"When I was 17..."  Paninimula ko habang mas namumula ang mata niya.
Wala pa rin akong nararamdamang pagmamahal at pagmamalasakit kahit pagbibigyan ko na siya ngayon.
Matagal nang namatay ang puso ko. Pero oras na rin para malaman niya.
Bago pa ako muling makapagsalita ay nakaramdam ako ng panghihina. Nahihilo ako. Kumurap-kurap ako upang pigilan ang sarili ko na matumba. Parang may humihigop sa lakas ko na hindi ko maipaliwanag kung ano.
"A-adeline? Ano'ng nangyayari sa'yo?" Pag-aalalang tanong ni ate nang makita ang panghihina ko.
Hindi na ako nakasagot. Nawala ang balanse ko at bahagyang natumba. Agad naman akong nakatayo nang inilalayan ako ni ate. Tinawag niya si Turstin at agad itong bumaba mula sa second floor nila. Bakas ang pagtataka niya sa mukha niya. Napalitan ito ng pag-aalala nang makita akong nanghihina.
"Paupuin muna natin siya," seryosong saad ni ate na nakahawak sa akin.
"Ano bang pinag-usapan niyo, mahal?" Tanong ng asawa niya at tinulungan nila akong dalawa papunta sa sofa.
Bago pa man kami umabot sa sofa ay biglang bumigat ang aking mga pilok at kusang pumikit. Nawala ang balanse ko na naging dahilan ng pagkatumba ko. Ngunit ramdam ko ang pagsalo nila bago pa ako tuluyang bumagsak. Narinig ko ang pagsisigaw ni ate hanggang tuluyan akong nawalan ng malay.
Nang mabuksan ko ang mga mata ay nasa ibang lugar na ako. Nakahilata ako sa isang kama. Nang pinilit kong iahon ang sarili ko ay nakita ko ang puting kumot na nakabalot sa katawan ko. Bahagya akong napagalaw at napagtantong isang hospital bed ang hinihigaan ko. Puti ang bawat kulay ng sulok ng kwarto. Napatingin ako sa gilid ko at nandoon ang higaan ng watchers.
Pero wala namang nagbabantay sa akin. Ako lang mag-isa.
Sanay na ako.
Kinusot-kusot ko ang mga mata ko at mabagal na gumalaw dahil hindi pa masyadong maganda ang pakiramdam ko. Hindi ko alam ano ang nangyayari sa akin. Maayos naman ang pakiramdam ko at bigla nalang akong nanghina.
Pamilyar ako sa disenyo ng hospital room. Sigurado akong ito ang ospital na kung saan ako nagtatrabaho. Habang nililibot ko ang aking tingin ay biglang bumukas ang pinto at bumungad sa akin ang lalaking kailanman ay ngayon ko lang nakita.
A muscular man wearing a white coat, with a set of brown eyes, diamond-shaped jawline, long and pointed Greek nose with his chest leaving marks on his coat, and his big biceps constricted at the white coat that must be too small for him. I leaned above him as he is 6'1 feet tall with the sight of his set of brown eyes on mine.
I must admit, he is extremely hot. His sex appeal is strong and his overall presence is captivating. Even his grim stare is making my eyes look away, escaping the bars of his stare. He walk towards me that I lost notice of.
Sh!t. He's distracting me.
I haven't seen him in this hospital before. I am unfamiliar of this hot man whose direction is on me.
"You must be Dr. Huevista," he guessed.
Oh, God. He has the husky voice that melts my soul like a butter in a pan!
Somebody get me away from him before I lose my mind!
I do not know the reason behind this foolishness I am encountering right now. My heart raised and hasten its beat every second like I am going to undergo an explosion any second.
Hindi ako makatingin nang deretso sa kaniya. Napahawak ako sa kumot nang mahigpit. Naramdaman ko ang paglipat ng titig niya sa kamay ko.
"Dr. Huevista, how are you feeling?" Tanong niya na inaalam ang ang nararamdaman ko.
Agad akong napatingala sa kaniya. Hindi ako makapagsalita. Ugh! Adeline, just say a damn word!
"I'm a-alright. I'm f-fine, d-doc," nauutal kong tugon na parang nawawalan ng kakayahang magsalita.
My heart thumped faster. Nabingi ako sa mga tunog sa paligid ko dahil sa lakas ng kabog ng dibdib ko na sumasakop sa bawat tenga ko. Oh my, magkaka-highblood yata ako dahil sa lalaking ito!
"Let me check you," kinuha nito ang stethoscope mula sa leeg niya at nilagay ang earpieces sa bawat dulo sa tenga niya. Inilapat niya ang chest piece, ang dulo ng stethoscope sa dibdib ko na naging dahilan ng biglaan kong pag-atras.
