Kung may contest lang ng "Pinaka-mabilis Mag-spiral Down," feeling ko grand champion na ako. Hall of Famer pa.
It’s been twenty-four hours since The Incident—capital T, capital I. The Incident where I saw Adrian, my ex-boyfriend/heartbreaker extraordinaire, looking happy and successful while I looked like a fugitive escaping a caffeine addiction.
Nasa kwarto ako ngayon, nakahiga, nakatitig sa kisame na parang naghihintay na bumuka ito at lamunin ako ng buo. My room is my sanctuary. Puro posters ng minimalist art, isang shelf ng graphic design books na hindi ko naman binabasa pero magandang display, at ang trusty PC setup ko na umiilaw ng RGB lights—my only source of joy aside from memes.
"Kuya, kakain na. Lumabas ka na dyan sa lungga mo."
Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Luna, ang 19-year-old sister ko na mas matanda pa mag-isip sa akin minsan. She was wearing her usual "pambahay couture"—oversized shirt na butas sa kilikili at shorts na galing pa yata sa P.E. uniform niya noong high school.
"Busog pa ako," sagot ko, hindi inaalis ang tingin sa kisame.
"Busog sa sama ng loob?" Luna leaned against the doorframe, chewing on a Nail-biter (not really, kuko niya lang). "Balita ko nakita mo raw si Adrian kahapon sabi ni Kuya Jap. Kaya ka daw nag-panic exit."
Napabangon ako agad. "Ang daldal talaga ng Jasper na 'yan. I-blo-block ko na 'yan sa buhay ko."
Luna rolled her eyes. "Arte mo. Sabi ni Jap, para ka daw nakakita ng dementor. Naka-move on ka na ba talaga o nagpapanggap ka lang na strong independent person?"
"Naka-move on na ako, Luna. It was just... shock. Gulat. Parang nakakita ka ng ipis na lumilipad. Hindi ka naman nasasaktan emotionally sa ipis, 'di ba? Pero mapapatakbo ka."
"Whatever helps you sleep at night, Kuya," she muttered, turning to leave. "Basta bumaba ka na. Nagluto si Mama ng sinigang. Comfort food for your fragile heart."
Nang umalis si Luna, bumuntong-hininga ako at bumangon. Kinuha ko ang messenger bag ko na nakalapag sa sahig simula kahapon. Hindi ko pa ito nabubuksan. I needed to take out my laptop to actually do some work and pretend I’m a functioning member of society.
Binuksan ko ang bag at hinila ang laptop sleeve. Pero paghila ko, may sumamang papel.
Isang bond paper na medyo gusot ang gilid.
Nangunot ang noo ko. Wala akong maalalang nag-print ako ng kahit ano recently. Purely digital ang work ko ngayon dahil "save the trees" at tinatamad akong bumili ng ink.
Pinulot ko ang papel at tinignan.
Nanlaki ang mata ko.
It was the charcoal sketch. 'Yung mata.
Wait. Paano napunta sa akin 'to?
I replayed yesterday’s chaos in my head. The collision. The papers flying everywhere. Jap panicking. Me panicking. We were both picking up papers frantically. Sa sobrang taranta ko siguro, nahablot ko 'to kasama ng gamit ko at naisiksik sa bag.
"Shit," I whispered. "Magnanakaw na pala ako ngayon."
Tinignan ko nang maigi 'yung sketch. It was hauntingly beautiful. Isang mata lang siya, pero detalyado ang bawat pilik-mata, ang bawat anino sa ilalim ng mata. It looked sad, pero may halong determination. Sa ibaba ng papel, may maliit na pirma: M.V.
Mika Villanueva.
Naalala ko 'yung Facebook notification kahapon. The algorithm wasn't just being creepy; it was foreshadowing.
Binuksan ko ang laptop ko at, labag man sa "Ethan’s Guide to Peaceful Living," tinype ko ang pangalan niya sa Facebook search bar.
Mika Villanueva.
Wait, ang daming Mika Villanueva. May Mika na nagbebenta ng gluta, may Mika na puro shared posts ng "Money Heist," at may Mika na profile picture ay anime.
Pero nakita ko siya agad. The messy bun. The glasses.
Her profile was surprisingly... low-key. Walang masyadong selfie. Ang cover photo niya ay picture ng langit na may caption na: "Look up." Ang mga shared posts niya ay puro art exhibits, meme tungkol sa pusa, at articles about sustainable architecture.
