“BOY, MERON ba kayong Kingston brand ng memory card?”
Inayos ni Naville ang bullcap na suot saka nilapitan ang customer. “Meron, boss. Ilang gigabytes ba ang kailangan mo?”
“’Yung two fifty six.”
Madali naman niyang naibigay ang binibili nito.
“Boss, bakit hindi mo itinama ‘yung mama?” tanong ni Emer.
“Na babae ako? Wala namang problema sa akin iyon. Ang importante, bumili siya.”
“Okay lang ba sa iyo iyon, Boss?” si Tony naman. “Ilang beses ka ng napagkakamalang lalaki ng mga customers natin.”
Nagkibit lang siya ng balikat. “Ayos lang. Mas importante sa akin ang kumita ng pera.” Itinaas niya ang tatlong piraso ng isang daang papel. “I want some money!”
Natawa na lang ang mga ito sa kanya.
“Ikaw talaga, boss. Kung wala lang akong girlfriend ngayon, niligawan na kita.”
“Kapag niligawan mo ako, sisante ka na.”
“Kaya nga hindi ako nanliligaw, eh. Mas mahal ko ang trabaho ko kaysa sa inyo, boss.”
“Good answer, good answer!” Pumalakpak siya.
Ganon lang sila lagi sa computer center na pag-aari niya. Hindi na rin iba ang turing niya sa mga alagad niya roon dahil malaki naman talaga ang naitulong ng mga ito noong nag-uumpisa pa lang siya sa kanyang negosyo ng computer spare parts distribution. Mas maraming alam ang mga ito sa computer kaysa sa kanya dahil nanggaling sa kung saang-saang kumpanya ang mga ito na pinirata lang niya. Sa isang online games niya nakilala ang mga ito na pare-parehong asar na sa kanilang mga trabaho. Kaya ngayon, heto sila. Libre na ang pag-o-online games sa kani-kanilang mga pc kapag walang customers, kumikita pa sila ng malaki at walang boss na mataray.
'Mabait ako. Pramis.'
“O, boss, mukhang may bago tayong customer.”
Nilingon niya ang direksyon ng entrance ng kanilang shop. May isang matangkad na lalaki ngang diretso ang tingin sa kanila nang may isang babaeng lumapit dito at umangkla sa braso nito. Ngumiti ito subalit mahahalata pa rin na hindi ito masaya na nakita ang babae.
“Sinong sira ulong lalaki ang hindi matutuwa na makasama ang isang napakagandang babaeng iyan?” sambit niya. “Ang weird niya kung tatanggihan niya iyan.”
Nakita niyang bumulong ang lalaki sa babae at ilang sandali lang ay ngumiti rin ang babae at binigyan ito ng mariing halik sa mga labi. Napataas na lang ang kanyang mga kilay.
'Talagang kailangan nasa gitna ng mall maglampungan?'
After that hot kiss, the woman walked away. Pero bago iyon ay may kung anong ibinulong din ito sa lalaki at binigyan ito ng malagkit na tingin saka naglakad palayo. The guy smiled and waved at the woman before walking towards their direction. Pero ilang hakbang na lang mula sa kanilang shop ay may babaeng um-ambush na naman dito. He had gave her the same reaction he had given to the first one. And the same thing happened.
Tumikhim siya at lihim na tumawa nang bumaling siya sa kanyang mga tauhang pinagpipiyestahan din ang eksenang iyon. Hindi niya magawang tumawa habang nakaharap sa lalaki dahil baka hindi nito iyon magustuhan. Mukhang prospective customer pa naman nila ito.
“Excuse me.”
Clearing her throat and adjusting her cap, binalingan niya ang nagsalita. Nasa harap na niya ngayon ang lalaki at mas napatunayan niya ang una niyang hinala nang makita ito sa labas ng shop nila. Tall, broad shouldered, smiling eyes even when he was just simply looking at you, and that face…he was way too goodlooking for his own good. No wonder kung sino-sinong babae ang lumalapit dito. At kahit siyang mas kinikilala ang salapi kaysa ano pa mang bagay sa mundo, hindi maiwasang humanga sa gandang lalaki nito.
“Hi. Naghahanap ako ng casing for my cellphone. 'Yung clear lang sana.” Inilabas nito ang cellphone.
Dahil certified techie, mas lalo siyang bumilib sa lalaki. Pinakabagong unit kasi iyon ng pinakamahal na cellphone na hindi pa nga available sa bansa.
“Sir, ang astig nitong cellphone mo, ah. Sa US pa lang nai-launch 'to, di ba?”
“Oo. Ipinadala lang sa akin bilang regalo."
“Ng isa sa mga girlfriends mo?”
