VEDA CERYS POV
Mabango at matamis ang hangin sa loob ng maliit naming kusina. Masalimuot ang bawat galaw namin ni Mama habang abala kami sa paghahanda ng mga dessert na paboritong i-order sa amin ng Ninang ko. Habang dahan-dahan kong hinahalo ang sumisiklab na sangkap sa mangkok, biglang pumasok sa isip ko ang usap-usapan na ilang araw nang nagniningning sa aming pamayanan.
"Ma, nakita niyo na po ba 'yung bagong tayong restaurant dyan malapit sa waiting shed?" curious kong tanong kay Mama, sabay sulyap sa kanya habang maingat siyang naglalagay ng disenyo sa ibabaw ng ginagawa naming matamis.
Dahan-dahang napaangat ang tingin sa akin ni Mama, at isang banayad na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Ahh, oo. Nakita ko na iyon, anak. At masasabi kong ang ganda talaga ng lugar na iyon. Ang lakas ng dating, kahit sa labas mo pa lang tingnan."
"Pero Mama... hindi ko pa nakikita kung sino ang may-ari ng lugar na 'yon," seryosong saad ko. Ewan ko ba, parang may kung anong magnet ang restaurant na iyon na humihila sa kuryosidad ko. Napakamisteryoso kasi ng dating ng pader nitong puro violet at itim, na tila may itinatagong hindi ordinaryong kwento.
"Kahit ako nga, hindi ko pa rin nakikita ang mukha ng may-ari," mahabang litanya ni Mama habang seryosong pinapaikot sa kanyang mga kamay ang ginagawa naming dessert para pantay ang pagkakahulma nito. "Ang sabi sa akin ng Ate Ine mo, ang mismong may-ari daw kasi ang punong nagluluto sa loob ng kusina. Kaya raw malimit lang talaga, o halos hinding-hindi nakikita ng mga customer ang mukha niya."
Isang mabilis na ideya ang kislap na sumagi sa utak ko. Agad na napalitan ng malawak na ngiti ang seryoso kong mukha.
"Kain tayo doon sa birthday ko, Ma!" masigla kong saad, habang nagniningning ang aking mga mata sa pananabik.
Napatigil si Mama sa kanyang ginagawa, tumingin sa akin nang may puno ng pagmamahal, at mas lalong lumawak ang ngiti sa kanyang mukha. "Sige, anak. Tutal naman... bukas na ang mismong birthday mo, kaya karapat-dapat ka lang na magdiwang sa isang magandang lugar."
Sa bawat tango ni Mama, lalong nag-alab ang pananabik sa dibdib ko. Bukas, sa mismong araw ng kapanganakan ko, sa wakas ay makakatapak na rin ako sa loob ng mahiwaga at tanyag na restaurant na iyon. Ang hindi ko lang alam, ang pagkaing naghihintay sa akin doon ay hindi lang basta bubusog sa aking tiyan—kundi magiging mitsa ng pagbabago sa buong buhay ko.
"Ma tara na" Nakangiting sigaw ko kay mama nang mai-start ko na ang motor na gagaitin namin para maihatid ang order ni ninang
"Teka lang" Balik sigaw na saan ni mama sa akin, at maya maya lang ay lumabas na dala ang dalawang malaking paper bag, naglakad ito palapit sa akin at sumakay sa motor ng makasigurado akong maayos na itong naka sakay ay pinatakbo ko na ang motor at binagtas ang daan patungo sa bahay ni ninang na nasa kabilang kanto lang pagnilakad kasi namin ay masyadong matagal pa tyaka isa pa mas mataas ang lugar namin kesa kala ninang kaya kailangang motorin talaga
"Ma, tara na!" nakangiting sigaw ko kay Mama kasabay ng mahinang ugong ng makina ng motor na kadarating lang sa tamang init. Ito ang gagamitin namin para ihatid ang mga huling order ni Ninang ngayong araw.
"Teka lang!" balik-sigaw ni Mama mula sa loob ng bahay.
Hindi nagtagal ay lumabas na siya, bitbit ang dalawang malalaking paper bag na bakas ang bigat sa kanyang pagkakahawak. Maingat siyang naglakad palapit sa akin, sumakay sa likod ng motor, at nang masiguro kong maayos na ang upo niya ay dahan-dahan ko nang pinaladkad ang sasakyan.
Binagtas namin ang pamilyar na kalsada patungo sa bahay ni Ninang. Bagaman sa kabilang kanto lang naman ito kung titingnan sa mapa, iba ang hitsura ng daan dito sa Baguio. Kung lalakarin namin ito habang pasan ang mabibigat na paper bag, tiyak na aabutin kami ng siyam-siyam—lalo pa’t matarik ang daan. Mas mataas ang pwesto ng bahay namin kumpara sa kanila, kaya ang pagbaba at ang muling pag-ahon pabalik ay nangangailangan talaga ng lakas ng motor.
Nang makarating kami sa bahay ni Ninang at matapos niyang mabayaran ang mga inorder niyang dessert, mabilis din kaming nagpaalam ni Mama para umuwi. Ang problema nga lang, bago kami makarating sa aming hantungan, kailangan muna naming lundagin ang isang matinding pagsubok.
Dahil sa sobrang tatarik ng kalsada rito sa Baguio, hindi kinakaya ng motor ang bigat naming dalawa pa-ahon. Kaya gaya ng dati, kailangang bumaba ni Mama para itulak ang motor habang unti-unti ko naman itong pinatatakbo.
"Ma, tulak pa!" sigaw ko sa kanya sa gitna ng ugong ng makina, habang pilit kong ibinibirit ang silinyador para dahan-dahang umusad ang motor sa matarik na aspalto.
"Konti na lang, Ma! Kaya 'yan!" muling sigaw ko para palakasin ang loob niya.
Sa wakas, pagkatapos ng ilang segundong pakikipagbuno sa grabidad, naramdaman kong pumanatag na ang takbo ng motor—nakaahon na kami sa dulo ng kalsada. Rinig na rinig ko ang mabigat at hingal na hininga ni Mama habang pagod siyang sumasakay muli sa likuran ko.
Napasungaw na lang ang isang ngiti sa mga labi ko. Napailing ako sa isip—ang tagal na naming nakatira rito, pero mukhang hindi pa rin talaga nasasanay si Mama sa ganitong sistema.