Akala mo PERFECT LOVE na.
Akala mo TRUE LOVE na.
Akala mo SIYA na.
Lahat na lang AKALA.
MALING AKALA lang pala.
Dahil lang sa isang malabong dahilan na sinasabi niya.
TAKOT.
Ang labo 'no?
Ano ba ang nakakatakot?
Ano ba ang takot na sinasabi niya?
Sabi nga..
Fear has two meaning;
Forget everything and Run,
or
Face everything and Rise.
The Choice is yours.
Natakot din naman ako ah.
Natakot akong mawala siya sa akin.
Kaya lahat ay ginawa ko para mahalin pa niya lalo.
Pero kahit pala gawin mo ang lahat at ibigay ang lahat, hindi pa rin pala sapat yun para manatili siya sa buhay mo.
We both loved each other so much na akala mo wala ng ibang tao sa mundo kundi ang isa't-isa. Pero sa isang iglap nawala ang lahat kasama na ang pagmamahal niya para sa akin at ang mga pangako niya.
Ang hirap pala mag-mahal at makipag-relasyon sa itinuring mong matalik na kaibigan. Kapag nag-hiwalay na kayo, mahihirapan ka nang ibalik ang dati ninyong pinagsamahan.
Kung paano kayo nag-simula.
Kahit naman imposible, umaasa pa din ako na sana pwede pa.
__________________________________________________
NANDITO ako ngayon sa kwarto at hawak na naman ang cellphone ko na di ko malaman kung kailan pa ba huling nakarecieve ng message o tawag mula sakanya.
Bwisit.! Hello.! May Fiancè ka pa kaya dito na naghihintay sayo.!
Isang buwan na din na hindi siya nag-papakita sa akin.
Nagpaparamdam naman. Nag-sesend ng message kaso "Once in a Blue Moon" ika nga. Hindi ko alam kung ano na nangyari sa kanya at bigla siyang naging ganyan kadalang magparamdam.
Oo, nagkaproblema kami nitong nakaraang buwan pero naayos din naman agad dahil pakiramdam ko ay hindi ko talaga kakayanin kapag nawala siya sa akin. Muntikan na kasi kami mag-hiwalay no'n. Hindi ko alam kung bakit bigla siyang nag-desisyon ng gano'n, e simpleng pagtatalo lang naman naming dalawa iyon kaya ako na lang ang nag-pakababa ng pride at sumuyo sa kanya. Naging maayos naman.
Okay naman kami sa pagkakaalam ko sa huli namin pagkikita at pag-uusap. Nag-susurprise pa nga siya sa akin minsan ng sundo sa office kahit alam kong busy siya sa work sa Bar na pinagtratrabahuhan niya bilang Bar Manager, napaka-dedicated niya kasi sa trabaho which is for our future daw sabi niya.
Oh diba.! Hindi naman masyadong halatang proud ako sa Fiancè ko.
Ang kaso...
Mukhang nakakalimutan na niya ako.
Lintik.! Naiiyak na naman ako.
Sobrang Miss ko na siya.
Message ko nga.
To: My Fïancè ♥︎
I Miss You So Much, Ai :'( Puntahan mo naman ako kapag di kana busy. I love you.( ˘ ³˘)♥︎
Send.
Ai ang endearment namin sa isa't-isa dahil ang meaning nito sa Japanese ay Love and since the first two initial sa second name namin ay parehong Ai kaya lalo namin napag-kasunduan ang endearment na ito na para bang meant to be talaga.
I'm Bella Aisha and his Mark Aiden.
And Yes. We got engaged two years ago. Long Term Engaged kami kasi ng mag-propose siya ay nag-aaral pa lang kami ng college. Ngayon ay mga busy naman kami sa work at dapat muna ayusin ang lahat bago mag-pakasal.
At ang plano sana namin ay Next Year na. May date na nga agad kaming gusto.
Ang napagkasunduan kasi namin ay sa pang-eight year anniversary namin gaganapin ang kasal. So long term preparation pa rin ang kasal.
Na-eexcite na ako pero hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ngayon ng TAKOT.
Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko kaya agad kong tinignan kung sino. Sobrang excited at saya ko nang makita ko ang litrato niya sa screen ng cellphone ko,
Sa wakas ay nagparamdam ulit ang Aiden ko.
Pero agad nawala ang ngiti sa mga labi ko ng marinig ko ang sinabi niya.
