NAGISING na lang ako sa sinag ng araw na dumampi sa aking mukha.
Pinikit kong muli ang aking mata. Nakatulugan ko na pala ang masyadong pag-iisip at pag-alala sa kung paano kami nagsimula ni Aiden.
I felt so much pain right now.
Hindi na katulad ng dati na umaapaw lang sa kasiyahan at pagmamahal.
Kailangan ko na bang tapusin ang sa amin?
Selos.
Away.
No Time.
Lack of Communication.
Andoon na lahat sa isang buwan lang. Ang sakit isipin na ganun kadaling nag-bago ang lahat.
Pero iisipin ko pa lang na iwan siya, doble-doble na ang sakit na nararamdaman ko.
Hindi ko kaya.Alam ko hindi ako magiging masaya ng wala siya.
Pagkarating ko sa opisina agad kong kinausap si Ate Audree buti na lang ay maaga siyang pumapasok.
"Ate Audree, nahihirapan na ko, Naguguluhan at napapagod. Pero di ko pa din siya kayang iwan. Hindi ako selosang tao pero sobrang selos na ang nararamdaman ko ngayon dahil sa babaeng yun." malungkot kong panimula.
"Wow.! Ganyan ka na pala bumati sa akin ngayon ng Good Morning? " pagtataray na naman niya sa akin habang nakataas pa ang kaliwang kilay.
Isang pilit na ngiti lang ang ginanti ko sakaniya.
Alam ko na kahit hindi niya sabihin ay naiinis na siya sa akin dahil kahit anong sabihin niyang advice sa akin, hindi ko pa rin sinusunod.
"Wala naman akong magagawa kung anong gusto ng puso mo pero sana ay isipin mo din ang sarili mo. Basta nandito lang ako para sayo kapag kailangan mo ng kausap, Bella. " seryosong sabi niya.
Hindi na ako sumagot sakaniya at nagpaka-busy na lang sa trabaho namin.
Napabuntong-hininga na lang ako ng dahil sa bigat na narararamdaman ko. Kahit anong gawin kong abala sa trabaho hindi ko pa ding maiwasan isipin ang nangyayari na sa amin ngayon ni Aiden.
Dalawang buwan na lang Seventh Year Anniversary na namin.
Sabi nila, kaya daw kami nag-kakaproblema ng ganito ay dahil malapit na ang anniversary namin. Dahil mag-seseven years na kami kaya dumadating na ang mga pagsubok na ganito dahil ngayon malalaman daw kung kami ba talaga ang para sa isa't-isa kapag nalampasan namin ito.
The Seven Year Itch, ang kasabihan na kadalasan daw ng mag-pipitong taon ng magka-relasyon o mag-asawa ay nag-hihiwalay ng dahil sa malaking pag-subok na dumadating sa relasyon nila at iilan lamang ang nakakalampas sa matinding pag-subok na ganito sa relasyon.
Natakot ako kahit ang hirap paniwalaan kung totoo ba iyon o hindi.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinext si Aiden habang nasa byahe ko pauwi sakay ng sasakyan namin na sumundo sa akin.
May sarili ako driver kasi ayoko pa mag-drive para makapagpahinga pa ako sa byahe after work.
To: My Fïancè
𝘈𝘪, 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘬𝘪𝘵𝘢. 𝘚𝘰𝘣𝘳𝘢. 𝘚𝘢𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘺𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘱𝘢 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘴𝘶𝘣𝘰𝘬 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘥𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯. 𝘔𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘬𝘪𝘵𝘢, 𝘈𝘪. 𝘔𝘢𝘭𝘢𝘱𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘯𝘵𝘩 𝘺𝘦𝘢𝘳 𝘢𝘯𝘯𝘪𝘷𝘦𝘳𝘴𝘢𝘳𝘺 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯, 𝘴𝘢𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘨-𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰.
SEND.
He didn't replied on my text. Hinayaan ko na lang kesa mag-away ulit kami. Tama naman siya e, bihira na nga lang kami magkita mag-aaway pa kami kapag nagkaka-usap.
