Odette's PoV
I slowly open my eyes because of the blinding light na tumatama na sa maganda kong mukha.
Nang maiadjust ko na ang aking paningin ay bumungad sa akin ang kulay puting kisame na naging dahilan upang magsalubong ang natural eyebrows ko.
W-wait!
Is this heaven or hell?
Don't tell me I am still alive and I am in a hospital? 'Cause if that's the case, then omggiiii! Lord really loves me!
I was shock, when someone hugs me while crying.
"Oceane, sweetheart, where were you hurt? I am worriedly sick, my child," saad nitong babaeng yumayakap saakin.
Balak ko na sanang ilayo dahil ayoko naman matuluan ng uhog niya because that's disgusting!
When I heard what she calls me and aside from that I remembered someone from my past when I saw her face.
"What did you say? And who are you?" I said while raising my eyebrows.
Nakita ko ang gulat sa mga mata niya at lumingon siya sa katabi niya. Kaya doon ko lang napansin na ang dami nilang nasa loob ng hospital room ko!
What the heck!!!
Who are they?! Is this another scheme from a scammer?
My parents is already dead, but they look like them, except to the different hair colors and eyes.
"What's happening to my daughter?" malamig na turan nitong lalaki na mukhang nagpapanggap na daddy ko daw kuno.
"M-my lord, L-lady Oceane bump her head when she fall from the ladder, maybe it cause her a t-temporary a-amnesia," saad nito na nakapagpataas ng kilay ko.
Seryoso ba siya?! Mukha lang siyang doctor quack quack!
I am perfectly fine! duh!
I was about to talk again when the name that they are saying multiple times lingered in my smart brain.
♡♡♡
I am now here resting at my room 'daw'. When I heard a knock.
Sumilip naman ang personal maid ko upang icheck kung gising na ba ako. And when she saw me agad siyang pumasok.
Nakataas ang kilay ko sakanya dahil wala akong nakitang dalang pagkain para sa akin.
It's been two days since nagising ako sa katawan ng pinakakinaayawan kong character sa lahat!
And yes! Nareincarnate lang naman ako! But sad to say hindi pa sa bida!
Bumalik din ang alaala ng katawan na ito ng makaalis silang lahat at eto ako ngayon nagmumukmok.
Walang ligo, walang palit–palit kahit I feel disgusted to myself na.
I don't want to look at the mirror.
Actually hindi naman masama kung magiging si Oceane ako dahil maraming talents na itinatago si Oceane na aking natuklasan pwede kong paglibangan 'yon.
Bukod pa doon ay hindi naman siya mamatay at wala akong dapat na iwasan na mga male leads. Pwedeng pwede akong gumawa ng kalokohan.
Kaya lang ayoko sakanya! We are opposite from each other!
Well, not really opposite pero may isang pinakamalaking bagay talaga na hindi kami swak!
Lagi akong nakaayos from head to toe at kahit hindi ako nakaayos ay maganda ako! But this girl! Hindi man lang niya pinagtuunan ng pansin ang sarili niya, hindi ata nage–exist sa vocabulary niya ang salitang suklay.
Sabi sa libro, Oceane is wearing a big eye glasses kahit hindi naman malabo ang mata nito, and that is a fact. May braces din siya na suot suot, at ramdam na ramdam ko kapag kumakain ako! Her hair is always messy kapag nasa bahay at kapag wala naman ay nakapusod ito ng pa–bun. And last but not the least ang manang nitong pormahan! Uso dito ang mga dressess, iyon ang madalas na suot ng mga babae dito.
Dahil wala pang nauuso na skirt or ibang design ng damit pero kakaibang dress ang trip ng babaeng ito! Sumasayad dapat sa lupa ang dress niya at nilalamon dapat ang kamay niya.
In short kung ako maganda tignan, siya karumaldumal!
Doon pa lang ay stress na stress na ang kagandahan ko!
"L-lady Oceane? Are you ok?" nagaalalang tanong nito na nakapagpatigil sa karumaldumal na iniisip ko.
Tumango lang ako bilang assurance sakanya na ayos pa naman ako.
"Lady, your parents is asking for your presence for breakfast," saad nito.
Iiling na sana ako kagaya ng nakagawian ko nitong nagdaang dalawang araw ng may mga pumasok na mga maids at hinawakan ako para dalhin sa bathroom.
Hindi na ako nagpumiglas pa dahil alam ko sa sarili ko na hindi ko sila kaya and besides tinutulungan nila ako.
Lagkit na lagkit na ako at kung hindi pa ako maliligo ay paniguradong mamamaho ako.