Ai, kamusta? I miss you too, Ai! I'm sorry kung hindi ako nakakapunta dyan sa inyo. Busy pa kasi ako. Ang dami kong ginagawa ngayong buwan.
I love you.
Hays. Wala pa din pala.
Pero dahil maunawain akong fiancè, Inintindi ko na lang. Nakuntento na lang muna akong kausap siya sa phone.
Kinabukasan ay maaga akong nagising at naisipan ko muna magbukas ng account ko sa social media habang nakahiga pa rin sa kama ko.
Pero mukhang mali ata ang timing ko na ganito kaaga akong nag-swipe sa news feeds ko dahil ang aga-aga ay nasira agad ang araw ko sa nabasa kong status.
Stephanie ( post )
Otw to Antipolo.! Wooh.! Party party with the Team.! :)
At isa sa naka-tag na pangalan ay ang Fiancè ko.
Biglang nagising ang buong sistema ko sa nabasa ko. Ang laki na ng pag-dududa ko sa babaeng ito pero hindi ko lang pinapansin dahil may tiwala ako kay Aiden.
Pero wala akong tiwala sa babaeng ito.
Oo, nakakachat ko siya sa social media account ko ng bigla itong mag-chat sa akin noon na gusto niya daw ako makilala dahil nakwekwento daw ako ni Aiden sa kaniya. Nagtiwala ako kahit na hindi ko pa siya nakikita ng personal dahil kaibigan siya ng fiancè ko at very approachable naman siya. Pero habang tumatagal ay hindi na nagiging maganda ang kutob ko lalo na noong panay kwento ni Aiden ng tungkol sa kaniya o sa Closeness nila nung mga panahong nagkikita pa kami.
E anong pakialam ko sa buhay ng babaeng 'yan?
Bihira na nga lang kami magkita ibang babae pa ang mababanggit niya. Nakakairita kaya!
Mabalik nga tayo sa post. Ang alam ko busy daw at pagod siya after work kaya nga halos wala na siyang time makipagkita sa akin tapos ito malalaman ko.?
Wow lang, Mark Aiden.!
Kaya agad kong kinuha ang cellphone ko at tinawagan siya pero nakakailang ring na ay wala pa rin sumasagot. Kaya tinext ko na lang siya.
To: My Fïancè ♥︎
𝘈𝘬𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘰 𝘣𝘢 𝘣𝘶𝘴𝘺 𝘬𝘢 𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘨𝘰𝘥 𝘢𝘧𝘵𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘳𝘬 𝘬𝘢𝘺𝘢 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘮𝘢𝘨-𝘱𝘢𝘩𝘪𝘯𝘨𝘢 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘴 𝘐 𝘶𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥 𝘬𝘢𝘺𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘱𝘶𝘯𝘵𝘢 𝘥𝘪𝘵𝘰. 𝘗𝘦𝘳𝘰 𝘯𝘢𝘴𝘢𝘢𝘯 𝘬𝘢 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯? 𝘉𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘰 𝘴𝘪𝘯𝘢𝘣𝘪 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘺 𝘪𝘣𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘱𝘶𝘯𝘵𝘢𝘩𝘢𝘯? 𝘒𝘢𝘱𝘢𝘨 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘪𝘭𝘢 𝘰𝘬𝘢𝘺 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘩𝘪𝘯𝘨𝘢, 𝘬𝘢𝘱𝘢𝘨 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘯𝘢?! 𝘈𝘯𝘰 𝘯𝘢 𝘣𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘯𝘨𝘺𝘢𝘺𝘢𝘳𝘪, 𝘔𝘢𝘳𝘬 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯?!
Send.
Tinawag ko na siya sa pangalan niya kahit na ayaw na ayaw niyang binabanggit ang buong pangalan niya dahil nasasagad na talaga ang pasensya ko.
Maya-maya ay nag-reply na agad siya.
From: My fiancè ♥︎
𝙋𝙡𝙚𝙖𝙨𝙚 𝙡𝙖𝙣𝙜, 𝘼𝙞. '𝙬𝙖𝙜 𝙣𝙜𝙖𝙮𝙤𝙣. 𝙄'𝙢 𝙨𝙤 𝙚𝙭𝙝𝙖𝙪𝙨𝙩𝙚𝙙. 𝙄 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙣𝙚𝙚𝙙 𝙩𝙤 𝙧𝙚𝙡𝙖𝙭.
Napanganga ako sa sinagot niya.
RELAX?
Bakit kapag kasama ba niya ako, hindi siya makakapagrelax kaya hindi niya man lang ako mapuntahan at kamustahin kung buhay pa ba?
