Isa lang ang makakasalba sa kahihiyan kong ito...baliw man tignan ngunit nilayasan na talaga ako ng kakapalan sa mukha.
“It's a joke! Yes, it is. I was just trying to make you smile, nagalit ka tuloy nang dahil sa nangyari kanina.” I faked a smile. Please, Theros, makisama ka na lang!
“Tss.” Umiling-iling siya sa katang*han ko. Sigurado akong hinding-hindi muna ako matatagpuan malapit kay Theros sa Lunes.
“I-I need to go home. Late na kasi—”
“Will you mind if I ask a favor?” diretsong tanong niya. Nahihinuha kong may kailangan siya sa akin sa paraan ng pagtitig niya sa aking mga mata. His stares were suffocating that I didn't stopped myself from swallowing hard.
“Nhaian needs your help.”
Nhaian? 'Yong weirdo ba na lalaki ang tinutukoy niya?
“Me? B-Bakit ako?” wala sa sariling tanong ko na naguguluhan na sa mga nangyayari. I can't think of a reason why he's asking me for help. Eh, nandiyan si Kelly and 1000+ others na pwede at buong pusong magboboluntaryo para tumulong.
I'm starting to assume things again, put*k!
“You're peculiar.” Ramdam ko ang init sa aking katawan na nag-uunahang umakyat papunta sa aking pisngi. He said it like it was a normal thing. 'Di niya alam na nagpatong-patong ulit ang aking mga kakapalan at nagsisimulang bumuo muli ng pag-asa.
“O-Okay? How could I help him then?” Hindi namin pinuputol ang tinginan sa isa't isa. It was a romantic moment; a memory to remember.
Nanlalaking mata at sandaling katahimikan ang namutawi nang tuluyan niya akong sagutin. Tila ba pinaliguan ako ng tubig na punong-puno ng yelo sapagkat hindi ko magawang igalaw ang aking katawan. Ni nawalan ako ng nararapat na salitang dapat ay isasagot ko sa kanya. I blinked my eyes a couple of times and at last asked this words, “W-What did you say?”
“Date him for me.”
Ngayon, nasisigurado kong tama na ang pagkakarinig ko at natitiyak ko ring wala talaga siyang kahit katiting na pagtingin sa akin.
Tulala ako pagdating ng Lunes. Hinihintay ko ang presensya ng kaibigang si Bella para may masabihan ako ng dinadala kong problema na ito. Tanghaling tapat subalit ang pag-iisip ko ay nasa kadiliman. Ni wala akong maisip na tama na kahit ang kanin ay nagamitan ko na ng straw. Lumabas pa ang ilang butil sa ilong ko na aking ikinaubo.
Inirapan ko ang mga estudyanteng panay ang tawa sa nasaksihan. Masyado silang nakikialam sa buhay ng iba.
“Ang tagal ng babaitang iyon. Saang sulok ba napadpad si Bella?” I texted her and calmed myself.
Walang Bella ang nagparamdam sa paglipas ng ilang minuto kung kaya't nilibang ko muna ang aking sarili sa pag-iisip ng alok ni Theros. Masyado itong delikado sa parte ko. Isipin mo, papasok ka sa relasyon kasama ang isang abno at may lihim na motibo. Kaganda kong babae ta's mauuwi sa weirdong iyon, haist.
Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak nang weirdong iyon ngunit natitiyak kong nasisiraan na talaga siya ng bait. Dinamay niya pa talaga si Theros sa naisip na kalokohan. Nagsusungit kuno 'yon naman pala may lihim na pagtingin sa akin. Ayaw pa akong diretsuhin.
Napatingala ako sa lalaking naglagay ng milk tea sa lamesa ko. Kinilig ulit ako dahil umupo siya sa kaharap kong upuan. Yumoko siya at nakangusong hinuli ang aking tingin. “What's your final decision, Addi?” ani Theros sa mababa at nakakaakit na boses na tutok na tutok pa rin sa akin ang atensyon. Nais kong tawanan ang hitsura ng ibang estudyanteng selos na selos ngunit nasa seryoso kaming usapan.
“H-Hello, upuan! Umupo ka sa Theros—ay! Nakaupo na pala kita...err, upo well,” awkward kong bati na nag-iinit ang mga pisngi sa katangahan.
Sarap mag-twerk sa harap ng mga inggeterang palakang kuda ng kuda sa gilid namin.
Maduling kayo sa inggit!
Nag-isip ako ng mabuti. Kung papayag ako sa alok niya, maaaring pumayag din siya sa iaalok ko. Kung hilingin ko kayang i-date niya rin ako pagkatapos?
Pwede. Tapos endgame na kami, acck!
“Nabanggit niya na nahawakan mo raw ang kanyang kamay. Kahit papaano nagkaroon kami ng pag-asang gagaling pa siya sa traumang iniwan ng nakaraan niya.”
“Are you referring to that Nhaian guy?”
“Yes. He had this condition wherein he can't be touched by people around him. Haphephobia; no cure. Nagulat nga ako—kami dahil 13 years ago pa n'ong huli namin siyang mahawakan.”
Ay talaga? Grabe naman.
Sa sinabi ni Theros, nakaramdam ako ng awa at guilt dahil hinusgahan ko kaagad siya. Kaya pala gulat na gulat si Nhaian sa ginawa kong paghawak sa palapulsuan niya.
“Why would I date him then? Makakatulong ba iyon?” naguguluhang tanong ko. Kasi naman, gagawin lang akong utusan n'on 'pag nagkataon.
“Definitely yes. Baka makalimot siya ng dahil sa'yo. Hindi niya alam ang pinaplano kong ito. I just want to help my cousin because for the past years, he's always been in pain. He never go outside during the day. He never talks to anyone except me and his yaya. Imagine how dark his life was. So please, Addi. Help us,” pangungumbinsi ni Theros na ikinatuwa ko.
I feel so special, acck!
How sad and lonely that man was. Ang boring siguro ng buhay n'on. Imagine, daig niya pa ang isang bampira dahil hindi siya pwedeng makihalubilo. Daig niya pa ang isang detainee sa hindi 'pag labas ng bahay.
“What if ipagtulakan niya ako? What if ayaw niya rin sa akin? What if—”
“Hindi natin masisiguro ang mga bagay-bagay kung idadan lang natin sa 'what ifs',”  singit ni Theros na nakapagpatahimik sa akin.
D*mn, guilty ako riyan!