Mula sa ginagawang pag-gantsilyo ni Vienna sa kaniyang silid, nakarinig siya ng sunod-sunod na katok sa pintuan ng kaniyang kwarto. Itinigil niya ang ginagawa at tumayo para buksan ang pintuan. Si Manang Aseng ang nabungaran niya sa labas. Ngumiti siya sa matanda.
"Bakit po, nay?" tanong niya.
Ngumiti sa kaniya ang matanda. Mula pagkabata ay si Manang Aseng na ang nag-alaga sa kaniya kaya itinuring na rin niya itong ina. Ulila na siya sa ina. Namatay ito sa sakit na breast cancer kaya sila na lamang ng kaniyang ama ang magkaramay sa buhay. Ganunpaman, hindi nagkulang ang kaniyang ama na ibigay ang pangangailangan niya. Ipinaramdam nito ang pagmamahal na hinahangad ng isang anak sa ama.
"Pinapatawag ka ng iyong ama sa kaniyang opisina, iha. May mahalaga daw siyang sasabihin sa'yo," tugon nito.
Napakunot-noo siya. Labis na nagtataka dahil bigla na lang siya nito pinatawag. Kapag ganito kasing Linggo, hinahayaan siya nito na magmukmok sa kaniyang kwarto at gawin ang libangan niya, ang pag-gagantsilyo. Baka may importante lang itong sasabihin, sa isip-isip ni Vienna.
"O sige po, pupunta na po ako," sagot niya. Tumango lamang si Manang Aseng at umalis na. Samantala, pumunta naman na siya sa opisina ng kaniyang ama.
"Ano kaya ang sasabihihn ni dad sa'kin?" bulong niya sa sarili habang naglalakad.
NANG marating niya ang opisina ng kaniyang ama, kumatok muna siya ng dalawang beses bago binuksan ang pintuan saka pumasok sa loob. Nadatnan niya ang kaniyang ama na nasa mesa at nakapatong ang mga kamay roon. Mukhang hinihintay siya nito dahil nakatutok ang atensiyon nito sa pintuan.
"Dad," tawag niya rito nang tuluyan na siyang makapasok. Iwenestra nito ang upuan na nasa harapan ng mesa nito.
"Maupo ka, anak," anito sa seryusong boses. Napalunok siya, kapag ganitong seryuso ang kaniyang ama ay isa lang ang ibig sabihin non, seryuso din ang pag-uusapan nila. Lumapit siya sa upuan at naupo. Tiningnan niya ang kaniyang ama.
"Bakit niyo po ako pinatawag, dad?" kinakabahan niyang tanong. Seryuso siyang tinitigan ng kaniyang ama.
"Dahil ikaw na ang CEO ng kompanya, gusto ko magkaroon ka ng bodyguard," anito na naging dahilan para manlaki ang kaniyang mga mata at mapatayo sa gulat.
"Dad! Hindi pwede!" sigaw niya na hindi niya naisip na ama niya ang kausap niya. Nagbaba siya ng tingin ng mapagtanto ang sinabi at inasal.
"Sorry, dad pero okay naman na ako eh. Naipakulong naman na ang mga bumaril sa'kin, di ba?" nag-aalangan niyang tanong.
Isang buwan na ang nakalilipas ng pagtangkaan ang buhay niya. Mabuti na lang nakaligtas siya. Ayaw niya magkaroon ng bodyguard! Gusto niyang maging malaya, hindi iyong binabantayan lagi ang kilos niya. Huminga ng malalim ang kaniyang ama na si Arnold Fillan.
"Vienna, ginagawa ko ito para sa iyo. Para maging safe ka. Huwag kang mag-alala, dating pulis ito at talagang mapagkakatiwalaan," anito. Huminga siya ng malalim, may magagawa pa ba siya? Tumango na lang siya.
"Okay, dad. Kung iyon nakakabuti sa'kin sige po. Nirerespeto ko po ang desisyon niyo," aniya at magiliw na ngumiti. Kitang-kita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito tanda na masaya ito sa desisyon niya. Tumayo ang kaniyang ama at nilapitan siya saka niyakap.
"Salamat, anak. Alam mo naman na kaligtasan mo lang ang inaalala ko. Ikaw na lang ang mayroon ako kaya gagawin ko ang lahat para sa'yo," anito. Hinagod niya ang likod nito. Wala talaga siyang masabi sa kabaitan at kabutihan ng kaniyang ama. Gagawin nito ang lahat para sa kaniya. At kung sakaling ipanganak siyang muli ang kaniyang ama pa rin ang pipiliin niya na maging ama.
Mula sa ginagawang pag-eehersisyo ni Bryan sa kaniyang sariling gymnasium sa kanilang bahay ay may biglang kumatok sa pintuan niyon.
"Bukas iyan!" aniya sa malakas na boses para marinig siya ng kung sinuman ang nasa labas. Hindi niya kasi alam kung si Manang Emily o Manang Gina iyon, ang dalawa nilang kasambahay. Bumukas naman ang pintuan niyon at iniluwa si Manang Emily.
"Bakit po?" magalang niyang tanong.
"Pinapatawag po kayo ni Sir Michael," anito.
Tumango siya at inihinto ang ginagawa. Samantala, umalis naman na si Manang Emily. Lumabas naman na si Bryan ng gymnasium at nagtungo sa pribadong opisina ng kaniyang ama. Kumatok siya ng dalawang beses bago iyon binuksan. Nadatnan niya ang kaniyang ama sa harap ng mesaa neto at mukhang hinihintay siya.
Isang negosyante ang kaniyang ama. Siya naman ay dating pulis. Iniwan ang serbisyo para matulungan ang ama sa negosyo. Inilahad ng kaniyang ama ang upuan sa harap ng mesa.
"Maupo ka. May mahalaga tayong pag-uusapan," seryoso nitong sabi. Tinungo naman niya ang upuan at naupo.
"Ano po ang pag-uusapan natin, dad?" tanong niya.
"Magiging bodyguard ka ng anak na babae ng isa kong matalik na kaibigan na si Arnold Fillan," seryuso nitong sabi. Napakunot-noo siya. Bakit siya magiging bodyguard? May nagtatangka ba sa buhay nito?
"Dad, bakit?" tanong niya.
Baka magalit kasi Herlene sa kaniya kapag ipinaalam niya na magiging bodyguard siya ng isang babae. Ayaw niyang magselos ito dahil selosa ito lalo kapag babae ang pinag-uusapan. Apat na buwan pa lang silang magkasintahan. Nakikitaan niya ng hindi magandang ugali ito pero tinanggap niya iyon dahil baka sakaling magbago.
"Minsan nang nalagay sa panganib ang buhay niya kaya kailangan niya ng bodyguard. Pumunta ka bukas sa kanila, ituturo ko sa iyo ang direksyon. Ayaw ko ng pagtutol pa. Makakaalis ka na," pinal nitong sabi.
Wala na siyang nagawa kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng ama dahil wala na siyang pagpipilian pa. Kapag sinabi nito ay gagawin niya at wala siyang karapatang tumutol. Magpapaliwanag na lang siya kay Herlene. Sana maintindihan siya ng kasintahan.