Kaya agad kong idenial ang phone number niya na agad naman niyang sinagot.
𝘼𝙞..
Mababang tono na narinig kong pag-tawag niya sa akin pagkasagot niya ng tawag ko na para bang nakikiusap na tumigil ako o ano. Halatang pagod pero kung babalewalain ko pa ang nararamdaman ko na sama ng loob ay hindi magiging malinaw sa akin ang lahat.
𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘢 𝘣𝘢 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘱𝘢𝘨-𝘳𝘦𝘭𝘢𝘹 𝘬𝘢𝘱𝘢𝘨 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘮𝘰 𝘢𝘬𝘰? 𝘗𝘦𝘳𝘰 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘪𝘭𝘢 𝘰𝘬𝘢𝘺 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘱𝘶𝘺𝘢𝘵 𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘨𝘰𝘥 𝘬𝘢 𝘴𝘢 𝘵𝘳𝘢𝘣𝘢𝘩𝘰 𝘩𝘢, 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯?
𝘎𝘢𝘯𝘰'𝘯 𝘣𝘢 '𝘺𝘰𝘯? 𝘏𝘢𝘭𝘰𝘴 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘢 𝘯𝘨 𝘰𝘳𝘢𝘴 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯. 𝘒𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘳𝘢𝘸 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘨-𝘱𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘬𝘢. 𝘐𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘢, 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯. 𝘔𝘢𝘩𝘪𝘳𝘢𝘱 𝘣𝘢 '𝘺𝘰𝘯?
Wala na naiyak na naman ako.
Pucha.! Ang aga-aga ng mga luha ko gumising.
Sabihin na nila na nag-bubunganga ako pero isang buwan na. Hindi na biro iyon lalo na alam kong nandyan lang siya sa malapit.
Pero lalong nag-unahan ang mga luha ko sa pagpatak sa isinagot niya sa akin. Hindi ako makapaniwala na masasabi niya sa akin iyon ngayon.
𝙋𝙡𝙚𝙖𝙨𝙚 𝙡𝙖𝙣𝙜, 𝘼𝙞𝙨𝙝𝙖! 𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙮𝙤 𝙪𝙢𝙞𝙞𝙠𝙤𝙩 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙪𝙣𝙙𝙤 𝙠𝙤!
...
...
...
Yung puso ko parang biglang huminto sa pag-tibok at tinusok ng maraming karayom.
Ay HINDI!
Parang sinaksak ako ng milyong kutsilyo.!
Nanikip bigla ang dibdib ko, ang hirap huminga.. Halos humikbi na ko sa sobrang sakit ng nararamdaman ko.
Sobrang sakit. Ang sakit-sakit ng mga sinabi niya. Di ko akalain na sa loob ng anim na taon ng relasyon namin ay ngayon niya masasabi sa akin yan.
Masama na ba hilingin ang isang araw.?
Di ko na nagawa pang sumagot sa kaniya at agad na in-end ang call dahil parang nauubos ang lakas ko sa sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon dahil sa mga sinabi niya.
Matapos kong biglang in-end ang call ko ay siya naman ang paulit-ulit na tumatawag na hindi ko pinansin dahil paulit-ulit ko lang naririnig ang mga binitawan niyang salita. Hanggang ngayon ay hindi ako makapaniwala at nasasaktan pa din akong isipin na sakanya mismo nanggaling ang mga salitang yun.
Gusto ko sanang isipin na hindi siya ang kausap ko pero kilala ko ang boses niya kahit sa phone lang kami nag-uusap at kung paano niya ako tawagin sa endearment namin kaya lalong masakit para sa akin na isipin na siya talaga ang nag-sabi nun.
Tanghali na at wala na ulit akong narecieve na text o tawag sakanya. Kahit di kami okay at kahit may hindi siya magandang nasabi hinihintay ko pa rin na magparamdam siya at mag-sorry man lang sa sinabi niya kaso wala kaya sinubukan ko i-chat si Stephanie kahit labag sa kalooban ko para malaman lang kung ano na ginagawa ni Aiden dahil kahit nakailang dial na ko sa contact number niya ay hindi pa rin niya sinasagot.
Stephanie (online )
𝘏𝘪! 𝘒𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘰 𝘴𝘪 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘣𝘢? 𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘨𝘪𝘯𝘢𝘨𝘢𝘸𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘢? 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘢𝘴𝘪 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘯𝘢𝘴𝘢𝘨𝘰𝘵 𝘴𝘢 𝘵𝘢𝘸𝘢𝘨 𝘬𝘰.
