“เอ่อ พี่เขมครับ”
ไออุ่นเรียกชื่ออีกฝ่าย ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไร้น้ำหนัก คล้ายกับว่ากำลังไม่มั่นใจว่าควรจะพูดประโยคถัดไปดีไหม?
“อุ่นมีอะไรรึเปล่า?”
“อุ่นก็รู้นะครับ ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่อุ่นควรจะยุ่ง แต่อุ่นเห็นนะครับ เวลาที่พี่เขมมองพี่ติ ตอนที่อยู่กับอุ่นรัก แววตาของพี่มันบอกว่าพี่เจ็บปวดแค่ไหน”
อดีตนายแบบสะอึกกับคำพูดของไออุ่นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะถามออกไป
“แล้วยังไงครับ?”
“แล้วพี่เขม ไม่อยากจะบอกความในใจให้พี่ติรับรู้บ้างหรอครับ?”
“อุ่นคิดว่าพี่สมควรที่จะพูดออกไปหรอ? ถ้าพี่พูดออกไปแล้ว ไอ้ติมันเกิดรับไม่ได้ล่ะ?”
อดีตนายแบบตอบกลับมาด้วยเสียงเรียบเฉยพร้อมกับใบหน้านิ่ง สายตาจับจ้องที่ท้องถนนข้างหน้าอย่างไม่มีวอกแวก
“แต่อุ่นคิดว่า พี่ติไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ”
“อุ่น พวกเราก็ต่างรู้กันดีว่าไอ้ติมันรักใคร แล้วอุ่นคิดว่าพี่ควรจะพูดอีกหรอ?”
“พี่ติอาจจะไม่ได้รักอุ่นรักก็ได้นะครับ อาจจะแค่เอ็นดูเหมือนน้อง เพราะว่าพี่ติก็ทำแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
ไออุ่นยังพยายามหาเหตุผลหยิบยกขึ้นมาเพื่อโต้แย้ง
“แต่ไอ้ติ มันก็ไม่ได้ทำแบบนี้กับไออุ่นนี่”
“อุ่นอาจจะไม่ขี้อ้อนเหมือนอุ่นรักไงครับ พี่ติเลยไม่ต้องคอยโอ๋”
“อย่าให้พี่พูดเลย ให้มันเป็นความลับแบบนี้แหละดีแล้ว”
อดีตนายแบบหนุ่มชำเลืองมามองแฝดคนพี่เล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปสนใจถนนต่อ
“แต่พี่ก็ต้องทนเจ็บปวดแบบนี้ต่อไปเหมือนกันนะครับ”
“มันก็ดีกว่า ที่แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่เหลือหรือเปล่าอุ่น”
เมื่อไออุ่นเห็นว่าเขมเริ่มเครียดมากขึ้นกว่าเดิม จึงหยุดเซ้าซี้ตอบโต้แล้วนั่งเงียบไปตลอดทาง
************************************************************
ไร่อุ่นไอรัก
“พี่ติ พ่อของอุ่นจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
“คุณลุงต้องปลอดภัยครับ อุ่นไม่ต้องคิดมากนะ”
กิตติดึงร่างบางเข้ามากอด แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น เขาต้องการจะถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายของตัวเขาให้มันแผ่ซ่านไปสู่หัวใจดวงน้อยๆ ของเจ้าตัวเล็ก
“อุ่นกลัวครับ อุ่นกลัวว่าพ่อจะไม่ได้กลับมาหาอุ่นอีกแล้ว”
“อุ่นไม่ต้องกลัวนะ อุ่นยังมีไออุ่น ยังมีพี่ พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งอุ่นไปไหน”
หนุ่มเจ้าของฟาร์มปลอบประโลมเด็กดื้อ ด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอบอุ่น
“พี่ติสัญญาแล้วนะครับ”
น้ำเสียงอู้อี้ๆ ของเจ้าตัวเล็ก ที่กำลังซุกใบหน้าหวานอยู่กับอกแกร่งของกิตติ
“ครับ พี่สัญญา พี่จะไปไหนรอด ในเมื่อพี่รักเด็กดื้อจนแทบคลั่งอยู่แล้ว”
“พี่ติว่ายังไงนะครับ อุ่นได้ยินไม่ถนัด”
แฝดคนน้องผละใบหน้าหวานออกจากอกกว้าง แล้วเงยขึ้นมองหน้าของหนุ่มเจ้าของฟาร์ม
“อ๋อ พี่บอกว่าพี่จะไปไหนล่ะ ในเมื่ออุ่นกอดพี่แน่นอยู่แบบนี้”
“แน่นไปหรอครับ? อุ่นไม่กอดก็ได้นะครับ”
อุ่นรักทำท่าจะคลายวงแขนออกจากเอวหนาของกิตติ แต่ถูกมือหนาของหนุ่มเจ้าของฟาร์มดึงให้กอดเหมือนเดิม
“กอดครับกอด ถึงอุ่นไม่กอดพี่ พี่ก็กอดอุ่นเองก็ได้ ง่วงนอนไหมเด็กดื้อ?”
