NANG ARAW DIN IYON ay naisipan kong umuwi sa bahay nila Tito Alvin kahit hindi pa tapos ang duty ko sa hotel. Hindi ko na nakuha pang magpaalam dahil gusto ko na rin makaalis sa lugar na iyon. Gusto ko na rin magpaalam kay Tito Alvin, at sabihin na babalik na ako ng Olongapo. Hindi ko na hihintayin pa kung bibigyan niya ako ng pera para pangpagamot ni Lola Raquel. Pakiramdam ko, marami nang nasayang na oras sa pagstay ko rito. At isa pa, gusto ko na rin makatakas sa Ether Luxeria na iyon. Ayoko nang makita ang mukha nito.
Halos hindi pa rin maipinta ang mukha ko nang pumasok na ako sa bakuran ng bahay nila Tito Alvin. Hindi pa ako nakakapasok sa loob nang masalubong ko si Clarise. 
"Hi, Ate Euphemia!" Magiliw na bati sa akin nito. 
Napahinto naman ako at ginantihan siya ng ngiti. 
"Off duty ka na?" Nakangiting tanong nito, "Halika, saluhan mo ako sa miryenda!" 
Hindi ko na nakuha pang tumanggi nang nagawa na akong hilahin ni Clarise patungong garden kung saan may ilang pagkain na ang nakahain roon. Doon na lang sumagi sa isipan ko na hindi pa pala ako nananghalian. At dahil nakita ko ang mga pagkain sa ibabae ng lamesa ay hindi ko na pigilan ang pagkulo ng tiyan ko. 
"Halika, ate! Hindi ako sinupot ng kaibigan ko. Kaya tayong dalawa na lang ang mag-ubos ng mga hinanda ko!" Sabi ni Clarise, at saka niya ako inutusang umupo sa bakanteng upuan. 
Tumalima naman ako, at hinayaan ko siyang ipagserve niya ako. Hindi ko alam kung anong nakain ng pinsan kong ito ngayon araw, at parang ang bait-bait niya sa akin. 
"Ate, diba nangangailangan ka pera para sa opera ni Lola? Anong ginagawa ng mga titolo ng lupa?" Usisa nito, "Hanggang ngayon pa ba ayaw pa rin pagalaw ni Lola ang mga iyon?"
"Last year ang unang atake ni Lola sa sakit niya dahilan para isangla namin ang lupa. Akala ko after ng unang surgery niya sa mata ay matatapos na ang paghihirap niya pero nagkamali ko. Nitong nakaraang buwan lang natuklasan naman namin ang pagkakaroon ng bukol sa matris niya kaya walang tigil ang pagdurugo ng vagina niya," malungkot na hayag ko, "Sa totoo lang, ako talaga ang nagpumilit kay Lola na puntahan si Tito Alvin, at humingi ng tulong sa kanya. At the first place, nanay pa rin niya si Lola Raquel at karapatan niyang malaman kung ano ang nangyayari rito. Saka umaasa ako na hindi matitiis ni Tito Alvin si Lola bilang ina." 
"Pero si Lola nagawa niya kaming palayasin noon sa probinsya," hinanakit ni Clarise. 
"Hindi niya kayo pinalayas. Si Tito Alvin ang gustong umalis noon at ayaw pumayag ni Lola Raquel. Ayaw ipabenta ni Lola ang lupang naipundar nila ni Lolo," katwiran ko sa kanya. 
"Pinalayas man o kusang umalis si Daddy, nagpapasalamat narin ako dahil hindi ako lumaki sa lugar na iyon. Kungdi baka nagbubungkal rin ako lupang katulad mo, at marahil magkasing kulay na ang mga balat nating dalawa dahil sa sikat ng araw!" Turan ni Clarise. 
"Kahit ganito ang balat ko, hindi ko naman ito kinahihiya," katwiran ko ulit. 
"Well..." Napakibit balikat na lang si Clarise, "...good for you! Ako kasi, never mo na akong mapapatungtong sa lugar na iyon! Wait, ate! Tikman mo itong orange cake na ginawa ko!"