𝘼𝙮 𝙨𝙞𝙨! 𝙉𝙖𝙨𝙖 𝙠𝙬𝙖𝙧𝙩𝙤 𝙨𝙞𝙮𝙖 𝙣𝙜 𝙠𝙖-𝙬𝙤𝙧𝙠𝙢𝙖𝙩𝙚 𝙣𝙖𝙢𝙞𝙣, 𝙣𝙖𝙩𝙪𝙩𝙪𝙡𝙤𝙜. 𝙈𝙖𝙜-𝙥𝙖𝙥𝙖𝙝𝙞𝙣𝙜𝙖 𝙣𝙖 𝙢𝙪𝙣𝙖 𝙨𝙞𝙮𝙖, 𝙣𝙖𝙥𝙖𝙜𝙤𝙙 𝙖𝙩 𝙥𝙪𝙮𝙖𝙩 𝙥𝙖 𝙙𝙖𝙝𝙞𝙡 𝙨𝙖 𝙬𝙤𝙧𝙠, 𝙮𝙤𝙪 𝙠𝙣𝙤𝙬? 𝘼𝙣𝙙 𝙠𝙖𝙠𝙖𝙧𝙖𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙢𝙞𝙣 𝙙𝙞𝙩𝙤, 𝙤𝙣𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙘𝙚𝙡𝙚𝙗𝙧𝙖𝙩𝙞𝙤𝙣, 𝘽𝙞𝙧𝙩𝙝𝙙𝙖𝙮 𝙠𝙖𝙨𝙞 𝙣𝙜 𝙠𝙖-𝙩𝙚𝙖𝙢 𝙣𝙖𝙢𝙞𝙣. 𝙃𝙤𝙥𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙙𝙤𝙣'𝙩 𝙢𝙞𝙣𝙙. :)
𝘈𝘩.𝘖𝘬𝘢𝘺.𝘗𝘢𝘬𝘪𝘴𝘢𝘣𝘪 𝘯𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘸𝘢𝘨 𝘢𝘬𝘰.𝘈𝘵 𝘮𝘢𝘨-𝘭𝘶𝘯𝘤𝘩 𝘯𝘢 𝘴𝘪𝘺𝘢.𝘛𝘩𝘢𝘯𝘬𝘴.
𝙊𝙠𝙖𝙮.𝘼𝙠𝙤 𝙣𝙜 𝙗𝙖𝙝𝙖𝙡𝙖 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙮𝙖.𝘿𝙤𝙣'𝙩 𝙬𝙤𝙧𝙧𝙮. :)
End of Convo.
Smiley na lang ang ini-reply ko kahit di naman ako nakangiti.
Tch.! Hope you don't mind, hope you don't mind ka pa dyan.! Hmp.! :/ ikaw pa bahala? If i know binabalakan mo nang agawin ang Fiancè ko.!! :/
Sabi ng isip ko.
Grabe naiirita na talaga ako sakanya.!
Nandito na ako sa opisina na tinatrabahuhan ko pero tulala pa din ako. Di na ko nakakain masyado ng lunch dahil pakiramdam ko busog na busog na ako.
" Earth to Bella.! " snap ni Ate Audree sa harap ko. Isa sa Super Ka-close ko sa trabaho.Para kaming mag-ate kung magturingan pero syempre ako yun bunso.
Kaya agad akong nakabawi sa pagkatulala ko. At tiningnan si Ate Audree na nasa tabi ko na pala.
"Okay ka lang? Kanina ka pa tulala dyan, kinakausap kita, wala ka naman pala. " pagtataray niya sa akin. Medyo may pagkamataray kasi 'tong kaibigan ko.hehe.
"Sorry, 'te Audree. " paumanhin ko.
"Di pa ba nagpapakita sayo si Mark?" Biglang tanong niya sa akin. Mark ang tinatawag nila kay Aiden at Bella naman sa akin dahil sabi nila para lang daw sa amin dalawa ang Ai, na okay lang naman sa akin kung tawagin nila ang kami sa second name namin pero hinayaan ko na lang.
Tinignan ko lang siya sa mata at alam kong nakuha na niya kung ano ang ibig kong sabihin.
Ganyan kaming dalawa, mag-titinginan lang alam na agad kung ano ang sinasabi ng mga isipan namin.
"Hay nako, Bella.! Ano na ba status niyo? Mukhang malabo na ha. " pag-papranka na naman niya sa akin.
