Jean:
Dinig ko ang mga sigawan at kaguluhan sa ibaba ng silid na aking kinaroroonan kasama ng aking ina at ni Aling Nina.
"Princess, kailangan mong magtago. At huwag na huwag kang lalabas kahit anong mangyari, okay?" natatarantang sabi sa akin ni Mama.
"Mama, ano po bang nangyayari? Bakit po nagkakagulo sila sa ibaba? At saka bakit po maraming nagsisigawan?" sunod-sunod kong tanong kay Mama habang naguguluhan sa kanyang pagkataranta.
"Huwag ng maraming tanong. Kailangan mo ng magtago bago ka pa nila makita." tanging sagot lamang niya.
"Pero---"
"Wala ng pero-pero. Basta sundin mo na lang si Mama, okay?"
Tumango na lamang ako sa kanya, kahit naguguluhan sa mga nangyayari.
Binuksan na nya ang isang malaking cabinet sa pinakagilid ng silid at pilit akong pinapasok sa loob. Pareho ng hilam sa luha ang aming mga mukha at mababanaag ang labis na takot sa mga nangyayari.
Bago isara ang pinto ng cabinet ay humalik si Mama sa aking noo habang wala pa ring tigil sa pag-agos ang aming mga luha.
"I love you, my Princess. Kahit anong makita o marinig mo, 'wag na 'wag kang lalabas dito. 'Wag kang gagawa ng ano mang ingay, para hindi ka nila makita. Naiintindihan mo ba?" natatarantang habilin ni Mama.
Wala akong ibang magawa kundi ang tumango na lamang. Walang pa rin patid sa pagtulo ang aking mga luha, maging ang ang paghikbi ay hindi maampat.
Dali-daling isinara ni Mama ang cabinet ng maulinigan nya ang magkasunod na yapak patungo sa kinaroroonan namin. Hindi nagtagal, pagkasara ng pintuan ng cabinet ay siya ring pagbukas ng pintuan ng silid. Napapitlag pa ako dahil sa lakas ng pagkakabalya ng pituan.
Mula sa aking pinagtataguan ay nakikita at naririnig ko ang mga pangyayari sa loob ng silid. Dalawang kalalakihan ang pumasok sa loob ng silid na aming kinaroroonan. Hanggang sa hinila na ng marahas ng isang lalaki sina Mama at Aling Nina na aking tagapag-alaga.
Kulang na lamang ay kaladkarin nila ang dalawang babae papunta sa pinakasulok ng silid, pagkatapos ay pabalya nilang binitiwan ang mga ito.
"Sa wakas, mapaghihigantihan na rin namin ang Mafia King." tila baliw na sabi ng isang lalaki.
Matangkad ito at malaki ang pangangatawan. Nakakatakot din ang kanyang mukha sapagkat mayroon itong malaking pilat sa kaliwang bahagi ng kanyang pisngi, mula sa ibaba ng kanyang mata hanggang sa ibabaw ng kanyang baba. Matalim din kung makatitig ang kanyang singkit na mata na kulay abuhin.
"Panahon na upang maningil kami sa utang ng iyong pinakamamahal na asawa." pagsegunda naman ng isang lalaki. Matangkad din ito, ngunit kumpara sa isang kasama nito ay mas maamo ang bukas ng kanyang mukha.
"Wala akong alam sa mga sinasabi ninyo. Parang awa nyo na, pakawalan nyo na kami." pagmamaka-awa ni Mama.
Biglang tumalim ang mga mata ng lalaking unang nagsalita kanina.
"Maawa? Bakit ang asawa mo ba, naawa nung basta na lamang niyang patayin ang mga taong mahalaga sa amin? Tumigil ba siya nung nagmakaawa at naglumuhod kami sa kanya? Hindi. Dahil wala siyang awa, wala siyang puso. Ang mahalaga lang sa kanya, yung gusto niya."