“ง่วงนิดหน่อยครับ”
“ง่วงก็นอนสิ ตักของพี่เตรียมพร้อมสำหรับอุ่นเสมอนะ”
กิตติจับร่างบางค่อยๆ ให้เอนตัวลงนอนหนุนตักหนานุ่มของตัวเอง ซึ่งอุ่นรักเองก็ไม่ได้ขัดขืนใด เด็กดื้อล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย ดวงตาคู่สวยค่อยหลับลงจนสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ซึ่งบ่งบอกได้ว่าเจ้าของร่างนั้นกำลังหลับใหล หนุ่มเจ้าของตักนุ่มยกมือหนาขึ้นมาเกลี่ยไรผมที่หน้าผากของเด็กดื้อเบาๆ แล้วเช็ดคราบน้ำตาที่เลอะแก้มใสที่สองข้าง สายตาที่ทอดมองดวงหน้าหวานนั้น มันอบอุ่นอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยความรักทีมีต่อเจ้าตัวเล็กอย่างมากมาย
สายตาคมของกิตติค่อยๆ ปรือลงแล้วหลับลง ร่างหนาค่อยๆ เอนกายพิงพนักโซฟา แล้วเผลอผล็อยหลับใหลไปอีกคน
เมื่อไออุ่นและเขมกลับมาเห็นว่าทั้งสองกำลังหลับอยู่และคิดว่ามันดึกมากแล้ว จึงตัดสินใจแยกย้ายกันนอนที่ห้องรับแขกตรงนั้นเลย
“อ้าว อุ่นรักกับพี่ติหลับกันแล้ว”
“อุ่นไม่ต้องปลุกหรอก มันดึกมากแล้ว เราสองคนก็ พักผ่อนกันเถอะ”
“ครับ”
อดีตนายแบบหนุ่มเหลือบตามองเพื่อนรักที่นั่งหลับ โดยที่มีคนตัวเล็กนอนหนุนตักอยู่ แล้วจึงรีบเบือนหน้าหนีและเดินไปหย่อนร่างลงนอนที่เก้าอี้โยก เขมพยายามจะสลัดภาพบาดใจออกจากสมองและค่อยๆ ข่มตาหลับลง ในความรู้สึกของเขาไม่ว่าจะเห็นภาพแบบนี้ซะกี่ครั้ง ก็ไม่เคยชินชากับมัน เลยสักนิดเดียว
************************************************************
แสงแรกของรุ่งอรุณในยามเช้า สาดส่องผ่านผ้าม่านสีหม่นที่หน้าประตูและหน้าต่าง
เปลือกตาของดวงตาคู่สวยค่อยๆ ขยับเปิดกว้างขึ้น พร้อมกับการขยับร่างกายช้าๆ ไออุ่นดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วค่อยๆ บิดกายไปซ้ายทีขวาที ไล่อาการเมื่อยขบตามร่างกาย แฝดคนพี่กวาดสายตามองคนทั้งสาม ซึ่งยังนอนหลับใหลไหวติงใดๆ จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปปลุก
“พี่ติครับ พี่ติ”
ไออุ่นเอื้อมมือบางไปจับแขนแกร่งของเจ้าของฟาร์มและเขย่าเบาๆ
“อือ เช้าแล้วหรอครับ?”