Stinalk ko nang very light. (Okay, fine, nag-scroll ako hanggang 2022).
Architecture student pala siya. Or graduate? Base sa mga post, mukhang fresh grad.
"Stalker mode activated."
Napatalon ako sa gulat. Nasa likod ko na naman si Luna.
"Ano ba?! Akala ko ba kakain na?" sigaw ko, trying to close the tab, pero mabilis ang mata ng kapatid ko.
"Sino 'yan? Bago mong target?" Luna squinted at the screen. "Mika Villanueva? Infernez, maganda. Pero mukhang mataray. Type mo?"
"Hindi ko type. At hindi ako stalker," depensa ko, sweating bullets. "Nasakin 'yung gamit niya. Aksidente kong nakuha kahapon noong nagkabunggo kami. Kailangan kong isauli."
Luna smirked, that annoying Gen Z smirk that says 'I know more than you do.' "Weh? Isauli? Or excuse lang para makipag-meet?"
"Isauli nga! Tignan mo 'to oh!" Pinakita ko sa kanya 'yung sketch.
Kinuha ni Luna 'yung papel at tinignan. Biglang nagbago ang expression niya. Naging seryoso. "Ang ganda nito, Kuya. Charcoal 'to, ang hirap gawin niyan. Kung ako sa'yo, isauli mo agad. Baka important plate 'to o portfolio piece."
"Kaya nga chinachat ko na, diba?" inagaw ko pabalik 'yung papel.
"Sige na, chat mo na. Baka maunahan ka pa ng iba," pang-aasar niya bago lumabas ulit. "Bilisan mo, lumalamig ang sinigang!"
Naiwan akong nakatitig sa message button sa profile ni Mika.
Ano sasabihin ko?
Option A: "Hi, I have your drawing. Sorry I stole it." (Masyadong criminal pakinggan.)
Option B: "Hello Miss Beautiful, kita tayo, may naiwan ka sa puso ko—este, sa bag ko." (Kadiri. Block agad 'to.)
Option C: Professional and direct.
Huminga ako nang malalim at nag-type.
Ethan Reyes:
Hi. This is Ethan, yung nakabunggo mo kahapon sa BGC. I think I accidentally picked up one of your sketches along with my stuff. Let me know how I can return it. Sorry about that.
Sent.
Done. Clean. Professional. Walang halong landi.
Tumayo na ako para kumain, expecting na baka mamaya pa siya mag-reply or bukas. Usually naman ang mga magagandang babae, nasa "Message Request" purgatory lang ang mga chat ng strangers.
Pero pagkalapag na pagkalapag ng pwet ko sa upuan sa dining area, tumunog ang phone ko.
Ting.
Mika Villanueva:
Oh. Kaya pala nawawala. Akala ko kinain na ng lupa o ginawang saranggola ng hangin. Salamat sa pag-amin na hindi mo sinadyang nakawin. Nasa BGC ako later around 2PM. Coffee Bean, High Street. See you.
Ang bilis. At ang... dry?
"Salamat sa pag-amin na hindi mo sinadyang nakawin."
Did she just low-key accuse me of theft with a smiley face implied?
"Anyare sa mukha mo? Bakit parang na-reject ka?" tanong ni Jap na bigla na lang sumusulpot sa bahay namin para maki-kain. Nakaupo na siya sa lamesa, sandok hawak ang kanin.
"Hindi ako na-reject. Makikipagkita ako mamaya," sabi ko, sabay upo.
"Kay Adrian?" nabulunan si Jap sa sarili niyang laway. "Huwag, pre! Masisira buhay mo!"
"Tanga, hindi kay Adrian. Dun sa babae kahapon. Nasa akin 'yung drawing niya."
Nagliwanag ang mukha ni Jap. "Ah! Si Miss Masungit? Nako, destiny 'yan, pre! Tandaan mo, sa mga rom-com, nagsisimula sa away, nauuwi sa kasalan."
"Jap, kumain ka na lang. At wala 'tong kasalan na magaganap. Isasauli ko lang ang papel, tapos uuwi na ako para matulog."
Alas-dos ng hapon. BGC.
Bakit ba ang hilig ng mga tao dito? Mainit, mahal ang parking, at bawat kanto may temptation na gumastos ng 200 pesos para sa kape na puro yelo naman.
Nakarating ako sa Coffee Bean nang saktong 2:00 PM. Filipino time doesn’t apply to me when anxiety is fueling my engine. Gusto ko, tapos na agad 'to.