"Kung may kasalanan siya sa inyo, bakit kailangang kami ang maging kabayaran?" lumuluhang tanong ni Mama.
"Dahil nararapat lang na mawalan din siya ng pamilya, tulad ng ginawa niya sa aming lahat." sagot ng pangalawang lalaki.
Pagkatapos ay bigla na lamang silang nagpaputok ng sunod-sunod. At ang bawat balang lumalabas sa kanilang mga baril ay isa-isang bumabaon sa katawan ni Aling Nina at ng aking ina.
Kitang-kita ng aking mga mata kung paano nilang walang awang pinatay ang Mama ko habang nagmamaka-awa ito.
*******
Bigla akong napabalikwas ng bangon habang habol ang paghinga. Dinama ko ang aking mga pisngi ng maramdaman kong may mainit na likidong lumandas dito.
Napanaginipan ko na naman si Mama. Paulit-ulit ko na lang siyang napapanaginipan. Paulit-ulit na lang bumabalik ang bangungot ng aking kahapon.
Nagulat pa ako ng bigla na lamang bumukas ang aking silid at iluwa sina Kuya Sun at Torch. Bakas ang pag-aalala sa kanilang mga mukha.
"Hey, are you alright, Princess?" agad na tanong ni Kuya Sun.
Si Torch naman ay dali-daling lumapit sa aking kama at naupo sa gilid nito. Hinila nya ang aking kamay palapit sa kanya at ikinulong ako sa mga bisig nya.
"Nanaginip ka na naman."  wika nya.
Napatango na lamang ako bilang kasagutan sapagkat hindi ko pa rin kayang magsalita dahil sa aking mga paghikbi.
"Tahan ka na. Nandito lang kami, hindi ko hahayaan na may mangyaring masama sayo." masuyong sambit ni Torch, habamg hinahaplos ang aking likod.
"Paano kung bumalik sila?" tanong ko sa kanya bago binalingan ng tingin si Kuya Sun na tahimik lamang habang nakasandal sa gilid ng pintuan ng aking silid.
"Hindi ka nila masasaktan. Dahil hindi namin hahayaan na mahawakan nila ni dulo ng iyong mga daliri, Princess. Pangako iyan." nakatiim-bagang na sagot ni Kuya Sun.
"Kailangan muna nilang dumaan sa aming mga bangkay bago ka nila masaktan." dugtong naman ni Torch.
Dahil sa mga sinabi nila ay medyo napanatag ang aking loob. Ngunit hindi ko pa rin maiwaglit ang aking takot.
Takot na baka bumalik ang mga taong iyon. Ang mga taong kumitil sa buhay ng aking Ina.
Hindi nagtagal ay unti-unti nang humuhupa ang aking pag-iyak at ang aking paghikbi. Unti-unti na rin na kumakalma ang aking sistema. Maya-maya lamang ay unti-unti na akong ginugupo ng antok dahil sa masuyong paghaplos ni Torch sa aking likod at braso.
Ngunit bago pa man ako tuluyang igupo ng antok ay narinig ko pa ang sinabi ni Torch.
"Sleep well, my love. No one's gonna hurt you." masuyong bulong nya.
Pagkatapos ay dahan-dahan nya akong ibinalik pahiga sa aking kama. Bago pa ako tuluyang gupuin ng antok ay naramdaman ko pa ang maingat na pagsara ng pinto ng aking silid. Marahil ay nauna ng lumabas si Kuya Sun sapagkat ramdam ko pa rin ang presensya ni Torch sa aking tabi.
Patuloy lamang ang masuyo n'yang paghaplos sa aking braso. Bahagya ko ring nauulinigan ang mahina n'yang pag-hum kaya naman lalo akong ginupo ng antok.
Hanggang sa tuluyan akong bumalik sa malalim na pagtulog ay nararamdaman ko pa rin ang mahinang paghaplos nya sa aking braso.