》Lyon's POV《 "Hand him over" tila nanigas kaming lahat sa kinatatayuan, nandito na sya? Napalingon naman kaming dalawa ni Mama samantalang sila Via, tulala. He is tall, has six feathers in his head which signifies that he is a royalty, he has silver wings? "Castell, even if I hand him over, this shit that you started won't stop right?" My mouth gaped as my mother address the King in his first name, he knitted his eyebrows then smirks. Weird. "Isn't it ironic? Ikaw ang nagsabi sa akin ng propesiya, you even tell me to be careful" "And now, I think I know what your 'be careful' means" he said while staring blankly at my mom. He draws his swords then charged towards us, napaatras ako samantalang sumugod din si mama, back up naman nya si Via. Via's chanting something, some spell that I don't understand kung kaya naman tumakbo ko papunta sa mga batang mágos na umiiyak na. They're just too young for this. "Gah!" Napalingon naman ako when I heard the king growled. Natamaan na sya ni mama sa tagiliran and I think that's some deep sht. "AH!" napagawi naman ang tingin ko kay Via ng marinig ko syang humiyaw, and then, I saw her right arm bled and saw an arrow stuck with it. She also stops chanting dahil sa sobrang sakit. Napalingon naman si mama sa gawi namin kaya natamaan sya ng hari sa binti. Nakita ko naman ang pumana kay Via and wow, it's the same person who shot me. The king and my mother is still exchanging blows when the archer is trying to aim for my mom, I immediately run towards her kaya naman nailihis ko ang kamay nya kaya sa ibang direksyon tumama yung arrow. Masamang tingin naman ang pinukol nya sakin but hey, to the hell I care. "Why?" Iyan ang unang lumabas sa bibig ko, I'm still holding her hand at wala akong planong bitawan ito. Her bloodshot eyes look at me with disgust. What did I even do to her? "If not for your mother, everything would be fine" madiing sabi nya kaya't nagtaka naman ako. "My mom didn't do anything to you" "I'm refering to your real mother, not her" sabi nya sabay tingin kay mama at ramdam ko ang inis ng sabihin nya ito. But then I froze. My real mother? Does she know her? I kicked her bow away from her and I tighten my grip in her arm, she hissed. "How do you know my mother?" I look at her intently hoping that she would tell me something. "I killed her!" Her answer rang in my ear, napatulala na ako ng sandali. She killed her? My focus went back to her when she started chanting something, some spell that I don't even understand. "Lyon!" Sigaw ni mama, may dumaan na lamang na kung anong liwanag sa pagitan namin kaya nabitawan ko sya, she instantly run away kaya't bumalik ako kila Via. Nakaupo pa rin sya habang hawak-hawak yung braso nyang may tama, and do you know what's the first words that she tells me? "You're pretty stupid" amazing, hindi ko na lamang sya pinansin at binaling ko na lang ang atensyon ko sa Hari at kay mama, they're still fighting. Tinignan ko naman ang mga batang mágos na kasama namin, they're still crying at hindi ko alam kung ano pang pwede kong gawin para mapatahan sila, may iba rin naman kaming kasama dito na kasing edad namin ni Via but they are too stunned to do anything. Hinahanap naman ng mata ko yung babae kanina, her words still lingers in my ears, maybe she's lying? "MAMA!" napalingon naman ako kay Via dahil sa sigaw nya, nakatingin sya ngayon sa tabi ko kaya't napalingon na rin ako. Nasa tabi ko na si mama, she's full of scars and bruises at hindi na rin nya hawak ang espada nya, then she chant something and everything stopped. Kami lang nila Mama, Via ,at mga mágos na kasama namin ang nakakagalaw kaya't tinignan ko naman ang hari, papalapit sya dapat sa amin pero dahil nakatigil ang oras, nandon lang sya. "Go" napatingin naman ako ng magsalita si mama. "Go down" pag-uulit nya. "Via, nadala mo lahat ng mga kakailanganin nyo hindi ba? Potion recipe? Journal ko?" Tanong ni mama, tumango naman si Via. "Everything I saw is written in there, my Journal might help you in the future, keep it safe" bilin nya ulit kay Via. "Lyon, don't do anything stupid, in the future, you'll understand everything. Every single thing that you do will affect everyone, always remember that" "I love you both" then she kissed our forehead. "Go, wala ng oras, pawala na yung bisa ng spell ko" napalingon naman ako sa paligid at napansin kong unti-unti ng gumagalaw ang iba. "I love you ma" napalingon naman ako kay Via, nagulat naman ako ng mapansing umiiyak sya, hagulgol, pero tahimik. Lumapit sya kay mama at niyakap ito, I don't know if I should do the same but yeah, I still hugged her. "I love you too ma" I whispered. I saw her smile genuinely for the first time. "Now go!" Pagkasabi non ni mama ay dali- dali kaming lumipad, I looked at her for the last time at nakita kong nasa likuran na nya ang hari, I wanted to shout but feels like my words are stuck in my throat. We're flying downward, towards the loneliest and scariest part of the Uncovered Winds pero parang wala lang ito sa amin, sa akin. Ilang sandali pa ng may mapansin akong kung anong sumasabay sa pagbaba namin, when I looked at it intently, I notice that it was a feather, a blue one. It was the color of my mother's feathers. ●●●
Salamat
Suportahan ang may-akda na magdala sa iyo ng mga magagandang kwento
😘😘
27/09/2024
0nice
02/09/2024
0With twisted ending
09/08/2024
0Tingnan Lahat