Unawain ko na lang kasi alam ko naman sobrang nakakapagod ang trabaho niya. Na-sstress din siguro siya.
Hindi naman nawawala communication namin kahit hindi kami nagkikita. Andiyan yung magtetext kami pareho ng Goodmorning and GoodNight Text, kapag kakain na at kapag papasok at pauwi na galing work or mag-kwekwento kami ng mga nangyayari sa araw namin.
Pero syempre, mas okay pa din kapag may oras kami sa isa't- isa at yung pakiramdam na nawawala ang pagod mo kapag kasama mo siya. Yun pareho kaming masaya. Kaso mukhang kabaliktaran na ngayon ang nangyayayari.
Pagkarating ko ng bahay agad akong humiga sa kama at pinahinga ang sarili. Pakiramdam ko kasi pagod na pagod na ako.
Hindi ko alam kung saan. Kung sa trabaho ba o sa sobrang pag-iisip.
BOTH.!!
Galit na sabi ng utak ko. Hays. Siguro nga pareho. Pinikit ko muna ang mga mata ko para mapahinga.
Naalimpungatan ako sa pag-kalam ng sikmura ko. Pagkatingin ko sa digital clock sa bed side table, it's already 5am in the morning.!!!
⊙_⊙
Nanlaki ang mga mata ko, di ako makapaniwalang nakatulog na pala ako. Sabi ko pahinga lang.
Pagod nga talaga ako hindi man lang ako nakapag-palit ng damit ko.
Kinuha ko ang cellphone ko sa Bedside Table para tignan kung may message o call.
Meron Nga. Nagtext na siya.
Pero hindi ako makaramdam ngayon ng Excitement.
KABA.
Yan ang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung bakit.
From: My Fïancè
𝙂𝙤𝙤𝙙𝙢𝙤𝙧𝙣𝙞𝙣𝙜, 𝘼𝙞. 𝙆𝙖𝙠𝙖𝙪𝙬𝙞 𝙠𝙤 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙥𝙤. 𝙄 𝙢𝙞𝙨𝙨 𝙮𝙤𝙪 𝙨𝙤 𝙢𝙪𝙘𝙝. 𝙈𝙖𝙝𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙝𝙖𝙡 𝙠𝙞𝙩𝙖, 𝘼𝙞.
My heart beats so fast. Nagtatalon ang puso ko sa saya.
Totoo ba ito? Hindi ba ko nananaginip.?
Maluha-luha akong dinial ang number niya dahil sa kasiyahan. Sigurado akong gising pa yun.
Tama ako dahil agad naman sinagot ni Aiden ang tawag ko. Halos hindi ako makabuo ng salita ng marinig ko ang boses niya.
Naiiyak ako sa tuwa.
Sobrang na-miss kong marinig ang boses niya.
Sa isang buwan kasi ng di namin pagkikita puro text at chat lang kami kung mag-usap.
"𝙃𝙚𝙡𝙡𝙤, 𝘼𝙞...𝘼𝙞? 𝙖𝙣𝙜 𝙖𝙜𝙖 𝙢𝙤 𝙖𝙩𝙖 𝙜𝙪𝙢𝙞𝙨𝙞𝙣𝙜?" Sabi ni Aiden sa kabilang Line.
"𝘈𝘪, 𝘔𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘬𝘪𝘵𝘢." hirap na hirap kong sabi at tuluyan na kong naiyak sa sobrang saya. "𝘛𝘰𝘵𝘰𝘰 𝘣𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘢𝘣𝘪 𝘮𝘰 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘨-𝘬𝘪𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰? 𝘗𝘶𝘱𝘶𝘯𝘵𝘢 𝘬𝘢 𝘥𝘪𝘵𝘰? 𝘞𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘢 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘴𝘰𝘬?" sunod-sunod kong tanong.