Napatingala siya sa akin na nagtataka. Ang kulay kape niyang mga mata ay naghahanap ng sagot. Muling nag-abot ang mga mata namin na naging dahilan ng walang-tigil na pagbilis ng kabog ng dibdib ko.
As our eyes met, the world seemed to stop and none of us bothered to blink. He had my eyes captivated and it felt like I have lost the capability to escape the depth of stares brought by the one and only man in front of me.
Nang maramdaman kong parang malulunod na ako sa titigan naming dalawa ay agad kong nilayo ang tingin mula sa kaniya. Para itong tulog na nagising nang kinurap niya ang mga mata.
I saw him smirked secretly as he looked away from me. Did he feel what I felt too?
"I need to check you, doctor." In a manly and husky voice he uttered, melting my heart more.
"N-no need. I'm fine," with a firm refusal, I responded.
I don't want him to ascertain my hastened heartbeat. In such refusal I can deprive him of that.
"I need to. To know you're fine," he firmly insisted.
Alam kong walang ibang ibig sabihin ang sinabi niya. Pero hindi ko mapigilan ang mga pisngi ko na mamula. Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko.
Hindi ko ito maiharap sa kaniya kaya umiwas nalang ako ng tingin upang hindi niya makita ang pamumula ng mga pisngi ko.
"What was that?" Natatawa nitong tanong habang nakayuko na parang may napagtatanto.
"What?"
"Destiny,"
Napahalukipkip ako nang marinig 'yon mula sa kaniya.  Napangiwi ako dahil sa ka-corny-han ng lalaking ito.
"Let me check you, doctor. You're not okay," sinubukan nitong ilapat ang chestpiece sa dibdib ko.
Wala na akong nagawa dahil sa bilis ng kilos niya. Napakunot ang noo nito habang pinapakinggan ang tibok ng puso ko na ipinagtaka ko.
"Do you have a history of heart attack?"
I remembered when I was 28 years old, sa kakakain ko ng baboy for two months that time, inatake ako sa puso. Akala ko talaga noon mamamatay na ako.
"Y-yeah. Long story," malimit kong tugon.
Inihiwalay niya ang chest piece sa dibdib ko. Ibinalik nito sa leeg ang stethoscope at humarap sa akin.
"No wonder your heart beat pattern is irregular, doc. Anyway, regarding your current condition. You have been stressed which caused your body to collapse. Since you have a history of heart attack, you must----" pinutol ko ang mahaba niyang pagsasalita.
"See a doctor regularly," natatawa kong saad.
Bahagya rin siyang natawa sa pagputol ko at sa sinabi ko mismo.
"So see me regularly," in a husky voice he uttered with his eyes inclined to mine.
Nakaramdam ako ng kung ano sa tiyan ko. Is this what they call butterflies on the stomach?
"I'm a doctor so I can handle myself, doc," depensa ko at tumugon ng titig sa kaniya.
He etched a bashful smirk which made my heart thrill. His pointed nose was emphasized during such act, his diamond-shaped jaw supported the smirk with his charm. My heart is starting to melt again! Somebody call 911!
"I'll be heading my way now, doc. Get well soon," he waftured a farewell.
Tumalikod na siya at naglakad papunta sa pinto. Binuksan naman niya ito at sandaling tumigil.
Tumingin ito sa akin. Ngumiti naman ito tsaka itinagilid ang ulo upang tingan ako nang maayos. It caused my heart to hasten its beat again. Nanlambot ang mga kamay ko na gusto siyang pigilan sa pag-alis. There's something about him that maneuvers me to foolishness!
I responded with a plain smile not revealing the front of my teeth. I do not want to disclose the charade within my heart as he show off his charm inconspicuously.
The door swallowed him and it shut itself. I am now left alone in the four-cornered wall surrounding my body. I heaved a massive air and surrendered my back on the head board of the bed, leaning against it, enacting as my support.
That was the shortest moment of my life. There was a part of me hankering for his prolonged attention. Yet as a doctor, I am aware of his duties very well. It saddened  me a little. I have no idea why I am feeling such a thing. We never met. Yet the emotions he triggers me to feel seems so familiar to me, like I have felt it before. Yet I couldn't remember it at all.
Maya-maya ay biglang bumukas ang pinto. Napaangat ako ng tingin at nakita ko si ate na kakapasok lang dito at nasa likuran niya ang asawa niya na may bitbit na mga prutas sa magkabilang kamay niya.
"Adeline, kamusta na ang pakiramdam mo?" Agad akong nilapitan ni ate na bakas na bakas ang takot sa mukha niya.
Bigla kong naalala ang nangyari sa amin kanina. Naalala ko ang pagtatalo naming dalawa. Naalala ko na rin ang naging dahilan ng alitan namin ng mga magulang namin. I felt so down now.
Umupo siya sa gilid ng hospital bed at hinawakan niya ang kamay ko. Hindi ko naman ito tinaboy. Hinayaan ko lang siya. Napatingin ako sa pagkakahawak niya sa kamay ko.
