"BUDDY I'm home," wika ni Bough pagkapasok na pagkapasok ng bahay nila pero walang batang sumalubong sa kanya kaya nagtaka siya.
"Kuya nandiyan ka na pala," salubong ng bunsong kapatid niyang si Fate na nakatira sa kanila dahil nag-aaral palang ito ng kolehiyo. "Kumain na po ba kayo ng gabihan? Nagluluto palang po kasi ako eh." Tanong pa nito.
"Hindi pa Fate, gusto ko kasing makasama ngayon na kumain ang best bud ko, nasan na pala iyon? Ba't hindi niya ako sinalubong? Don't tell me tulog na?" tanong pa ni Bough sa kapatid.
"Hindi pa kuya, gising na gising pa. Nasa taas lang siya kasama si ate Reese." Wika pa nito.
"Reese? Nandito na siya? Kelan pa dumating si Reese, akala ko nasa Paris?" takang tanong ni Bough.
"Kahapon po ata, hindi ko na natanong kuya… sige ah, balik na po muna akong kusina, baka masunog pa yung niluluto ko, mawalan pa tayo ng kakainin." Paalam pa ni Fate.
"Ah okay, akyatin ko nalang sila sa taas." Wika naman ng lalake at matapos mailapag ang bag sa sofa ay umakyat na siya sa kwarto ng kanyang anak.
Saktong nakaawang ito ng bahagya kaya kita niya ang loob ng kwarto at nakita niya ang kanyang anak na nakadapa sa carpeted room nito habang gumuguhit sa kanyang drawing book. Alam niya kasing iyon ang hobby ng kanyang anak. Hindi rin naman maikakailang magaling ito sa arts. Nang nasa edad tatlo palang ito nakakaguhit na ito ng perfect circles at shapes, hanggang sa napapagdugtong-dugtong niya ang mga iyon para gumawa ng shapes ng animals. Kaya ngayong nasa walong taong gulang na ito ay marunong na itong gumuhit ng animated characters.
"Let me see your drawing, baby," rinig ni Bough na winika ng isang babae na kilalang-kilala niya kung sinong nagmamay-ari.
"No peeking tita Reese, I'll show you later." Tanggi naman ng anak niya at tinakpan pa ang drawing book para hindi makita talaga ng babae. Napangiti si Bough at dahan-dahang binuksan ang pinto.
"Kaya pala hindi ako sinalubong ng best buddy ko, busy nanaman siya ditto sa room niya kasama ang tita Reese niya." Wika pa niya na kunwaring nagtatampo sa bata. "Lalo tuloy akong nanghina, wala na yung energizer ko na sumalubong sa akin."
"Daddy!!!" masayang wika ng buddy niya na agad tumayo pagkakita niya at agad naman niya itong yinakap. "Sorry daddy kung hindi kita nasalubong kanina, don't worry po, I will dauble the energizing hug for you po." Wika pa ng bata at yinakap ang ama habang buhat-buhat siya nito.
"Alright, I'm energized." Masaya at masiglang wika naman ni Bough nang gawin iyon ng anak at kunwaring lumakas nga ito.
"Wait daddy, there's more pa po diba? Para po mas lalong lumakas pa po kayo." Wika pa ng bata.
"Ha meron pa ba?" tanong naman ni Bough na kunwaring hindi alam ang gagawin pa ng anak.
"Powerful kiss!" masayang wika ng bata sabay halik sa noo ni Bough at sumunod ang ilong, ang magkabilang pisngi at ang labi nito.
"Hoooo, malakas na ulit si daddy!" masaya pang wika ni Bough matapos iyong gawin ng bata.
"Ang cute niyo parin talagang panoorin na mag-ama," nakangiti namang wika ng babae habang nakatingin lang sa kanila.
"Kahapon ka pa raw dumating?" baling na ni Bough ditto. "Dito ka na dumeretso?"
"Yeah, pero whole day akong nagpahinga sa bahay ni Charles dito, sobrang nakakapagod kasi yung nangyari sa Paris, I didn't expect it, but it's all worth it naman, kasi pinuri ako ng mga sikat na designers doon." Sagot niya pa habang nakasalampak parin sa carpet.