"Okay sige!" Pagpayag ko naman saka ko na tinikman ang naturang pagkain na pinagmamalaki nito, "Masarap siya!" Komento ko at naging sunud-sunod na ang pagsubo ko. 
"I'm glad na nagustuhan mo!" Tuwa ni Clarise
"Ate, may asawa ka pala?" Biglang tanong nito, "Tumawag rito si Ninang Heidee, at kinikwento niya ang tungkol sa nangyari kanina sa hotel. Sabihin mo, paano kayo nagkakilala ni Ether Luxeria?" 
"Long Story?" Tanging sagot ko, "Kung alam ko lang na siya si Ether Luxeria, sana hindi ko na siya tinulungan noon sa simbahan! Honestly, two times palang kami nagkikita pero pinipilit niya na niya akong magpakasal sa kanya!" 
"Wow! Biruin mo nga naman. Ang mga tipo mo pala ang gusto ng Ether na iyon!" Natatawang komento ni Clarise, "Pero ingat ka sa kanya. Iba ang ugali ng taong iyon, kayang-kaya niyang ipatay ang mga taong kumakalaban sa kanya!" 
Napalunok ako, "Kaya nga! Natatakot ako pero nilalabanan ko. Alam mo kung mayroon mang taong magpopropose sa akin ng kasal ngayon, hindi na ako magdadalawang-isip na tangapin iyon. Papayag ako, huwag lang sa Ether Luxeria na iyon!" 
"Talaga?!" Namilog ang mga mata ni Clarise. 
"Bakit ganyan ang reaksyon mo? Huwag mong sabihin may gusto ka sa taong iyon?" Tanong ko. 
"Bakit sa tanong mo parang nagseselos ka?" Balik na tanong ni Clarise. 
"Ay, hindi ah! Nagulat lang ako!" Katwiran ko saka ako napatingin sa pinsan ko. Pero bigla akong natigilan nang makaramdam ako ng pagkahilo. 
"Okay ka lang, Ate Euphemia?" Nag-aalalang tanong ni Clarise. 
"Medyo nahihilo ako. Siguro dahil sa nangyari kanina," tugon ko. 
"Bakit sinaktan ka ba ng lalaking iyon?" Tanong pa rin ni Clarise. 
Umiling ako, "Hindi. Hindi niya ako sinaktan!" Tugon ko, "Pupunta muna ako sa kuwarto ko para makapagpahinga," aktong tatayo pa sana ako nang lalong umikot ang mundo ko. Nagsimula na ring manlabo ang paningin, at ilang saglit pa ay nawalan na ako ng malay-tao. 
Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay-tao. Nagising na lang ako sa isang silid na hindi pamilyar sa akin. Sinubukan kong bumangon pero muli akong natigilan nang mapagtanto kong nakasuot na ako ng Wedding Dress! 
"A-Ano'ng nangyayari? Bakit nakasuot ako ng pangkasal?" Naguguluhan kong tanong sa aking sarili at pilit kong inaalala ang huling eksena bago ako nawalan ng malay-tao. 
Si Clarise. 
Siya ang kasama ko bago ako nawalan ng malay. Kailangan ko siyang makita, at makausap. Kinakabahan ako na baka pakana na naman ito ni Ether Luxeria. Hindi ko akalain na ganito na kadesperado ang lalaking iyon. Wala bang ibang babaeng nagugustuhan ito, at ako ang laging pinagdidiskitahan? 
Sinubukan kong lumabas sa kuwartong iyon. Doon ko napagtanto na bumalik lang pala ako sa hotel kung saan ako nagtatrabaho. 
"Miss Euphemia!"
Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Leah. Doon ay dali-dali niya akong nilapitan. 
"Saan po kayo pupunta?" Tanong nito. 
"Tatakas ako! Hindi ko maatim na magpakasal sa Ether Luxeria na iyon!" Desididong tugon ko.