Pagpasok ko, hinanap ko agad siya. Hindi mahirap hanapin si Mika. She has this aura of calmness amidst the chaotic buzzing of espresso machines and remote workers typing furiously.
Nandoon siya sa corner table, malapit sa bintana. May kausap siyang babae—short hair, naka-blazer na pula, at mukhang ready makipag-away sa manager anytime. That must be her friend.
Lumapit ako. Medyo kinabahan ako nang slight. Hindi ko alam kung bakit. Siguro kasi hawak ko 'yung sketch niya na parang hostage.
"Ehem," I cleared my throat pagtapat ko sa table nila.
Nag-angat ng tingin si Mika. She was wearing glasses again, pero wire-rimmed na ngayon. Naka-white linen shirt siya at messy bun pa rin. Consistency is key, I guess.
Ngumiti siya. Pero hindi 'yung ngiting pabebe. It was a small, amused smile. 'Yung ngiting parang may alam siyang joke na ikaw lang ang hindi nakaka-gets.
"Ethan, right?" she said, voice calm as a still lake. "Buti hindi ka tumatakbo ngayon."
The friend in the red blazer looked me up and down like she was scanning a barcode. "Ito ba 'yon? 'Yung bumangga sa'yo?"
"Siya nga," sagot ni Mika. "Ethan, this is Chloe. My best friend and personal bodyguard."
"Hi," I nodded awkwardly at Chloe, who just raised an eyebrow. "I'm Ethan. Sorry ulit kahapon."
Inilabas ko 'yung sketch mula sa folder na dala ko (para hindi magusot, syempre, OC ako eh). "Ito na. Sorry, nasama sa mga gamit ko. Hindi ko napansin until kaninang umaga."
Kinuha ni Mika 'yung papel. Tinignan niya ito saglit, checking for damages like a strict professor. Then she looked at me.
"Hmm. Walang lukot. Walang mantsa ng kape. Good job," sabi niya.
"Syempre iningatan ko," depensa ko, pulling out a chair. "Pwede maki-upo saglit? Ang init sa labas eh."
Chloe scoffed. "Feel at home, Kuya. Wala naman kaming magagawa, nandyan ka na."
Umupo ako. I felt weirdly out of place. Si Jap kasi ang usually na buffer ko sa mga social interactions. Kapag wala siya, lumalabas ang pagka-awkward turtle ko.
"So," Mika started, putting the sketch down. "Bakit ka nga ba tumatakbo kahapon? Emergency, sabi mo?"
Natigilan ako. I couldn't tell her, 'Ah, kasi nakita ko 'yung ex ko na sumira ng buhay ko at natakot akong makita niya kung gaano ako ka-unsuccessful sa pag-move on.'
"May... nakalimutan ako sa bahay. Nakalimutan kong patayin 'yung... kalan," pagsisinungaling ko. Napaka-lame.
Tumawa si Chloe nang malakas. "Kalan? Sa BGC ka nagkakape tapos nag-aalala ka sa kalan mo? Ano 'yon, may sinaing ka?"
Mika didn't laugh, but her eyes were twinkling. "Kalan. Okay. Let's pretend that's true."
Tinignan niya ako nang diretso. Her eyes were observant. Sobrang observant na parang binabasa niya 'yung source code ng pagkatao ko.
"Graphic designer ka ba?" bigla niyang tanong.
"Ha? Paano mo nalaman?"
Tinuro niya ang kamay ko. "May callouses ka sa wrist, kakagamit ng mouse. Plus, 'yung porma mo, amoy creative agency na pagod. At dala mo 'yang Pantone swatch keychain."
Tinignan ko ang keychain ko. Oo nga pala.
"Oo. Freelance graphic designer," sagot ko. "Ikaw? Architect?"
"Apprentice," she corrected. "Kakapasa lang sa board exam last month."
"Congrats," sabi ko. Genuine naman. "Ang ganda ng sketch mo, by the way. Mata ba 'yon ng... sino?"
"Mata 'yon ng pusa ko," sagot niya.
"Pusa?" Napakunot ang noo ko. "Mukhang tao eh."
"Mataas ang standards ng pusa ko. Gusto niya magmukhang tao sa portrait," she said with a straight face.
Natahimik ako. Seryoso ba siya?
Then she cracked a smile. A real one this time. Labas ngipin.
"Joke lang," sabi niya. "Mata 'yon ng lolo ko. He passed away last year. I draw him whenever I miss him."
