“พี่อุ่น มันจะสามทุ่มแล้วนะ พ่อยังไม่กลับมาเลย”
แฝดคนพี่หันไปมองหน้าน้องชายฝาแฝดที่ตอนนี้นั่งซึมตาละห้อย อ้าปากหาวหวอดๆ หลายครั้ง คงจะทั้งง่วงทั้งเพลียจากการทำงานในไร่ เพราะกลับมาอุ่นรักก็ตรงดิ่งเข้าครัวทันที เพื่อเตรียมอาหารไว้ให้พ่อกับพี่ชาย
ใบหน้าหวานคงมีรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นมา เพราะเอ็นดูความน่ารักของแฝดคนน้อง ที่ไม่ว่าจะทำอะไรมันน่ามองไปหมด
“พ่อคงทำธุระยังไม่เสร็จล่ะมั้ง”
“ทำธุระยังไม่เสร็จ แล้วทำไมโทรไปถึงไม่รับสายด้วยล่ะ”
ยิ่งพูดหน้าของเจ้าแฝดคนน้องยิ่งงองึมปากเบะมากกว่าเดิม
“พ่อคงยุ่งอยู่ ไม่อย่างนั้นอาจจะกำลังขับรถกลับไร่อยู่ก็ได้ อุ่นหิวหรือยัง กินข้าวก่อนไหม?”
“ไม่หิวครับ รอกินพร้อมพ่อกับพี่อุ่น”
ไออุ่นมองหน้าน้องชายฝาแฝดเห็นแววตาหงอยๆ เศร้าๆ จึงนึกถึงคำพูดของผู้เป็นพ่อว่าให้เขาดูแลน้อง ฉะนั้นเขาก็ควรจะเข้มแข็งเป็นที่พึ่งให้น้องอุ่นใจได้
“อุ่น ไม่ต้องคิดมากนะครับ มานั่งตรงนี้มา”
แฝดคนพี่ตบโซฟาข้างๆ ตัวเองเบาเรียกน้องชายมานั่งด้วยกัน อุ่นรักย้ายจากโซฟาตัวเล็กมานั่งโซฟาตัวยาวข้างๆ พี่ชาย หมับ! เจ้าเด็กขี้งอแงโผเข้ากอดพี่ชายฝาแฝดเอาไว้แน่น
“พี่อุ่น”
“พี่รู้ว่าอุ่นเป็นห่วงพ่อ พี่ก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย เดี๋ยวพ่อก็กลับมาแล้ว”
อุ่นรักดันตัวเองออกห่างจากพี่ชายเล็กน้อย แล้วเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อนแรง
“แต่อุ่นใจคอไม่ดีเลย พี่อุ่น”
“พ่อไม่เป็นอะไรหรอก เชื่อพี่สิ”
“ครับอุ่นเชื่อพี่”
แฝดคนน้องรับคำพี่ชายอย่างว่าง่าย สีหน้าหงอยเหงาและดวงตากลมโตฉายแววอ่อนแรงล้าของอุ่นรัก ยิ่งทำให้ไออุ่นต้องเข้มแข็งเป็นที่พึ่งของน้องให้ได้
“เก่งมากครับเด็กดี แน่ใจนะว่าไม่หิว”
“แน่ใจครับ พี่อุ่น”
“ครับ?”
ไออุ่นเอียงคอลงนิดๆ มองหน้าน้องชายฝาแฝด
“อุ่นง่วง”
แฝดคนพี่ระบายยิ้มอ่อนๆ ออกมามองหน้า เจ้าเด็กงอแงด้วยความเอ็นดู
“ง่วงก็นอนสิ นอนหนุนตักพี่นี่แหละ”
พูดจบไออุ่นจึงเอื้อมมือไปจับต้นแขนของน้องชายรั้งให้เอนตัวลงนอนหนุนตักของตัวเอง เจ้าเด็กขี้อ้อนเอนตัวลงหนุนตักพี่ชายฝาแฝด พร้อมทั้งหยอดคำออดอ้อน
“ตักพี่อุ่นนุ่มจังเลย อย่าให้ใครนอนนะ”
“ใครจะมานอนล่ะหึ? พี่เก็บไว้ให้อุ่นนอนคนเดียว”
แฝดคนพี่ยกมือขึ้นเล่นกลุ่มผมสีน้ำตาลสลับกับลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม การกระทำของไออุ่นทุกอย่างมันเกิดจากความรักที่มีต่อน้องชายฝาแฝดอย่างแท้จริง
แม้ว่าผู้คนรอบกายจะรักและเอ็นดูน้องชายของตนเองมากกว่าตนก็ตามที อาจจะเป็นเพราะบุคลิกภายนอกที่แสดงออกมาและนิสัยใจคอของสองแฝดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่นั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ไออุ่นน้อยใจหรืออิจฉาน้องชายฝาแฝดเลยสักนิดเดียว
“อุ่นรักพี่อุ่นนะครับ”
“พี่ก็รักอุ่น นอนซะ ถ้าพ่อกลับมาแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก”
เวลาผ่านพ้นไปไม่นานนัก แฝดคนน้องก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย คงเป็นเพราะความง่วงบวกกับเหนื่อยล้าจากการทำงานในไร่ มันก็หนักหนาพอสมควรถ้าเทียบกับรูปร่างของทั้งสองแฝดแล้ว
หน้าจอโทรศัพท์เครื่องสวยสว่างจ้าพร้อมกับเสียงเรียกเข้าเป็นเพลงโปรดที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไออุ่นเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดูเบอร์ที่ขึ้นโชว์หน้าจอ “กิตติ” พี่ชายที่แสนดีของไร่ไออุ่นรัก
กิตติชายหนุ่มรูปงามเจ้าของฟาร์มเลี้ยงแกะ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากไร่ไออุ่นรักเท่าไหร่นัก หนุ่มหล่อเจ้าของ ฟาร์มมักจะแวะเวียนมาเป็นแขกประจำของไร่ไออุ่นรักเสมอมา ซึ่งแต่ละครั้งที่แวะเวียนมาก็จะมีขนมติดไม้ติด มือมาฝากแฝดคนน้องอยู่เสมอ
“ฮัลโหลครับ พี่ติ”
“อุ่น สะดวกไหม?”