Siguro kung nasa katawan ko ako ay pwede kahit tatlong linggo akong hindi maligo dahil alam kong mabango pa din ako.
Pero dito sa katawan na ito ay hindi ko alam ang epekto, kahit pa sabihin na laging naliligo yung dating Oceane.
Nang matapos sila sa pagpapaligo sa akin ay iniwan nila ako dito sa walking closet na ilang piraso lang naman ang laman.
Pero parang gusto ko ng tumambling sa tuwa ng makakita ako ng ilang dress na tama lang ang tabas at kulay pink, asul at lavender ang mga ito, pinili ko na kunin ang pink na dress.
Nang makalabas ako ay namamanghang nakatingin sa akin ang mga maids.
Well sino ba namang hindi mamangha? Kung ganito ba naman kaganda ang masisilayan nila.
"L-lady Oceane, bagay po sainyo ang suot niyo!"
"She looks like a goddess"
"She's an angel"
"Si lady Oceane ba talaga 'yan?"
Hindi nila makapaniwalang saad habang kitang kita sa mga mata nila ang pagkamangha.
And I hate to admit this but freaking sh*t! I really look like a goddess and an angel!
Hindi sa nagmamayabang dahil hindi pa man din fully nailalabas ang gandang tinatago nitong si Oceane ay mukha na akong dyosa.
Buhok at ngipin ko nalang ang dapat kong ayusin ay magmumukha na akong ako.
Yeps, rightsie! Dahil ang mukhang itinatago ni Oceane ay ang mukha ko noong ako ay nasa labinlimang taong gulang palang.
Pero mas mukhang maputi ito dahil simula pagkabata ay hindi pa nakakalabas ng bahay si Oceane pwera nalang noong panahon na pumasok siya sa University.
At hindi pa iyon nangyayare kaya maswerte din ako na walang nakakakilala kay Oceane sa labas ng mansyon na ito.
"Tara na po Lady Oceane, hinihintay na kayo ng inyong mga magulang," saad niya at nauna ng lumabas.
Napatingin muna ako sa salamin at pinagmasdan ang itsura ko.
Napangiti ako na agad kong ikinangiwi ng makita ang braces na suot ko.
Konti nalang talaga ay akong – ako na noong past life ko. Hindi na din ako tatanggi na maging si Oceane, dahil bukod sa maganda ako ay mukha na din akong inosente.
Bukod pa doon ay nagulat ako sa itsura ng buhok ni Oceane hindi ko siya ine–expect.
Dahil ang lambot nito, ang problema nga lang ay sobrang haba ng kulay pink niyang buhok na umaabot na hanggang tuhod.
Akala mo ay nakikipaglaban sa pahabaan ng buhok kay rapunzel!
Hindi ko naman ito napansin noong una dahil nakahiga lang naman ako sa kama na parang may sakit at nakapusod naman ang buhok ko.
Dahil nga nagmamaganda ako nitong mga nakaraang araw at hindi ko talaga matanggap na nabuhay akong muli pero bilang Oceane pa.
Iniisip ko din ang mga importanteng bagay na naiwan ko sa past life ko, pati yung mga babies ko baka maluma kapag walang naglinis.
Narinig ko na naman ang muling pagtawag sa akin, kaya agad na akong lumabas dahil baka masyado ko na silang napagintay.
Salamat na lang din sa memorya nitong si Oceane at hindi ako naligaw kung saan papunta ang dinning room nila.
Nang makarating ako sa pinto at papasok na ay nagulat ako ng tutukan ako ng baril ng mga men in black na nakatayo sa gilid.
"Anong ginagawa niyo?! Bakit niyo tinututukan si Lady Oceane?" natatarantang saad ni Elyssa ang personal maid ko.
Nagulat naman ang mga ito na napatingin sa akin kaya nginitian ko sila, na siyang mas lalong ikinatigil nila.
"Ipagpaumanhin mo ang aming kalapastanganan, lady Oceane."
"Hindi namin kayo nakilala"
Pagpapaumanhin ng mga ito na nginitian ko nalang ulit, kita ko pa ang pagpula ng mga tenga nila.
Hindi ko alam kung dahil sa kagandahan ko o dahil sa kadyosahan kong taglay. Pero kung alin man sa dalawang rason ang sagot ay isa lang ang alam ko at iyon ay maganda pa din ako.
Kung hindi lang siguro ako si Oceane ay puro kalokohan agad ang ginawa ko, buti nalang si Oceane na ako, kaya dapat behave muna ako.