Capitulo 8
"I am really proud of you, Xavandra," Lahna said as she links her arms on Xavandra. Makailang beses na itong sinabi ni Lahna na talagang tuwang-tuwa sa naabot ng anak. "Naniniwala akong maging ang dalawa mong kapatid ay maaabot din ang naabot mo. Iyang pagtatapos niyo sa pag-aaral ay napaka laking regalo sa amin na magulang niyo," masuyong sabi ng ina. "Finishing your study is not just a dream come true for you, but also for us, your parents. Kaya ay hanga ako sa’yo, anak. Studying while handling the El Casa, it’s unbelievable. But since you are Xavandra, then it’s believable."
The compliment that Lahna said made Xavandra’s heart to explode. "Thank you, Mama. Mahal ko lang talaga pareho ang ginagawa ko kaya naman ay kahit mahirap, nagagawa ko pa rin."
Tumango ang kaniyang ina habang nakangiti. "Kapag nandito na ang dalawa mong kapatid, turuan mo silang mamahala dito ha?" sabay ngiti ni Lahna. "Always remember this, anak. Kung dumating man ang panahon na magkaroon ka ng rason para magalit sa isang tao, huwag na huwag mong hahayaang kainin ka ng iyong galit. Always choose to forgive, okay? I know that you are disappointed because Rusten didn't come. But, forgive him, okay? Hindi ka lalago kung magtatanim ka ng sama ng loob o galit. Free your heart, anak. Malay mo, babawi si Rusten, diba?"
Napabuntong-hininga na lang si Xavandra matapos marinig ang sinabi ng ina. Hindi ko naman pinagsigawang nadismaya ako pero bakit alam mo pa, Mama? Bulong niya sa likod ng kaniyang isipan. "Yes Mama. Naiintindihan ko naman siya. "
"That's my, princess." At tsaka ito humalik sa kaniyang pisngi bago yumakap si Lahna sa anak. Iyong yakap na ibinuhos ang lahat. “Mag-asawa ka man bukas o hindi, huwag mo pa rin pababayaan ang mga kapatid mo ha? Lalo na ang sarili mo. You are the eldest with a reason." Then Lahna kiss Xavandra’s forehead. "Ikaw ang sasandalan nila, Xavandra. Ikaw lang at wala ng iba. At wala ka ring ibang sasandalan kundi sila lang. Always choose to love each other, anak. Love is everything."
Xavandra’s forehead creases with what her Mom said. Even her tone feels like…Xavandra immediately throws away the unwanted thoughts. She smiled at her Mom with love. "Si, Mama. I'll keep that in mind."
Muling yumakap si Lahna sa anak at tsaka ito pinanggigilan bago marahang halikan sa pisngi. "Te amo, Mi Princesa. Te amo," nakapagandang ngiti ang iginawad ni Lahna sa anak na maging ang mata nito ay nag-ningning.
Mariing napatitig si Xavandra sa kaniyang ina. Para siyang nakatingin sa bunso nila. Para rin siyang nakatingin sa anghel. Sa kabila ng edad ay napaka ganda pa rin ng ina. Bagay na bagay sa kaniya ang morena niyang balat, may kakapalan na kilay at buhok na umaalon mula sa gitna hanggang dulo. Napaka-lambing nito sa kanilang magkakapatid at halos kasundo niya ang lahat ng trabahante nila dahil sa angking kabutihan. Her Mom is the real angel in their life.
"Te amo, Mamá. I am thankful that you're happy again." Humalik din si Xavandra sa pisngi ng ina at mataman itong tinitigan muli.
Kinagabihan ay nadaanan pa ni Xavandra na abala ang ina sa pakikipag-usap sa mga kapatid habang masayang tumatawa. Kahit kailan ay musika sa kaniyang pandinig ang tawa ng mga magulang niya. Iyon ang pinaka magandang musika na palagi niyang nanaisin na marinig. Sa kusina naman ay nakita niya ang kanilang dalawang kasambahay na magiliw na nagkwekwentuhan. Muli pang sumulyap si Xavandra sa ina bago tuluyang pumasok sa kaniyang silid at mag-aral.
