Kasalukuyang nagmi-meeting ang marketing team nang biglang mag-vibrate ang phone ko.
Akala ko hindi nila maririnig pero nakapatong pala 'to sa table kaya gumawa pa rin ng ingay.
Shet.
Natahimik sila and they're all looking at me right now.
Hiwalay ang pwesto ko sa table nila. Nasa may gilid ako malapit kay Ms. Perez.
So I really did get everyone's attention.
"It's... the CEO." I said, as if I'm defending myself. Tsk.
Kita ko ang dahan-dahang pagtingin nilang lahat kay Ms. Perez kaya napatingin din ako sakanya.
Sobrang seryoso ng mukha nito, as usual.
She slowly crossed her arms and leaned back on her swivel chair while facing me.
Damn. She looks like the real CEO.
"Again?" she asked.
Napaiwas naman ako ng tingin at nakita ko ang pag-ayos ng upo nilang lahat na parang naghahanda na sa mangyayari.
Ganun ba sila katakot kay Ms. Perez?
Tsk. Taena naman kasi nitong si Matt eh. Feeling ko talaga nananadya na 'to.
Pang-apat na beses na siyang tumatawag. At sakto pang naaabutan ni Ms. Perez lagi.
Unang tawag niya sakin, naabutan ako ni Ms. Perez na nakikipag-usap sa loob ng office niya. Yung pagbalik niya galing sa Finance Dept.
Second, sa CR. Inis na inis pa yung tono ko at narinig pa ata niya na tinawag ko ang CEO sa pangalan nito.
Third, kanina bago magsimula 'tong meeting. Hindi ko alam na nasa likod ko pala siya. Muntik na namang mahulog yung puso ko sa pagkabigla dahil ang lapit na naman namin kanina.
At eto na nga ang pang-apat.
Hays.
Lagot ka sakin Sean Matteo.
"I don't care whatever you have with the CEO. But as long as you're here in this department, you can't do anything as you please. You can leave right at this moment if the CEO needs you that much." malamig niyang sabi.
Nakayuko lang ang iba habang nagsasalita si Ms. Perez.
Buong loob ko siyang tiningnan nang diretso sa mga mata pagkatapos ay tumayo.
"I'm sorry, ma'am." I said with a blank expression. I slightly bowed for an apology.
She just looked at me without any traced emotion.
She really did changed.
Completely different from the Ianne Faye Perez I once knew.
"It's an obvious thing to off your phone in a meeting, or at least put it in silent mode. Don't let stupidity scoff your professionalism, Miss." dagdag pa nito bago niya alisin ang mga tingin sakin at bumalik sa pwesto niya kanina.
Napataas ang isang gilid ng labi ko saka yumuko para sana itago ang ekspresyon ko. Pero hindi ko sinasadyang makagawa ng tunog. It sounded like a sneered. But it doesn't bother me.
Nang itaas ko ang tingin ko ay doon ko ulit nakita ang mga tingin nilang gulat na gulat. Habang si Ms. Perez ay nakakunot na naman ang noo.
I tightened my lips to stop myself from smiling.
But hell, I can't.
"Are you mocking me, Miss?" she asked after standing up. I could feel a slight irritation in her voice.
I shook my head then bit my lower lip because I can't hide this fckn' smile.
Damn. It really looked like I'm making fun of her.
"I think you are." sabi niya pagkatapos bahagyang itinapon sa table ang folder na hawak niya kanina. Everyone got startled because of that.
Dahan-dahan siyang naglakad papalapit sakin kaya umayos ako ng tayo.
Pero hindi ko inaalis ang tingin sa mga mata niya.
"Why are you acting like this? Just because you're the company's secretary?"
"No ma'am. It's just that. . ." I paused. Para kasing nanghihigop ang mga mata niya.
Tumaas na ang isang kilay nito.
"You're just. . . " I paused again. Unsure if I should say it. Siguradong may mapag-uusapan na naman ang mga empleyado.
"I'm what, Ms. Gwen?" she asked while slowly walking towards me.
Damn.
She's really. . .
"Cute."
+++++++++++++
"Waaahh. Iba ka din talaga Ms. Gwen. Kakalipat mo lang dito sa department pero hot topic ka na agad. Akalain mong--- pffft. Hahahahahahahaha." Ash said after we sat down with our lunch meal.
Natigil ako sa pag-aayos ng pagkain sa tray na dala ko at tinapunan siya ng seryosong tingin.
"S-sorry pero--- hahahahahaha." walang tigil niyang tawa.
I just rolled my eyes dahil ayoko nang magsalita.
"Tumigil ka nga Ashlene. Pinagtitinginan na tayo oh." Saway naman ni Karen na mukhang nagpipigil din naman ng ngiti.
'Tawa' rather. Tss.
We're here at the 9th floor cafeteria.
This is actually my first time eating here.
Madalas kasi na sa labas kami lagi kumakain ni Matt. Minsan late lunch. Sometimes hindi na rin kami nakakakain dahil sa load of works.
Siya lagi ang kasama ko so hindi rin ako sanay na makisalamuha sa iba.
Actually gusto ko sanang mag-isa ngayon. Makulit na sumunod lang si Ash sakin at nakisama na rin 'tong si Karen.
As I've mentioned, ayokong makipag-interact sa mga tao lalo na kung hindi naman related sa trabaho.
I have friends naman. Few friends.
