"Anak ng katulong! Anak ng katulong!" sabay-sabay na tukso ng mga kaklase ni Jean.
"Alam mo Jean hindi ka nababagay sa school na to, kasi lahat ng nag-aaral dito puro anak mayaman, eh ikaw?? Anak ka lang ng katulong kaya hindi ka bagay dito." sigaw ni Stephanie kay Jean.
"Isa pa tigil-tigilan mo ang pagdikit-dikit kay John, baka mahawa sya ng kapangitan mo! Ako lang ang bagay sa kanya, tandaan mo yan!" si Mildred habang dinuduro-duro ang kaawa-awang si Jean.
Walang magawa si Jean kundi ang umiyak. Hindi nya magawang lumaban dahil alam nyang totoo lahat ang sinasabi sa kanya ng mga kaklase nya. Anak sya ng katulong ngunit sa pribadong paaralan sya nag-aaral dahil sa Tita Mel nya. Ito ang sumasagot sa lahat ng pangangailangan nya sa kanyang pag-aaral. Mula pa noong nasa kindergarten sya hanggang ngayong grade 6 na sila ni John. Dati na nyang alam na inis sa kanya ang ilan sa mga kaklase nya. Ramdam nya iyon dahil madalas syang tignan ng masama ng mga ito ngunit ipinagsasawalang-bahala lang nya dahil ayaw nya ng gulo. At isa pa lagi silang magkasama ni John kaya hindi sya magawang awayin ng mga ito ngunit absent si John ngayon kaya nakakita ng pagkakataon ang mga kaklase nya na laitin at awayin sya. 
Nang makauwi na sya ng bahay ay dumeretso sya ng kwarto nila para hindi makita ng kanyang nanay ang kanyang pag-iyak. Naghilamos sya at inayos nya ang kanyang sarili upang itago ang lungkot na kanyang nadarama. Saktong paglabas nya ng banyo ay sya namang pasok ng kanyang nanay sa kanilang kwarto. 
"O anak nandyan ka na pala, hindi yata kita napansing dumating?" tanong ni Aling Jane.
"Mano po nay. Pasensya na po nay ihing-ihi na po kasi ako kaya dumeretso na ko dito" pagsisinungaling ni Jean.
"O sya magmeryenda ka muna bago ka gumawa ng assignment mo."
"Nga pala nak, hinahanap ka ni John kakadating lang nila ng mommy nya. Papuntahin ko na lang ba dito?"
"Sige po nay, salamat po"
Maya-maya lang ay kumatok na si John.
"Jean, nandyan ka ba?"
"Oo pasok ka John." matamlay na sagot ni Jean.
"Ayos ka lang ba? Bakit parang may iba sa yo Jean? May problema ba?" tanong ni John pag pasok nya ng kwarto.
"Ha? Ano namang magiging problema ko? Walang iba sa kin, ako pa din to ano ka ba!" pilit ngumiti si Jean para hindi makahalata si John.
"Hindi eh, kilala kita Jean, aminin mo nga sa kin, may nangyari ba sa yo sa school??" 
"Wala no, ano namang mangyayari sa kin?"
"Siguraduhin mo lang Jean, dahil pag may nangyari sa school siguradong malalaman ko din."
"Wala nga, hay naku mabuti pa gumawa ka na lang ng assignment. Sabi ng teachers natin ako na bahala magsabi sa yo ng assignments natin. Madami-dami din to kaya umpisahan mo na." 
Nakahinga ng maluwag si Jean dahil hindi na sya kinulit ni John. Medyo nag-aalala lang sya dahil siguradong malalaman nya bukas ang mga nangyari sa school.
NANG pumasok kami kinabukasan ay nakaramdam ako ng pagkabalisa dahil nasisiguro kong malalaman ni John ang mga nangyari kahapon. 
"Wag sanang magkwento ang mga kaibigan ni John sa kanya" bulong ni Jean sa sarili. 
Pag pasok naming dalawa sa classroom ay nagbubulungan ang iba naming kaklase. Ang grupo naman ni Stephanie ay masama na naman ang tingin sa akin. Maya-maya ay tinawag si John ng mga kaibigan nya na nakaupo sa bandang likuran ng classroom. Kinakabahan ako dahil tiyak ikukwento na nila ang nangyari kahapon. 
Habang nagkukwentuhan sila ay panay ang tingin sa kin ni John. Salubong ang mga kilay nitong lumapit sa kin. 
"So tama pala ko ng hinala" bungad ni John matapos umupo sa tabi ko.
"Anong hinala?" tanong ko sa kanya.
"Jean naman, di ba usapan natin walang lihiman? Walang magsisikreto. Isang araw lang akong umabsent ganito na nangyari. Bakit di mo sa kin sinabi agad?" nakasimangot na turan ni John.
"Sorry, hayaan mo na yun ayos lang naman ako."
"Hindi ko pwedeng basta hayaan na lang ang nangyari Jean. Hindi ako papayag na maliitin ka nila. Wala silang karapatan na gawin sa yo yun." 
"Pero -" hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang biglang tumayo si John at nilapitan ang grupo ni Stephanie.
Mula sa kinauupuan ko ay ramdam ko ang tensyon sa usapan nila. Pasulyap-sulyap sa gawi ko si Stephanie at Mildred habang nagsasalita si John. Hindi ko alam kung ano ang sinasabi ni John sa kanila pero natitiyak kong ipinagtatanggol ako ng bestfriend ko.
Ilang minuto ang nakalipas ay dumating na ang aming teacher kaya umupo na si John sa pwesto nya.
UWIAN na. Pagkalabas namin ng classroom ay nagulat ako ng bigla akong akbayan ni John. Paglingon ko dito ay pangiti-ngiti ito. 
"Tay Benjie pwede po ba tayong dumaan saglit sa McDo? Nagugutom po kasi ako e." request ni John kay tatay pagpasok pa lang namin ng kotse.
"Sige nak walang problema." sagot ni tatay kay John. 
"Tay halika po meryenda po tayo, libre ko." 
"Hindi na nak salamat na lang busog pa ko. Kayo na lang ni Jean. Hintayin ko na lang kayo dito sa sasakyan." pagtanggi ni tatay sa alok mi John.
"Sige po tay kayo po bahala." " Let's go Jean gutom na ko" yaya ni John.
Habang kumakain kami, tinanong ko si John.
"Ano pala sinabi mo kay Stephanie at Mildred?Hindi mo naman siguro sila inaway."
"Simple lang, sabi ko sa kanila wag na wag ko malalaman na inaaway ka nila uli dahil ako ang makakalaban nila. Dahil pag inulit pa nila yun baka makalimutan kong mga babae sila. Walang kahit na sinong pwedeng umaway sa mahal ko." seryosong saad ni John.
Bahagya kong naibuga ang iniinom kong softdrinks dahil sa sinabi nya. 
"Anong sabi mo pakiulit nga!" walang kurap kong tanong sa kanya.
"Alin dun ang uulitin ko? Ang dami nun e. Yun bang mahal kita??" hinawakan nya ko sa baba na para bang naghihintay ng sagot ko.
"Ewan ko sa yo John wag mo nga akong biruin ng ganyan." 
"Sino ba nagsabing nagbibiro ako?" hinawakan ni John ang isang kamay ko at seryosong nakatingin sa kin. 
"Mahal kita Jean matagal na."