Chinat mo si Chloe?!"
"Oo, nag-add friend ako. Tinanong ko kung single siya. Sabi niya, 'asa ka pa'. Pero nagkwento siya. Sabi niya hinatid mo daw si Mika. 'Service deluxe' daw."
Napahilamos ako sa mukha ko. Traitors. Everyone around me is a traitor.
"Minsan lang 'yon," paliwanag ko. "Gabi na kasi. Mahirap mag-book. Kawawa naman kung mag-aabang siya sa daan. Gentleman lang ako, Jap. Basic human decency."
"Decency," Jap shook his head. "Pre, ang decency, 'yung ibobook mo siya ng Grab. Ang landian, 'yung ihahatid mo siya kahit traffic sa EDSA at mahal ang gas."
Tinuro niya ako gamit ang stick ng isaw.
"Gusto mo siya."
It wasn't a question. It was a statement. A verdict.
"Hindi ko siya gusto," I said firmly. "She's interesting. She's smart. She gets my humor. Pero hanggang doon lang 'yon. Ayoko nang pumasok sa gulo, Jap. Alam mo 'yan."
Biglang sumeryoso ang mukha ni Jap. Ibinaba niya ang hawak niyang stick. Nawala ang playful smirk niya. Ito na. Ito na 'yung Jap na best friend ko talaga. The one who picked me up when I was shattered on the floor two years ago.
"Alam ko," sabi niya nang mahina. "Alam ko kung gaano ka nadurog kay Adrian. Nakita ko 'yon, pre. Nakita ko kung paano ka namayat, kung paano ka nawalan ng gana sa lahat. Kaya nga natatakot ako para sa'yo eh."
Napayuko ako. Seeing Jap worried made the denial harder.
"Pero," dugtong niya. "Nakikita ko rin kung paano ka ngayon."
Tumingin ako sa kanya. "Anong meron ngayon?"
"Buhay ka ulit," simple niyang sagot. "Dati, parang robot ka lang. Trabaho, bahay, tulog. Oo, tumatawa ka, pero hanggang lalamunan lang. Pero simula nung nabunggo mo 'yang si Mika... may ilaw na ulit sa mata mo. Kahit naiinis ka, at least nakakaramdam ka."
Napatahimik ako.
Tama ba siya?
Am I alive again?
Oo, masaya kausap si Mika. Oo, inaabangan ko ang reply niya. Oo, napapangiti ako sa mga banat niya.
Pero "gusto" na ba agad 'yon? Hindi ba pwedeng... na-appreciate ko lang ang presence niya?
"Takot ka lang," sabi ni Jap, slicing through my thoughts. "Takot kang umamin sa sarili mo kasi kapag inamin mo na gusto mo siya, ibig sabihin may possibility na masaktan ka ulit."
"Sino bang hindi takot masaktan?" balik ko. "Masakit kaya. Parang tinatanggalan ka ng laman-loob nang walang anesthesia."
"Oo, masakit. Pero mas masakit 'yung habambuhay kang magtatago sa 'what if'." Jap took a swig of his beer. "Ethan, dalawang taon ka nang nagpapahinga. Baka naman pwede na ulit tumaya? Piso lang. Kahit piso lang taya mo."
"Hindi sugal ang pag-ibig, Jap," sabi ko, trying to sound wise.
"Tanga, sugal 'yon," sagot niya. "Ang pinakamalaking sugal sa mundo. At ngayon, nakikita ko, hawak mo na 'yung dice. Ayaw mo lang itapon."
Nag-vibrate ulit ang phone ko.
Tinignan ko. Si Mika ulit.
Mika Villanueva:
Wait, nanonood ka rin ba ng The Good Place? Bakit alam mo? Don't tell me soulmates tayo? Hahaha.
Soulmates.
Common joke. Gasgas na banat.
Pero bakit kumabog ang dibdib ko?
"Ayan na," sabi ni Jap, nakasilip sa screen ko kahit ang layo niya. "Nakita ko 'yung ilaw ng mukha mo. Ngiting tagumpay."
Tinago ko ang phone ko sa bulsa.