"Daddy, I'm going to ask tita Fate if the dinner is ready na po ah." Paalam ng bata at bumaba na sa kanyang ama tiyaka umalis sa kwartong iyon.
"Hindi mo pa kinuha itong araw na ito para magpahinga pa?" tanong pa ni Bough at naupo sa mini chair ng bata na naroon.
"Sus, lalo lang akong tatamarin pag ganun, mabuti pang pumunta ditto at makalaro ko ang bata kesa magpahinga, isa pa miss na miss ko narin siya. It's been what… six months? Tapos hindi pa ako makatawag para sana kumustahin siya kaya I decided to spend this whole day with him."
"So siya lang pala ang na-miss mo?" tanong pa ni Bough sa babae.
"Sus, tampo ka nanaman diyan, eh hindi ka naman kamiss-miss." Biro pa ng babae sa kanya.
"Ganun? Oh edi hindi." Wika naman ni Bough at kunwari ding nagtampo, napa-pout pa ito kaya napatawa ng malakas ang babae.
"Don't give me that kind of reaction, kuya, it gives me creeps, I'm not Ace." Wika pa nito sa lalake. "But I'm glad to see that cute side of you again ha."
"Creeps raw, ang sabihin mo Reese, lalo ka lang nagwa-gwapuhan sa akin." Wika pa ni Bough.
"Whoa! Tornado intensity 100 alert!!!" tawa ulit ng babae na kunwari pang kumapit ng mahigpit sa may gilid ng kama. "Pero oo nalang kuya, wala naman talaga tayong lahi na pangit."
"Naman!" wika lang ni Bough na nakangiti. "Ano ba yang ginuguhit ni Ace na ayaw ipakita sayo?" tanong pa nito sabay turo sa katabi ng babae na drawing book ng bata.
"Oo nga, kanina pa siya seryoso habang ginagawa ito eh." Wika pa ni Reese. Kinuha nga ng babae ang drawing book at tinignan nga ang drinowing ng bata na nagpatigil sa kanya. Animated drawing iyon ng isang babae na kahit hindi natapos ay alam na ni Reese kung sino ang babaeng iyon.
"Reese, okay ka lang, ba't parang nakakita ka ng multo?" tanong pa ni Bough ditto at kinuha pa ang drawing book sa babae at tinignan. "Wow, ang galling talagang gumuhit ng buddy ko, pero teka, ba't parang familiar itong babae? Hindi naman ikaw to kasi hindi ka naman ganito kaganda." Biro pa ni Bough.
"Sira," sabay bato ng unan sa lalake. "Talagang hindi ako yan."
"Eh sino pala, kung ganun?" tanong pa ni Bough.
"Kuya," seryosong wika na ni Reese kaya napatingin si Bough sa kanya ng nagtataka. "Have you showed Ace the picture of his mom?" tanong pa nito.
"Hah?" kunot noo at salubong ang kilay na tanong naman ni Bough ditto. "Hindi, pero nakakapasok siya sa kwarto ko at sa opisina, baka doon niya nakikita, bakit mo natanong?" balik-tanong nito.
"Kasi…" wika pa ni Reese na parang hesitant siyang magsalita.
"Come on Reese, wag mo na akong bitinin. Just tell me straight… what is it?" tanong pa ni Bough.
"Kasi I think, siya yang drinowing niya." wika pa nito sabay turo sa drawing kaya muling napatitig si Bough doon at tama nga ang sinabi ng babae.
"Maybe he really saw our picture sa room ko and sa office ko, alam mo naman na hindi ko pa tinatago yung pictures namin doon." Wika nalang ni Bough. "Isa pa, wala naman akong balak itago kung anong itsura ng mommy niya," wika pa nito. "Bakit parang may iba pang dahilan Reese? Base sa mukha mo, parang may iba pang nangyari na hindi ko alam?" tanong pa niya. Napatahimik naman si Reese at maya-maya ay nagbuga siya ng hangin para pakawalan ang kung ano sa loob niya. "Ang lalim nun Reese, ano ba kasing nangyari?" tanong pa ni Bough ditto. "Ba't parang feeling ko ang laking problema niyan?"
