Capitulo 7
Xavandra can’t do anything but smile as she watches her Mom and Sandrino laughing together while sipping their hot coffee in their pavilion. The morning wind is embracing them perfectly together with the beautiful aesthetic view of nature. The beauty of El Casa is not a joke at all. The blending of green grass, trees, and mushy brown land are magnificently unbelievable.
Tunay ngang naging masaya si Lahna sa paglipas ng araw. Kay bilis ng paglipas nito na halos tila isang kisap mata na lamang ang paglipas ng araw. Anim na buwan na ang relasyon nila ni Sandrino ngunit ni minsan ay hindi pa nakita ni Sandrino ang dalawa pang anak ni Lahna sa personal. Hindi na talaga magkatagpo ang kanilang mga schedule at ang pagkakaiba pa ng kanilang oras. Si Xavandra ay tutok sa pag-aaral at sa pagtulong sa pamamahala sa El Casa habang ang dalawa niya naming kapatid ay abala rin sa pag-aaral at pag-aalaga sa kanilang Lola sa Mexico. Maging ang 18th Birthday nilang lahat ay sa Mexico na ipinagdiwang dahil hindi na kaya pa ng kanilang Lola na bumyahe. Hindi nakasama si Sandrino dahil ito ang boluntaryong nag-asikaso sa El Casa habang naroon sila sa Mexico at laking pasasalamat iyon ni Lahna. Hindi lang nobyo ang natagpuan ni Lahna kundi katulong rin sa pamamahala sa El Casa dahil isa ring pambihirang businessman si Sandrino.
Sa edad na labing-lima ay sinanay na si Xavandra ng kaniyang ina sa trabahong pang El Casa kaya nang mag-eighteen siya ay sanay na sanay na ang katawan niya. Mula sa pang-labas hanggang sa pang-opisinang trabaho ay sanay na siya. Ngunit kung mayroon man siyang nagustuhan ay iyon ang trabahong labas. Field work for Xavandra is good. She loves getting beads of sweat from the sun. Ang maputi niyang balat ay namumula ‘pag naaarawan ngunit wala lang sa kaniya iyon. Masaya siya sa ginagawa at kontento ito sa trabaho niya. Ang mga bulaklak, prutas at mga hayop ay kaniya ng mga matatalik na kaibigan. Maging ang mga trabahante ay nakikita ang pagmamahal ni Xavandra sa El Casa. Bagay na kanilang nakita sa kaniyang ama.
Habang nakatingin sa kaniyang diploma ay hindi naiwasang maluha ni Xavandra. Sa wakas ay natupad na niya ang nais ng kaniyang ama—ang makapag-tapos siya ng pag-aaral. Hindi lang diploma ang kaniyang natanggap dahil siya rin ang hinirang na may Latin honor. Isang karangalan na hindi niya inaasahan. Hindi naman niya iyon inaasam ngunit kusa na lang na ipinagkaloob sa kaniya at nagpapasalamat siya roon. Nagpatuloy ang graduation ceremony at halos hindi buong ceremony ay nakangiti s Xavandra dahil ang kaniyang ama ang nasa isip niya, maging ang kaniyang ina at buong pamilya. Nang tawagin siya para sa kaniyang speech ay huminga siya ng malalim bago harapin ang mga kapwa niya mag-aaral na nagsitapos din gaya niya kung saan ay nagbigay lamang siya ng simpleng mensahe.
“Just always remember this, make your life the best for you are the writer of it.” She then smiled at everyone. “Congratulations and cheers to our future success.”
Nag-aya ng umuwi si Xav nang matapos ang graduation ceremony nila. Isa pa’y sa susunod na araw na lang niya aasikasuhin ang dapat niyang asikasuhin sa paaralan niya. Pagdating sa kanilang mansion ay mayroon ng munting salo-salo na nakahanda. Nakangiting sinalubong ng lahat si Xavandra na siya ring ginantihan. Isa-isa siyang binati ng mga imbitado na kaniya ring malugod na tinanggap at pinasalamatan. The warm of their workers greetings melts Xavandra’s heart. She knows that these people are their backbone and she will always be thankful for them. She hopes that if storm might come, these people will stick with them.
Habang abala ang lahat sa pagsasalo ay patagong nagtungo si Xavandra sa isang puno hindi kalayuan sa kanilang mansyon. Iyon ang puno kung saan sila huling naupo ng ama. Ang puno na nasa pinaka-mataas na bahagi ng El Casa.
"Papa, I hope that I made you proud there. Look, I am a Summa with diploma." sabay tawa ni Xavandra ngunit may takas na luha.
Gamit ang medalya ay marahang umukit si Xavandra sa katawan ng puno. Mabuti na lamang at tunay ang kaniyang medalya kaya naman hindi iyon nayupi. Dahan-dahang iniukit ni Xavandra ang bawat letra na siyang bumuo sa salitang Tierra de Verdad at tsaka siya ngumiti ng masuyo.
"Saksi nanaman ang El Casa at ang lupain ng Tierra de Verdad sa aking naabot, Papa. Alam kong mula sa itaas ay masaya ka para sa akin. Tapos na akong mag-aral, Papa. Babawi na ako sa mga kapatid ko. Si Mama ay masaya na rin. Masaya ako na hinayaan mo siyang maging masaya muli kahit sa piling ng iba. Hindi ko lubos maisip noon kung paanong ang huling hiling mo kay Mama ay ang maging masaya…kahit sa piling ng iba. Ngunit ngayon ay naiintidihan ko,” sambit niya at ngumiti. “The kind of love you have is unconditional and faithful…and that kind of love is the strongest one. You are indeed the best Papa…always and forever. Papa, Te amo..." aniya at sunod-sunod na pumatak ang kaniyang luha.
Akala ni Xavandra ay darating si Rusten, ang matalik na kaibigan niya. Iyon ang pangako niya ng minsan itong umuwi sa El Casa ngunit dalawang linggo na ang nakakalipas mula ng magtapos siya ay wala pa ring Rusten ang nagpapakita. Inabala na lamang ni Xavandra ang kaniyang sarili sa El Casa sa bawat araw na dumaraan. Isang araw ay maagang nagtungo si Xavandra sa El Casa upang tignan ang pagha-harvest ng kanilang pananim na gulay. Tanghali na ito ng makauwi kung saan nadatnan niya ang ina at si Sandrino na masayang nag-uusap tungkol sa negosyo. Nang makita siya ng ina ay nagpa-alam ito sa nobyo para lapitan siya.
Xavandra watches her Mom’s every movement as her Mom walked towards her. Xavandra squints her eyes as her mom approaches her. Her Mom’s eyes weren’t twinkling like in the past days. It looks cloudy and worried. When Lahna noticed how Xavadra looks at her, she immediately flashes her beautiful smile and tried her hardest so it can reach her eyes.
Xavandra’s heart pounded with unknown emotion. “What’s wro—” hindi na nagawa pang tapusin ni Xavandra ang kaniyang sinasabi ng bigla na siyang yakapin ng kaniyang ina. And that hug contains all Lahna’s love.