"Hindi ako magrereply," sabi ko.
"Weh?"
"Oo. I need space. To think. To prove that I am in control."
"Sige," hamon ni Jap. "Kapag nag-reply ka dyan bago tayo umuwi, ililibre mo ako ng bucket."
"Call," sabi ko. "Madali lang 'yan. Discipline is my middle name."
Lumipas ang isang oras.
Nakaka-dalawang bucket na kami. Lasing na si Jap. Ako, medyo tipsy pero functioning pa ang brain cells.
Ang hirap pala.
Ang hirap hindi hawakan ang phone.
Every 5 minutes, parang may imaginary itch sa kamay ko. Gusto kong tignan kung nag-follow up message siya. Gusto kong sabihin na, "Oo, napanood ko na 'yan, favorite character ko si Janet." Gusto kong sakyan ang joke niya na soulmates kami.
Pero may pustahan kami ni Jap. At may pride ako.
"Pre," sabi ni Jap, medyo bulol na. "Ang ganda ni Chloe 'no? Masungit lang. Parang dragon. Pero cute na dragon."
"Lasing ka na," sabi ko, inaalalayan siya. "Umuwi na tayo."
Binayaran ko ang bill (kasi tulog na ang wallet ni Jap) at inakay siya papunta sa kotse ko.
Pagkasakay namin, bagsak agad siya sa passenger seat. Humihilik na.
Tahimik sa loob ng kotse.
Kinuha ko ang phone ko.
12:45 AM.
Last text ni Mika: Don't tell me soulmates tayo? Hahaha.
Seen ko lang kanina.
Hindi pa ako nagrereply. I won the bet. Technically.
Pero habang nakatitig ako sa pangalan niya, narealize ko na talo ako.
Talo ako kasi gustong-gusto kong mag-reply.
Talo ako kasi hindi ko matiis na isipin na baka hinihintay niya ang sagot ko.
Talo ako kasi tama si Jap.
Takot lang ako.
Pero...
Nag-type ako.
Ethan Reyes:
Hindi tayo soulmates. Pareho lang tayo ng taste. At oo, napanood ko na. Tulog na, Jap is drunk beside me. Ingay ng hilik.
Sent.
Talo ako sa pustahan. Ililibre ko si Jap ng bucket next time. Pero okay lang.
Ting.
Reply agad. Gising pa siya?
Mika Villanueva:
Gising ka pa pala. Ingat sa pag-uwi. Don't drink and drive ha? Kung hindi, lagot ka sa akin. Sayang ang talent mo sa graphics.
Napangiti ako. 'Yung ngiting abot hanggang mata, sabi nga ni Jap.
Ethan Reyes:
Opo, Nanay. I’m driving safe. Goodnight.
Mika Villanueva:
Goodnight, Ethan.
Binaba ko ang phone at pinaandar ang kotse.
Tumingin ako kay Jap na tulog na tulog at may tulo-laway pa.
"You win, Jap," bulong ko. "You win."
Alam niya. Alam na alam niya.
Gusto ko siya.
Hindi lang basta "natatawa." Hindi lang "intellectual stimulation."
Gusto ko siya. 'Yung gusto na gusto mong kausap araw-araw. 'Yung gusto na gusto mong protektahan. 'Yung gusto na handa kang magmaneho papuntang Mandaluyong kahit coding ka.
Panic started to rise in my chest again.
This is dangerous. This is Act 1 of a tragedy waiting to happen.
Pero sa ngayon... sa gabing ito, habang nagmamaneho ako sa ilalim ng mga ilaw ng kalsada, hinayaan ko muna ang sarili ko.
Just for tonight, I’ll admit it.
I like her.
Bukas, denied na ulit. Bukas, back to "friends" protocol. Bukas, magtatayo ako ulit ng pader.
Pero good luck na lang sa akin. Kasi mukhang may sledgehammer na dala si Mika Villanueva, at hindi siya titigil hangga't hindi niya nabubutas ang depensa ko—gamit ang mga memes, charcoal sketches, at simpleng "
goodnight."
"Fuck," I whispered to the empty road. "I am so screwed."