หนุ่มเจ้าของฟาร์มกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่าง ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะยกยิ้มขึ้น เมื่อเห็นว่าเด็กดื้อของตัวเองยังคงนอนหนุนตักหลับอยู่เหมือนเดิม
“ครับ เช้าแล้ว พี่ติกับพี่เขมกลับไปพักผ่อนเถอะครับ”
“อุ่นแน่ใจหรอ? ว่าอยู่กันได้”
“อยู่ได้ครับ เดี๋ยวถ้าตำรวจได้เรื่องยังไง อุ่นส่งข่าวนะครับ”
กิตติมองหน้าแฝดผู้พี่ ซึ่งมีสีหมองเศร้าแววตาหม่น ทำให้หนุ่มเจ้าของฟาร์มรับรู้ได้ว่าไออุ่นกำลังมีความทุกข์กังวลอยู่ แต่พยายามจะปกปิดเอาไว้
“อุ่น ถ้ามันไม่ไหวก็อย่าฝืน อ่อนแอบ้างก็ได้นะ อยู่ต่อหน้าพี่ อุ่นไม่ต้องฝืนก็ได้”
“อุ่นจะอ่อนแอไม่ได้ครับ อุ่นมีน้อง มีไร่ มีคนงานที่ต้องดูแลครับ”
แฝดคนพี่พูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ให้กับหนุ่มเจ้าของฟาร์ม
“พี่เข้าใจนะ แต่อุ่นอย่าลืมนะว่าอุ่นยังมีพี่อยู่ข้างๆ เสมอ อุ่นกับอุ่นรักไม่ได้เหลือกันแค่สองคน จำเอาไว้นะ”
กิตติเอื้อมมือหนาไปลูบหัวทุยๆ ของไออุ่นเบาๆ
“อุ่นขอบคุณพี่ติมากเลยครับ อุ่นไหวจริงๆ ครับ อุ่นว่าตอนนี้พี่ติพาพี่เขมกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เหนื่อยกันมาทั้งคืนแล้ว”
“อุ่น”
จุ๊ๆ หนุ่มเจ้าของฟาร์มยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากทำเสียงห้ามไม่ให้ไออุ่นปลุกแฝดคนน้อง
“อย่าเพิ่งปลุกเลยอุ่น ปล่อยเจ้าดื้อนอนต่อเถอะ เดี๋ยวพี่อุ้มไปส่งที่ห้องนอนเอง”
“ก็ได้ครับ ว่าแต่พี่ติลุกไหวแน่นะครับ ให้เจ้าอุ่นนอนหนุนตักมาทั้งคืน”
ไออุ่นถามออกมา ด้วยความเป็นห่วงเพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนป่านนี้ ตัวเขายังเห็นแฝดน้องนอนหนุนตักของหนุ่มเจ้าของฟาร์มอยู่ท่าเดิม
“ไหวสิครับ เจ้าดื้อตัวนิดเดียวเอง”
“ถ้าอย่างนั้นอุ่นไปปลุกพี่เขมก่อนครับ”
กิตติอุ้มร่างบางเดินเข้ามาในห้องนอน แล้วค่อยๆ วางคนที่นอนกำลังหลับอุตุลงบนที่นอนอย่างเบามือ เพราะกลัวจะทำให้อีกคนรู้สึกตัวตื่น
“นอนนะเด็กดื้อของพี่ ไม่ต้องกลัวอะไร พี่จะอยู่ข้างๆ อุ่นไม่หนีหายไปไหน”
ฟอด หนุ่มเจ้าของฟาร์มก้มกดจมูกลงที่หน้าผากมนของแฝดคนน้องอย่างแผ่วเบา
“อื้อ”
เมื่อได้ยินเสียงครางในลำคอ คล้ายกับว่ากำลัง รำคาญที่ถูกรบกวนการนอน กิตติจึงรีบขยับใบหน้าหล่อ ถอยห่างออกจากคนตัวเล็กในทันที
“พี่ไม่กวนแล้ว ฝันดีนะเจ้าความรัก”
**ห้องรับแขก**
“พี่เขมครับ พี่เขม ตื่นเถอะครับ”
“อือ เช้าแล้วหรออุ่น แล้วคนอื่นๆ ไปไหนซะล่ะ”
เมื่อไม่เห็นเพื่อนรักกับคนตัวเล็ก เขมจึงถามขึ้นในทันที
“พี่ติช่วยอุ้มเจ้าอุ่นขึ้นไปนอนต่อบนห้องครับ นั่นไงครับ เดินลงมาแล้ว”
เขมมองเพื่อนรักที่กำลังเดินลงเข้ามา ด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มจางๆ หัวใจของเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมาเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่อยากเห็นหนุ่มเจ้าของฟาร์มมีความสุข เพียงแค่เขมยังไม่มีภูมิต้านทานมากพอที่จะต้องเจอกับภาวะแบบนี้ซ้ำๆ
“ตื่นแล้วหรอมึง? กลับกันเลยไหม ตอนเย็นค่อยมาใหม่ พี่กลับนะอุ่น ถ้าได้ข่าวรีบโทรหาพี่นะ”
“อืม พี่กลับก่อนนะอุ่น” เขมหันไปบอกลาแฝดคนพี่
“ครับ อุ่นขอบคุณพี่ติกับพี่เขมอีกครั้งนะครับ”
เมื่อแขกทั้งหมดกลับไป บ้านทั้งหลังก็เงียบงันลง ถ้าเป็นเวลาปกตินั้น ไออุ่นก็คงจะชอบ แต่ในเวลาแบบนี้มันกลับรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก “พ่อครับ อุ่นจะเข้มแข็ง อุ่นจะดูแลน้องตามที่ให้สัญญากับพ่อไว้นะครับ” คนตัวเล็กคิดในใจ