Biglang nawala ang sarcastic response na nakahanda sa dila ko. "Oh. Sorry to hear that."
"It's okay," she shrugged, taking a sip of her iced americano. "He lived a good life. Mahilig din siya sa kape. At sa pagtakbo—pero hindi sa pagtakbo palayo sa problema, unlike some people."
Tinamaan ako doon. Sapul. Bullseye.
"Hindi ako tumatakbo sa problema," depensa ko, medyo tumataas ang boses. "Sabi ko nga, may naiwan akong—"
"Kalan. Oo nga pala," she nodded, cutting me off perfectly. "Alam mo, Ethan, ang galing mo mag-design siguro, pero ang pangit mo magsinungaling. Halata sa mata mo."
"Grabe ka naman maka-judge. Kakakilala lang natin."
"I'm observant," she said simply. "It's my job. Architects need to see the details others miss. Like structural weaknesses. Or emotional cracks."
Napalunok ako. Emotional cracks? Grabe, manghuhula ba 'to?
"Ayan na," bulong ni Chloe. "Nag-aanalyze na si Madam."
Tumayo ako. I felt exposed. Hindi ako sanay na binabasa ako ng ganito kabilis. Usually, ako ang sarcastic. Ako ang observant. Ako ang nang-aasar. Pero sa harap ni Mika, parang ako 'yung clumsy na bata na nahulog ang ice cream.
"Anyway," sabi ko, trying to regain my composure. "Nasoli ko na. Mission accomplished. Aalis na ako. Baka sumabog na 'yung kalan ko."
Mika looked up at me, leaning her chin on her hand. She looked amused. Annoyingly amused.
"Sige. Ingat sa pagtakbo, Ethan," sabi niya. "And thanks for keeping the sketch safe. You're not as clumsy as you look."
"Thanks... I think?"
Tumalikod na ako at naglakad palayo. Ramdam ko ang tingin nilang dalawa sa likod ko.
Paglabas ko ng coffee shop, huminga ako nang malalim.
Ano 'yon?
Bakit ganoon siya? She was calm, blunt, and weirdly magnetic. And that smile. 'Yung ngiti niyang parang alam niya lahat ng sikreto mo kahit "Hi" pa lang ang sinasabi mo.
Nakakainis.
Nakakainis kasi ang ganda ng ngiti niya.
Nakakainis kasi tama siya. Tumatakbo ako.
Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Jap.
"Oh, pre? Buhay ka pa? Hindi ka tinurukan ng lason nung Chloe?" bungad ni Jap.
"Jap," sabi ko habang naglalakad papunta sa kotse ko. "Nakakainis siya."
"Sino? Si Miss Masungit?"
"Oo. Si Mika."
"Bakit? Inaway ka?"
"Hindi," I paused, realizing my heart was beating a little faster than normal. Not from fear, but from... irritation? Adrenaline? "Binara niya ako. At... tinawanan niya ako. Jap, feeling ko alam niya."
"Alam ang ano?"
"Na broken ako. Na duwag ako."
Tumawa si Jap sa kabilang linya. "Pre, sa itsura mo pa lang na laging nakasimangot, alam na ng buong Metro Manila na broken ka. 'Wag ka na magtaka."
"Ewan ko sa'yo," binabaan ko siya ng telepono.
Sumakay ako sa kotse ko at pinaandar ang makina. I looked at the coffee shop one last time. Nakita ko si Mika sa bintana. She was laughing now, kausap si Chloe. She looked carefree. Light.
Everything I wasn't.
And for the first time in two years, naramdaman ko ulit 'yung dangerous spark na 'yon. 'Yung curiosity na pilit kong pinapatay.
I wanted to know what made her laugh like that.
I wanted to know if she could see past the cracks she mentioned.
I shook my head violently. "No. Erase. Erase."
Rule #2: If someone makes you kilig (or curious), run.
So, I drove away. Again.
Pero habang nasa traffic ako sa C5, hindi ko mapigilang mapangiti nang mapakla.
"Annoying," bulong ko sa sarili ko.
But I knew, deep down in my traitorous heart, that annoying was just another word for interesting. And interesting was the first step to disaster.
Pero tangina, in-add friend ko pa rin siya pag-uwi ko.
Accept naman niya agad.
At nag-react pa siya ng "H
aha" sa profile picture kong mukhang artsy pero sadboi.
Game on, Mika Villanueva. Game on.