เพียงแค่ไออุ่นได้ยินปลายสายถามแบบนี้ก็พอจะรู้ว่าต้องการจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว
“สักครู่นะครับพี่ติ”
แฝดคนพี่เอื้อมมือไปหยิบหมอนเพื่อมาหนุนหัวของน้องชายแทนตักนุ่มๆ ตนเอง ไออุ่นยกหัวทุยๆ ของอุ่นรักขึ้นอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ สอดหมอนเข้ามาแทนตักอุ่นๆ
ไออุ่นเลือกที่เดินออกมาคุยโทรศัพท์กับกิตติอีกมุมหนึ่งของห้องรับแขก เมื่อคิดว่ามันห่างพอที่เสียงจะไม่ดังไปรบกวนคนน้อง ไออุ่นหยุดนั่งคุยตรงนั้น
“โอเครแล้วครับ พี่ติมีอะไรหรือเปล่า?”
“คุณลุงอยู่ที่ไร่ไหม?”
คิ้วสวยขมวดชนกัน เมื่อได้ยินคำถามจากพี่ชายที่แสนดี ทำไมต้องโทรมาถามกับตัวเขา ทั้งที่ตัวของกิตติและพ่อของตนเองก็สนิทกันทำไมไม่ติดต่อโดยตรงเลย
“ไม่อยู่ครับ คุณพ่อออกไปทำธุระในเมืองตั้งแต่เช้าแล้วครับ ป่านนี้ยังไม่กลับเลย พี่กิตติมีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“อุ่น ตั้งใจฟังพี่ดีๆ นะ”
น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วตึงเครียด ทำให้คนฟังใจคอไม่ค่อยดีขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยๆ ของไออุ่นเต้นแรงลุ้นรอฟังประโยคถัดไปของปลายสาย
“คนงานที่ฟาร์มของพี่ออกไปส่งนมที่ในเมือง ระหว่างทางที่ไป เจอรถคันนึงเสียหลักแฉลบตกถนนพุ่งชนกับต้นไม้ใหญ่ คนงานเลยจอดรถลงไปดูเผื่อว่าจะมีคนเจ็บติดอยู่ข้างในจะได้ช่วยเหลือ แต่เข้าไปดูใกล้ๆ แล้วคนงานจำได้ว่ารถคันนั้นเป็นรถของไร่ไออุ่นรัก”
“แล้วพ่อเป็นอะไรมากไหมครับ พี่ติ แล้วตอนนี้พ่อของอุ่นอยู่ไหนครับ”
โทรศัพท์ในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น เมื่อได้ยินข่าวร้ายเกี่ยวกับพ่อของตนเอง
ไออุ่นรีบถามสวนขึ้นทันควัน ไม่ได้รอให้ทางปลายสายพูดจบ เพราะความร้อนใจเป็นห่วงอาการของบิดา
“อุ่นใจเย็นๆ แล้วฟังพี่นะ ตอนนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณลุงอาการเป็นยังไงบ้างเพราะคนงานบอกว่าไม่เจอใครในรถเลย”
น้ำเสียงติดสั่นของไออุ่นทำให้กิตติรู้ว่าตอนนี้เจ้าแฝดคนพี่กำลังกระวนกระวายใจและเสียขวัญเป็นอย่างมาก
“พ่อไม่อยู่ในรถ แล้วตอนนี้พ่อของอุ่นอยู่ไหนล่ะครับ”
“เราคิดในแง่ดี อาจจะมีคนมาเจอ แล้วพาคุณลุงไปส่งโรงพยาบาลแล้วก็ได้ อุ่นอย่าเพิ่งคิดมากนะ พี่จะรีบไปหาเดี๋ยวนี้”
“ครับ”
ไออุ่นรับปากเพียงสั้นๆ เพราะความรู้สึกมันตื้อตันจนพูดอะไรไม่ออก ภายในใจพะว้าพะวังคิดวกไปวนมาด้วยความร้อนรนว่า ' พ่อจะเป็นอะไรมากไหม แล้วอยู่ที่ไหน ทำไมถึงติดต่อไม่ได้'