Kinabukasan ay nasa mansyon na agad si Sandrino at hindi nakaligtas kay Xavandra ang tila hindi magandang timpla na aura sa mukha nito. Nais makipag kwentuhan ni Xavandra sa lalaki ngunit wala siyang masyadong oras, talagang abala siya sa El Casa at isa pa’y mukhang mayroong importanteng pag-uusapan ang dalawa dahil mariin na sinambit ni Sandrino ang salitang ‘business’ na siyang ikinabuntong-hininga ni Lahna.
Sinigurado ni Xavandra na kaunti na lamang ang tratrabahuin ng ina niya sa El Casa at siya na ang umaasikaso sa karamihan, tuloy ay kaunti lamang ang alam ni Xavandra na impormasyon tungkol kay Sandrino. Tanging ang pinagkaka-abalahan lamang nito, negosyo at ang impormasyong mayroon itong tatlong anak ngunit hiwalay sa asawa ngunit sa papel ay hindi pa. Hindi na rin naman naging interesado si Xavandra na alamin kung sino-sino ang anak nito. Sabi naman ni Sandrino ay magka-kakilala rin sila kapag kaarawan na niya at iyon ay sa susunod nang buwan. Bukod doon ay maayos ding lalaki si Sandrino sapagka’t walang sinasabi na hindi maganda tungkol sa kaniya ang kaniyang ina kaya tiwala si Xavandra.
"Mauna na po ako Mama, Tito," paalam niya sa dalawa ng mapansing tila malamig sila sa isa’t isa.
Matapos humalik at yumakap sa ina ay halos hindi pa magawang ihakbang ni Xavandra ang kaniyang paa palayo. Humugot siya ng malalim na hininga at tsaka nilisan ang mansyon patungo sa El Casa. Dadaan muna siya roon pagkatapos ay dederetsyo na siya sa dating eskwelahan para ayusin ang iba pa niyang papel. Pagkatapos niyon ay lalabas silang magkakaibigan para maglate-celebration. Habang nasa daan ay tila hindi mapakali si Xavandra. Makailang beses siyang bumuntong-hininga at tsaka bumulong ng dasal.
Pinilit niyang balewalain ang hindi magandang pakiramdam ngunit hindi pa rin siya mapakali. Sa buong byahe ay tila wala siya sa sarili. Mabuti na lamang at sa wakas ay nakarating din siya sa tagpuan nilang magkakaibigan. Matapos umorder ng kanilang maiinom at makakain ay nagsimula na silang magkwentuhan ng kung ano-ano.
“How about you, Xavandra? Sinagot mo na ba si Rusten?” tanong ni Chelle—isa sa kaniyang kaibigan.
After hearing the question, Xavandrac couldn’t help but to arc a brow. “Hindi siya nanliligaw sa akin kaya hindi ko siya kailangang sagutin.”
Her friends gape at her response. “Are you from 100 years BCE, Xavandra? Hindi pa ba halata sa kilos niya? Geez, Xavandra, simula pa lang noong nag-high school tayo ay pansin na ng lahat ang pagkagusto niya sa’yo. Kaya huwag mong sabihin na hindi mo iyon napapansin.”
“Then I won’t tell it,” Xavandra mocks that earned a growl from her friends.
“You are unbelievable,” Chelle commented.
“Actions without words mislead you.” Xavandra then sip on her drinks. “His action speaks for him, yes? But words are still needed to prove the action,” she continued. “Pampatibay ng aksyon ang salita. At dahil wala naman siyang sinasabi o nasabi na nanliligaw siya, I therefore conclude that his actions means nothing…romantically and it’s just plain casual and platonic,” saad niya at pinilit na itago ang pait sa kaniyang tinig.