"𝙈𝙞𝙨𝙨 𝙣𝙖 𝙢𝙞𝙨𝙨 𝙣𝙖 𝙧𝙞𝙣 𝙠𝙞𝙩𝙖, 𝘼𝙞. 𝙔𝙚𝙨, 𝘼𝙞. 𝙏𝙤𝙩𝙤𝙤 𝙮𝙪𝙣 𝙠𝙖𝙨𝙤...𝙨𝙖𝙜𝙡𝙞𝙩 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙤 𝙠𝙖𝙨𝙞 𝙢𝙖𝙮 𝙥𝙖𝙨𝙤𝙠 𝙥𝙖 𝙖𝙠𝙤 𝙢𝙖𝙢𝙖𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙗𝙞 𝙚."
Nalungkot naman ako bigla sa sinabi niya.
"𝘉𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘴𝘢𝘨𝘭𝘪𝘵 𝘬𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨? 𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘰𝘳𝘢𝘴 𝘬𝘢 𝘣𝘢 𝘱𝘶𝘱𝘶𝘯𝘵𝘢, 𝘈𝘪? 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢 𝘱𝘸𝘦𝘥𝘦𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨-𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦 𝘬𝘢 𝘮𝘶𝘯𝘢 𝘴𝘢 𝘣𝘢𝘳 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘮𝘢𝘩𝘢𝘣𝘢 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘰𝘳𝘢𝘴 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯?"
"𝙎𝙤𝙧𝙧𝙮, 𝘼𝙞. 𝘼𝙡𝙖𝙢𝙣 𝙢𝙤 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙣𝙖 𝙥𝙚𝙖𝙠-𝙨𝙚𝙖𝙨𝙤𝙣 𝙣𝙜𝙖𝙮𝙤𝙣. 𝙈𝙖𝙙𝙖𝙢𝙞𝙣𝙜 𝙘𝙪𝙨𝙩𝙤𝙢𝙚𝙧 𝙣𝙜𝙖𝙮𝙤𝙣 𝙨𝙖 𝙗𝙖𝙧 𝙠𝙖𝙮𝙖 𝙠𝙖𝙞𝙡𝙖𝙣𝙜𝙖𝙣 𝙠𝙖𝙢𝙞 𝙙𝙤𝙤𝙣 𝙡𝙖𝙡𝙤 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤. 𝙁𝙞𝙫𝙚 𝙥𝙢 𝙥𝙪𝙥𝙪𝙣𝙩𝙖 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤 𝙙𝙮𝙖𝙣, 𝘼𝙞."
"𝘍𝘪𝘷𝘦 𝘱𝘮? 𝘦 𝘥𝘪𝘣𝘢 𝘦𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘱𝘮 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘵𝘺 𝘮𝘰 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢? 𝘚𝘰, 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘱𝘮 𝘢𝘢𝘭𝘪𝘴 𝘬𝘢 𝘯𝘢 𝘥𝘪𝘵𝘰. 𝘎𝘢𝘯𝘶𝘯 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘪𝘬𝘭𝘪 𝘢𝘯𝘨 𝘰𝘳𝘢𝘴 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢?", pagtatampo ko.
"𝙔𝙚𝙨,𝘼𝙞. 𝙋𝙖𝙨𝙚𝙣𝙨𝙮𝙖 𝙣𝙖. 𝘼𝙩𝙡𝙚𝙖𝙨𝙩, 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙥𝙖𝙥𝙖𝙖𝙣𝙤 𝙖𝙮 𝙢𝙖𝙜-𝙠𝙞𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙩𝙖𝙮𝙤 𝙖𝙩 𝙢𝙖𝙜-𝙠𝙖𝙠𝙖𝙨𝙖𝙢𝙖 𝙠𝙖𝙝𝙞𝙩 𝙨𝙖 𝙨𝙖𝙣𝙙𝙖𝙡𝙞𝙣𝙜 𝙤𝙧𝙖𝙨 𝙡𝙖𝙣𝙜. 𝙄 𝙧𝙚𝙖𝙡𝙡𝙮 𝙢𝙞𝙨𝙨𝙚𝙙 𝙮𝙤𝙪. 𝙔𝙤𝙪 𝙙𝙤𝙣'𝙩 𝙠𝙣𝙤𝙬 𝙝𝙤𝙬 𝙢𝙪𝙘𝙝 𝙄 𝙬𝙖𝙣𝙩𝙚𝙙 𝙩𝙤 𝙗𝙚 𝙬𝙞𝙩𝙝 𝙮𝙤𝙪, 𝘼𝙞. 𝘽𝙪𝙩 𝙄 𝙙𝙤𝙣'𝙩 𝙝𝙖𝙫𝙚 𝙖 𝙘𝙝𝙤𝙞𝙘𝙚."