I missed this.
Naalala ko ang paraan ng paghawak ni ate sa mga kamay ko noong bata pa ako. Noong wala pa akong sama ng loob sa mundo at sa lahat ng tao. I missed that time. I missed the child version of myself.
Hindi na ako nag-abalang tumugon ng anumang salita. Tumango nalang ako at pasimpleng ngumiti nang hindi nakikita ang mga ngipin ko.
"P-pasensiya na kung naiwan ka namin dito. Bumili pa kasi kami ng makakain mo. Gutom ka ba? Nauuhaw ka ba? May kailangan ka? Anong nararamdaman mo?" Sunod-sunod na mga tanong ni ate na ikinalito ko kung ano ang uunahin sa pagsagot.
"W-wala," walang tono kong tanong habang hindi siya dinadapuan ng tingin.
"Magsabi ka lang sa'kin, ah."
Inilapag ni Turstin ang mga dala-dala sa mesa na nasa  kabilang gilid ng hospital bed.
"How is she?" Tanong niya nang mailapag ang mga dala-dala.
"She's fine. Mabuti na rin na naisugod natin siya dito agad-agad," seryosong sagot ni ate sa tanong ng asawa niyang monotone.
Umupo ito sa higaan na para sa watchers. Hindi ko mabasa ang ekspresiyon ng mukha niya. Hindi ganoon ka-showy si Turstin pagdating sa mga emosyon at reaksiyon.
The door suddenly opened and it spew  the man on the white coat. My heart thumped and again hasten its beat.
Napahawak ako nang mahigpit sa kamay ni ate na hanggang ngayon ay nakahawak sa akin. Napatingin naman ito nang maramdaman ang mahigpit kong pagkakahawak sa kaniya.
Nilingon ako nito at tumugon ng mas mahigpit na paghawak sa aking kamay.
"Don't worry, you'll be fine. Bihasa ka sa mga ganito," she draw a smile on her face and show off her charm.
Akala siguro ni ate na natatakot ako. Ang lalaki mismo ang nagpapabilis ng pintig ng puso ko.
He turned his face to our direction. As I proffer my vision to the man wearing a white coat, disappointment grew in my countenance. My heart wailed out of dismay having to know my expectations broke me in a short duration.
It wasn't him.
A wrinkly old man on a white coat was the one swallowed by the door. In every step he takes, my disappointment morphed into exasperation, causing me to let go off my air out of such emotion.
It was Dr. Rodriguez who happened to walk in.
"Doc, how is she?" With fear and tension, my sister greeted the doctor through a question.
"She's experiencing fatigue. Which is with no wonder for us since she worked the hardest in the hospital. If you want her to be the egg cell donor, she must be well first so that a healthy child will be born," Dr. Rodriguez elaborated.
They must have discussed the matter to him. It is with no surprise since my sister and Turstin is renowned and often seek consultation here in the hospital where I have worked at.
"C-can she at least file for a sick leave, doc?" With concern, ate requested.
"Is that even a question?" I sarcastically interrupted.
"Pardon?" Singit ni Turstin na halatang nainis.
"I can file for a sick leave. I'm human, not a robot," I rolled my eyes in exasperation.
I saw Turstin grinned his teeth out of my cretin response. Yet he has no control over my words and tone, including his loss of capability to control the situation and desire of his wife.
"It's fine," in a whispering voice, her wife uttered for the sake of his calmness.
"I will check her now so that we'll get to know more about her condition," saad ni Dr. Rodriguez at lumapit sa akin.
Tumayo naman si ate at lumayo sa akin upang tuluyang makalapit si doc sa akin. Nasa likuran na siya ni Dr. Rodriguez. Pinaupo naman siya ni Turstin na agad niyang sinunod.
My forehead creased and my eyebrows intertwined. This brought me so much confusion that two doctors came to check me up.
"I was already been checked, doc,"
I saw nothing on his face but confusion, which caused his wrinkles to ignite against each other.
Nakita ko sina ate at Turstin na nagkatinginan.
The perplexity was contagious enough to probe me to its influence.
"Is there something wrong?" I checked.
"Doc, ako lang ang naatasan na suriin ka," he avowed.
I raised my eyebrow out of disbelief. This can't be. I was thoroughly checked a while ago. Well, I guess.
"Pero may doktor na pumasok dito. What does this suppose to mean?" I drew my questions out.
Dr. Rodriguez shifted his gaze to my sister and her husband. The couple did the same to him. Perplexity within me grew greater the moment I have realized they weren't aware that I have been already checked and that Dr. Rodriguez was the only one in-charge for my check up today.
"May sumuri sa'yo, doc? Who?" Tanong ni Dr. Rodriguez na hindi ko naman masasagot dahil hindi ko rin alam ang pangalan ng lalaking 'yon.
Who was that man?