Tanggap at alam naman nilang ganito ako. Tho wala sila dito ngayon kung nasan ako. Kaya si Matt nalang ang masasabi kong naging nandyan para sakin.
Pero sa totoo lang, with all my experiences in this crappy life of mine, wala na 'kong pakialam sa kung ano mang ganap sa buhay ko.
Natutunan ko nalang tanggapin lahat.
Nakakasawa na rin minsang lumaban o ipagpilitan ang mga bagay na parang laging ipinapahiwatig sa atin na hindi nga para sa'tin ang bagay na 'yon.
Kung may aalis, edi okay. Wala na 'kong magagawa. Naging sawa na 'ko sa complications. Kaya iwas na 'ko sa mga tao and all sorts of relationships.
"Ms. Gwen!"
I was startled when Ash suddenly called me and snapped her fingers in front of my face.
"P-pardon?" I said.
Napakurap-kurap naman ako nang makita ko ang mapaglarong mga tingin niya. At dahil hindi siya tumitigil sa pang-aasar, ibinaling ko nalang ulit sa pagkain ang pansin ko.
"Tinatanong kita kung ayaw mo ng carrots. Kasi tinatabi mo lang sa plato mo. Sayang naman. Akin na---"
She was about to get my carrots but I stopped her fork with my spoon.
"I'm saving that for later, Ashlene." I said pagkatapos siyang tingnan.
Hindi ko namalayan na masyado atang seryoso ang mukha ko kaya medyo nagulat ata siya.
"Y-you should just get another serving if you want." Sabi ko bago umiwas ng tingin at ipinagpatuloy ulit ang pagkain ko.
"You're..." rinig kong sabi ni Ash bago ako lumingon sakanya.
Napakurap-kurap ako nang makita ko ang seryoso niyang mukha habang nakatingin sakin.
Was she offended?
I didn't mean---
"...cute." she continued.
Napakunot naman ako ng noo.
"Hahahahahahahahaha." Biglang tawa niya na sinabayan na rin ni Karen.
Napatingin naman ako sa ilang tao sa paligid namin na ngayon ay pinagtitinginan na naman kami.
"I'm done." Sabi ko sabay lapag ng kubyertos na hawak ko.
"Huy, wait lang Ms. Gwen. Eto naman. Di na mabiro." Ash said sabay pigil sakin sa pagtayo.
"Ang cute niyo lang naman po kasi kanina. Para kayong bata na inaagawan ng pagkain. Hahahaha." dagdag pa nito.
"Wag mo nalang pansinin 'yang si Ash, Ms. Gwen. Ganyan na talaga yan. Madaldal, mapang-asar... At iyakin din." komento naman ni Karen.
Ngumuso nalang si Ash pagkatapos niyang tingnan ang katabi niya.
Naglabas nalang ako ng isang tea bag at inilagay 'yon sa hiningi kong cup of hot water kanina dun sa counter.
I prefer tea than coffee after a meal. Usually, early morning lang ako umiinom ng coffee.
"Ano ba kayo guys. May lakas ng loob lang naman 'yang magpapansin kay Ms. Perez dahil malakas siya sa CEO. Sinong nasa tamang pag-iisip na sumagot ng ganun kay Ms. Perez lalo na sa gitna ng meeting nila."
Rinig kong sabi ng isang babae na nakapwesto sa may likuran ko.
I saw them earlier. Medyo marami-rami sila sa isang long table. Maybe ten?
Medyo nagulat naman ako sa biglaang pagtayo ni Ash habang masama ang tingin sa may bandang likuran ko.
Mabuti nalang at hinigit siya ni Karen pabalik sa inuupuan niya.
"Don't tell me she's a warfreak too?" Nakangisi kong tanong kay Karen after I took a sip of my tea.
"Hindi naman. Ngayon ko lang din kasi napansin na yung girl na nagsalita is yung nang-agaw slash nang-akit sa manliligaw niya from Finance Department." Karen said while stopping herself from laughing.
"Ms. Karen naman ih!" Ash complained after mabilis na tingnan ang katabi niya.
Parang nahihiya naman niya kong sinulyapan kaya napangiti nalang ako.
"Don't worry, Ash. You're way prettier than her. You deserve a better suitor so just let that guy with that girl." I said before I stood up and took the tray.
"You'll just stay there?" I asked when I noticed that she isn't moving. Para siyang ewan na nakatingin lang sakin.
Hindi na 'ko naghintay ng response so naglakad na 'ko paalis.
Napansin ko naman ang isang paa na pasimpleng humarang sa dadaanan ko. Isang hakbang ko nalang ay siguradong mahahalikan ko na ang sahig at mapapahiya sa mga tao dito.
But sorry to say, I have good reflexes.
"Ouch!"
The girl hissed pagkatapos kong maapakan ang paa niya.
That's what I did instead of just avoiding it.
"I'm sorry, miss. I didn't know that your foot was supposed to be on my way." I said while giving her a fake smile.
Rinig ko ang mga pigil ng tawa ng nasa likuran ko, Ash and Karen. Pati na rin ang ibang nasa table ng babaeng 'to.
Sobrang sama niyang makatingin.
Pero hindi naman ako apektado dahil wala akong pakialam.
Of course hindi naman ako magpapatalo sa titigan.
Padabog siyang tumayo na nakakuha naman ng atensiyon ng lahat.
Magsasalita na sana siya when someone interrupted.
"Want a memo guys?"