ไฟสีแดงสลับน้ำเงินกะพริบถี่สะท้อนตัดกับแสงอาทิตย์​ยาม​เย็น, สิ่งที่ไม่เข้ากันเหล่านั้นเป็นสัญญาณของเหตุร้ายที่กำ​ลัง​เกิดขึ้นในเมือง เจ้าหน้าที่​ในชุดเครื่องแบบ​สีน้ำเงินเข้มกำลังเข้าล้อมที่เกิดเหตุ​และเข้าควบคุม​สถานการณ์​ ที่นั่นมีเมดสาวคนหนึ่งกำลังร้องไห้​ด้วยท่าทางที่ขวัญ​เสียอย่างรุนแรง​
"นายท่านเรย์... นายท่านเรย์, มัน​ไม่น่าเกิดเรื่อง​แบบนี้เลย..." เธอกล่าวกับเจ้าหน้าที่​หน่วยสืบสวน
หญิงสาว​ผู้เป็นรองหัวหน้า​ของพวกนายตำรวจกำวิทยุสื่อสารในมือแน่นก่อนกล่าวรายงาน
‘...รายงานถึงสถานีตำรวจ เมื่อคืนเกิดเหตุคนร้ายลอบบุกยิงเจ้าของบริษัท Dust Company ทราบโดยเบื้องต้นว่ามีผู้เสียชีวิต 1 ราย...’
เธอเป็นผู้ที่รับผิดชอบคดีนี้ ร่างผอมเพรียวกับผมสีน้ำตาลทรงหางม้า ใบหน้าคมสง่านั้นคือเอกลักษณ์ภายนอกของเธอที่ใครมองก็ต้องหลงใหล ชื่อของเธอคือ ‘คาร่า ทริสตันต์’ อาจกล่าวได้ว่าเธอเป็นตำรวจหน้าใหม่ไฟแรงที่เพิ่งเข้ามารับผิดชอบ​งานในเขตนี้ได้ไม่นาน เธอต้องใช้ความสุขุม​เยือกเย็น​เป็นอย่างมาก​เพื่อที่จะควบคุม​สถานการณ์​เช่นนี้ให้ได้ เพราะ​มันเป็น​สิ่งน่าสะเทือน​ใจไม่ว่าจะกับใครก็ตาม
"เป็น​ยังไง​บ้าง, คาร่า?"
ฝีเท้าของชายผู้ถือศักดิ์​เป็น​หัวหน้าทีมสืบสวน​ก้าวเข้ามาโดยที่ในมือหอบหิ้ว​แก้วกาแฟเอาไว้, เขาอาจเป็นชายหนุ่ม​วัยทำงานที่ชาชิน​กับประสบการณ์​มากมาย ชื่อของเขาคือ ‘เจมส์ เอช นอร์ตัน'
"เราได้ภาพจากกล้องวงจรปิดค่ะ, เหมือน​ว่าคนร้าย​จะรู้ทางเข้าออกของที่นี่เป็น​อย่างดีจึงสามารถ​หนีหายไปโดยที่เราตามร่องรอย​ไม่ได้ ที่สำคัญ​ก็มีจุดที่แปลกประหลาด​อยู่​หลายจุดด้วยค่ะ" คาร่ารายงาน​พร้อมเปิดบันทึก​เอกสาร​ในมือ
เจมส์​เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "จุดที่แปลก​ประหลาด?"
สีหน้า​ของหญิงสาวดูกังวลเล็กน้อย​เมื่อต้องพูดในสิ่งที่ตัวเอง​ไม่อาจเข้าใจได้
"เราพบว่าคุณเรย์, ผู้เสียชีวิต​ไม่ได้มีการขัดขืนหรือต่อสู้​ใดๆ ทั้งๆ ที่เห็นคนร้ายอยู่ตรงหน้า และเขาใช้ยานอนหลับ​ในปริมาณ​มาก อีกทั้ง... คราบเลือด​ของเขาในที่เกิดเหตุ​— เป็นสีขาวค่ะ"
คำพูดตอนท้ายทำให้เจมส์​ละริมฝีปาก​ออกจากกระป๋องกาแฟ
"เจองานยากเข้าแล้วสิ..." เขาขบฟันพูด, ถอนหายใจ​คล้ายหัวเสีย
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่พอจะอธิบาย​ได้ว่าทำไมทีมนิติเวช​ถึงไม่มีท่าทางกระตือรือร้น​กับการเก็บหลักฐาน​มากเท่าไหร่​นัก, เพราะ​เขารู้ว่าผู้ตายจะต้องฟื้นกลับมาตามคำบอกเล่า​ของเมืองนี้ แม้ไม่อยากเชื่อ แต่ถ้าเก็บกู้ร่างไปใส่ห้องเย็นแล้วดันฟื้นมาระหว่าง​ผ่าตัดคงสยองขวัญ​ไม่น้อย
คาร่าว่า "แต่เราไม่พบท่าทีว่าผู้ตายจะฟื้นเลยนะคะ, บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่อง​แต่งก็ได้..."
"เลือดของคนเราไม่สามารถ​เป็นสีขาวได้โดยธรรมชาติ​ขนาดนั้นหรอกนะคาร่า, ต่อให้เป็น​โรคโลหิตจางก็ยังเป็นแบบนั้นไม่ได้"
ไม่มีเสียงตอบกลับ​ใดๆ อีกนอกจาก​คนทั้งสองได้แต่มองหน้า​กันอย่างหาทางออกไม่ได้ เหมือนกับกำลังเผชิญหน้า​อยู่​กับปริศนา​ที่ตนไม่รู้​จัก​
"แล้ว— ติดต่อ​ญาติ​ของ​ผู้ตายได้รึยัง?"
ยังไม่ทันจบประโยคดี, รถยนต์​คันสีดำสนิทก็ค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดยังบริเวณ​หน้าคฤหาสน์​ เหล่าพ่อบ้าน​และแม่บ้านค่อยๆ เดินออกมาและโค้งตัวในท่าคำนับ จนกระทั่ง​ชายคนหนึ่งก้าวขาลงมาจากรถ
"ขอโทษ​ที่มาช้าครับ, คุณตำรวจ" เขาพูดขณะสาวเท้าเข้ามาหาเจมส์​ "ผมถูกเรียก​มาในฐานะ​ญาติ​ของผู้เสียชีวิต... เป็น​คนที่เกี่ยวข้อ​งกับ​เรย์"