Yumuko na lang ako at kinagat ang ibabang labi ko para pigilan ang nag-babadyang luha na babagsak na naman sa mga mata ko.
"Ate Audree, masama na bang hilingin ang isang araw sa taong mahal mo? " tanong ko sakanya. Halos mapiyok pa ko sa pagsasalita para lang mapigilan ang pag-iyak.
Seryoso niya akong tinitigan at bumuntong hininga muna na tila ba ang lalim masyado ang panghuhugutan niya bago nagsalita.
"Alam mo, Bella. Kung talagang mahal ka pa niyang lalaking yan, hindi niya hahayaang hilingin mo kahit ang isang araw niya. Dahil kung mahal ka pa talaga niya kahit gaano pa siya ka-busy o pagod gagawa at gagawa ng paraan yan makita at makasama ka man lang kahit isang araw. Sabi nga Kapag Ayaw maraming dahilan at kapag Gusto maraming paraan. " mahaba ngunit makabuluhang litanya niya na nagpa-angat ng ulo ko para tignan siya sa mga mata niya.
Naintindihan ko kung ano ang ibig niyang sabihin at dahil dun lalong bumigat ang pakiradam ko,
Pakiramdam ko di ko na kaya,
Hindi ko na napigilan yumakap na ako sakanya at dun tuluyan nang umagos ang mga luha sa aking mata .
"Ate, bakit ganon? ...Okay naman kami e.. Bakit ngayon sinasabi niya na hindi lang sa akin umiikot ang mundo niya.. Alam ko naman yun e, sobrang laya nga niya sa akin. Di ko naman siya pinag-hihigpitan kasi ayoko dumating ang araw na masakal siya sa akin at iwan ako. Isang araw lang naman.. Ang Unfair niya, Ate Audree! " pahikbing pagsusumbong ko sakanya .
Buti na lang kaming dalawa ni Ate Audree ang mag-kasama sa isang cubicle dito sa opisina at maaga pa masyado, wala pa yung ibang ka-opisina namin at kaya di nila ako napapansing umiiyak dahil di gaano naririnig at mahina lang kami mag-usap at tahimik lang akong umiiyak sa balikat ng kaibigan ko.
" Tsk. Hiwalayan mo na yan, Bella. Wag mo nang pahirapan pa ang sarili mo. Isang buwan na oh.! Gumising ka na.! Tutal ginawa mo naman na ang lahat e. Nung nakaraang buwan, ikaw na ang nagpunta sa kaniya at nagmakaawa na wag kang iwan.Bella, tama na ang isang beses.! " suhestyon niya sa akin.
"Di ko kaya .." Halos pabulong ko na lang na nasabi yun dahil sa paghikbi ko ng tahimik.
"Oo, mahirap sa umpisa at masakit pero kapag tumagal mawawala din yan. Tignan mo ko, may iniwan pa nga sa aking trophy pero nakayanan ko, diba." Natatawang pag-aadvise niya sa akin kahit kita ko sa mga mata niya na naiiyak na siya dahil sa akin.
May isang anak na siya na lalake 3years old na. Iniwan sila nung tatay ng anak niya nung isang buwan pa lamang ito. Pero hanga ako at nakakayanan niyang buhayin ang anak niya ng mag-isa at nagagawa pa niya maging masaya sa kabila ng pagsubok sa buhay niya.
"Nanghihinayang ka lang iwan yan dahil matagal na kayo at diba sinabi mo isa siya sa matalik mong kaibigan bago mo naging boyfriend yan. Baka nga akala mo mahal mo pa siya bilang siya pero ang totoo bilang mag-kaibigan na lang, kasi sa lahat ng bagay magkasundo kayo at matagal ang naging relasyon ninyo , kaya ayun na lang yun. " dagdag pa niya.
Napa-isip ako bigla sa sinabi ni Ate Audree.
Oo, naging Bestfriend ko siya noon bago ko siya naging boyfriend. Kahit alam kong PlayBoy siya tinanggap at pinagkatiwalaan ko siya.
Kasi MAHAL KO SIYA.
Pero bilang mag-Bestfriend na lang ba kaya tumagal kami ng 6 years.? At kaya magkasundo kami sa lahat ng bagay.?
__________________________________________________
The Seven Year Itch
- Pinagsama ko ang TSYI - 00 at TSYI 01 dito dahil maikli lang ang 00.
• 𝗠𝗔𝗥𝗜𝗔𝗝𝗨𝗔𝗡𝗔