"We saw her." Wika na niya na nagpatigil naman at nagpagulo sa isip ni Bough.
"Saw who?" takang tanong pa niya.
"I don't know if it's really her. He really looks like her, and Ace call her mommy, naguluhan din ako kung papanong nalaman niya na ganun ang mukha ng mama niya. That's why I'm asking you if pinakita mo sa kanya ang imahe ng nanay niya. That girl he just drawn, siya yan… that's the exact length of hair she has now." Kwento pa ni Reese.
"Sigurado ka bang siya yung nakita niyo? Baka naman kamukha niya lang?" tanong pa ni Reese.
"Kuya, walang kamukha si Zee. I mean, nag-iisang mukha lang yun, only child nga siya diba? Isa pa, imposibleng kahawig lang siya eh. Iba rin yung pakiramdam ko nang makita siya kanina. Kahit pa sinabing pinaritoke ang mukhang iyon, hindi naman pwedeng lahat ng anngulo, features o lahat ng nasa mukha ni Zee ay nasa kanya. Siguro mas mature lang yung mukha ng babae kanina, pero diba matagal na panahon naring nawala siya? Tiyaka kung namamalikmata lang ako, bakit pati si Ace, yun din yung nakita?"
"Teka nga Reese… ano ba kasing nangyari? Paano niyo siya nakita? Saan?" tanong pa ni Bough na nagtataka at naguguluhan.
"Kanina kasi, papunta sana kaming park ni Ace, when he ran from me at muntikan nang mabangga ng kotse, mabuti nalang at dahan-dahan yung takbo ng kotse, diyan lang sa tapat ng kabilang bahay. Bumaba yung girl para icheck kung ayos lang si Ace, then suddenly Ace call her mommy, nagulat nga yung babae eh, tapos nong nakita ko siya, ayun." Kwento nito.
"Muntik nang mabangga ang anak ko?" gulat na tanong ni Bough sa babae.
"Oo, sorry na... eh ang kulit kasi ni Ace eh, tiyaka, ayos naman siya diba? Ni wala ngang galos. Isa pa that's not the issue here." Bawi ni Reese.
"It is the issue Reese; it's my son's life." Wika pa nito na medjo mataas ang boses.
"Oo na nga, kaya nga sorry, diba? Hindi na mauulit." Wika pa ni Reese.
"Talagang hindi na, kasi kung matuluyan man siya… hinding-hindi kita mapapatawad." Wika nalang ni Bough na kalmado na.
"Ako rin naman noh, baka pati sarili ko hindi ko rin mapatawad. Anyway, back to the girl… when she saw me, parang wala lang ako sa kanya. Ni hindi ko siya nakakitaan ng kahit anong reaction man lang na kilala niya ako. And guess what? Siya ang may-ari ng new house diyan sa tapat which is exactly the same style ng gustong design ng bahay ni Zee noon." Tuloy pa nito.
"Baka naman kasi kamukha lang, imposibleng magpakita ang isang taong matagal nang wala. At yung tungkol sa bahay, baka binenta niya lang yung design na yan sa kanya. There are lots of possibilities Reese. Pero... ano ang sinabi mo kay Ace nang magtanong siya kung siya ang mommy niya, I'm sure nagtanong ang bata." Tanong naman ni Bough.
"Sabi ko na kamukha lang, na parang sila lang yung story sa panood na princess and the pauper, na hindi magkadugo pero magkamukha. Naintindihan naman ng bata." Sagot niya.
"Mabuti naman kung ganun. Ayaw kong bigyan ng false hope ang bata. Tara na sa baba, baka nakaluto narin si Fate." Yaya nalamang nito.
Bumaba na nga sila sa may kusina at saktong inaayos ng kapatid ni Bough ang mga pagkakainan nila na tumutulong pa si Ace.