Ramdam ko yun lungkot sa boses niya at pagmamahal niya kaya pumayag na din ako at inintindi ang mga paliwanag ni Aiden.
"𝘠𝘦𝘢𝘩, 𝘺𝘰𝘶'𝘳𝘦 𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵. 𝘚𝘰𝘣𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢-𝘮𝘪𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘬𝘪𝘵𝘢, 𝘈𝘪.𝘏𝘪𝘩𝘪𝘯𝘵𝘢𝘺𝘪𝘯 𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘺𝘢 𝘩𝘢."
"𝙔𝙚𝙨. 𝙎𝙚𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙡𝙖𝙩𝙚𝙧, 𝘼𝙞. 𝙈𝙖𝙩𝙪𝙩𝙪𝙡𝙤𝙜 𝙣𝙖 𝙢𝙪𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤. 𝙄 𝙡𝙤𝙫𝙚 𝙮𝙤𝙪."
"𝘖𝘬𝘢𝘺, 𝘈𝘪. 𝘚𝘦𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘳. 𝘐 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘶 𝘵𝘰𝘰." paalam ko at in-end na namin pareho ang call.
Agad na akong bumangon at inayos ang higaan ko bago ako nag-punta ng banyo para mag-hilamos at pagkatapos ay nag-bihis ng pang-bahay kong damit dahil hindi pa pala ako nakapag-palit ng damit ko kagabi pagkarating ko at di namalayang nakatulog na pala.
I'm so Excited,
I just can't Hide it.!（〜^∇^)〜
LOLS.! Napakanta tuloy ako.
Sobrang saya ng nararamdaman ko pero may bahagi pa rin sa puso ko na kinakabahan na hindi ko malaman na dahilan.
Dumiretso ako ng Kitchen para maghanap ng makakain dahil nag-wawala na ang mga alaga ko sa tiyan.
Nagtimpla na lang ako ng Kape at Tinapay na lang na may palamang Hotdog at Bacon na niluto ko kanina ang kinakain ko ngayon.
Diet.! Haha.
Kahit ang payat ko naman.
Ang bilis lumipas ng oras.
Alas-kuatro na agad ng hapon.
Patindi ng patindi ang nararamdaman kong kaba.
Bakit ba ganito ang pakiramdam ko?
Hindi ko maintindihan.
Anong meron ngayon at kinakabahan ako ng ganito.?
Sobrang excited lang ba talaga ako na makita si Aiden kaya ganito?
Bakit pakiramdam ko may mangyayaring iba ngayon?
Kung ano man yun, ayoko ng isipin.
4:45pm.
My fiancè's calling...
I answered his call.
"𝘏𝘦𝘭𝘭𝘰, 𝘈𝘪. 𝘕𝘢𝘴𝘢𝘢𝘯 𝘬𝘢 𝘯𝘢 𝘱𝘰?" tanong ko.
"𝙈𝙖𝙡𝙖𝙥𝙞𝙩 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤 𝙙𝙞𝙮𝙖𝙣 𝙨𝙖 𝙨𝙪𝙗𝙙𝙞𝙫𝙞𝙨𝙞𝙤𝙣."
"𝘖𝘬𝘢𝘺 𝘴𝘪𝘨𝘦. 𝘐𝘯𝘨𝘢𝘵 𝘬𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨-𝘥𝘳𝘪𝘥𝘳𝘪𝘷𝘦, 𝘈𝘪. 𝘐 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘶."
" 𝙄 𝙡𝙤𝙫𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙩𝙤𝙤, 𝘼𝙞."