He leaned over the glass counter towards her. Sa ginawa nito ay naging magka-lebel na lang ang line of vision nila. At mas lalong napalapit ito sa mga mata nito.
'Hottie.' She would give him credit for making her noticed this much about a guy.
“Babae ka ba o lalaki?” tanong nito. “You looked like a teenage boy. But with that body…”
Kunot-noo siyang lumayo rito. “Lalaki ako.”
“Hmm.” Lumayo na uli ito sa kanya. “Paki-asikaso na lang ang casing ng cellphone ko."
Pagkatapos ay binalingan na nito ang mga magazines tungkol sa mga computers at kung ano-ano pang gadgets na naka-display sa counter. Nagkibit-balikat na lang si Naville saka naghanap na ng cellphone casing na request nito. Nakita niyang napapangiti na lang ang mga tauhan niya.
“May naaakit na naman sa kaguwapuhan mo, boss,” bulong ni Emer. “Kakaiba talaga ang karisma mo, hanep.”
“Heh.”
Pagbalik ay agad niyang kinuwenta ang kabuuan ng binili nito. Ibinigay niya rito ang resibo para pirmahan. Ibinigay naman nito ang isang itim na credit card.
"Wala ka bang cash, Sir? Nasa two hundred lang naman ang presyo ng casing."
"Sorry, wala akong cash."
'Typical mayaman.'
Ngunit bago mai-swipe ni Naville ang card ay tumilapon na iyon nang biglang may isang babae na namang sumulpot sa tabi ng lalaki. Nasagi kasi ng braso nito ang kamay niya at nabitiwan ang card.
“Honey! What a surprise! I didn’t know you’re back from Italy. Hindi mo man lang sinabi sa akin.”
“Berna, hi.”
“Nakakatampo ka na, huh. Nung umalis ka, wala kang sinabi. Nalaman ko na lang na nakaalis ka na pala nang pumunta ako sa pad mo at sabihin ng guard ng condo mo na wala ka na nga roon.”
“Berna, wait lang.” Pilit na inaalis ng lalaki ang pagkakapulutpot ng mga kamay ng babae sa braso nito. Mas mahahalata na ngayon ang pagkaasar sa mukha nito sa kabila ng ngiti nito. “Babayaran ko lang ang na-purchase ko—“
“Oh, don’t worry about it.” Agad naglabas ng buong isang libong piso ang babae at inilapag sa counter. “Keep the change. Let’s go, honey. Why don’t we eat together? Tamang-tama, hindi pa ako nagla-lunch. There’s a restaurant near here…”
Dinampot na lang ng lalaki ang plastic bag na kinalalagyan ng nabili nitong batteries bago pa man ito tuluyang nahila ng babae palabas ng shop nila. Iiling-iling na lang siya nang sundan ng tingin ang mga ito.
“What a jerk,” sambit niya. “Wala pang isang oras, tatlong bebot na agad ang nadale.”
“Palagay ko, bossing, lahat iyon, girlfriend niya.”
“Iba na talaga kapag guwapo, ano? Inuulan ng biyaya, a.k.a. magagandang chikabebs!”
“Kung ako ang may ganun kaguwaping na mukha, bossing, ako na siguro ang pinakamasayang lalaki sa mundo.”
Sunod-sunod niyang pinagbabatukan ang mga tauhang nakahilera habang gaya ang pose ng customer nila kanina. “Hoy, mga ungas, kahit sa pangarap ay hindi bagay sa inyo. Kaya balikan na lang ninyo ang mga trabaho ninyo. Tama na iyan. Ariel, nakita kong nag-alert ang website natin. May online order yata tayo.”
“Pero, boss, ikaw ba hindi naku-curious kung ano ang feeling ng isang tulad ng guwaping na iyon?”
“Bah, pakialam ko sa kanya.”
“E di ba, guwaping ka rin?” tanong ni Tony sabay ngisi.
“Sisantehin na kaya kita?”
“Boss. Chief. Mahal na presidente.” Minasahe pa siya nito. “Cool ka lang. Ikaw naman, hindi ka na mabiro.”
“Hindi talaga ako mabibiro ngayon dahil mainit ang ulo ko.”
“Sabi ko nga, boss—O, boss, naiwan ni Guwaping ‘yung credit card niyang astig.”
Ibinigay nito sa kanya ang itim na credit card. Hahabulin na lang sana niya ang lalaki nang mapansin niya ang pangalang naka-embossed sa card na iyon.
“Ian Jack Salmentar?” sambit niyang hindi mawala ang kunot sa kanyang noo. “Ian Jack, Ian Jack…”
“O, boss, kilala mo si Guwaping?”
“Boss, type mo?”
“Heh!” Hinubad niya ang bullcap saka wala sa loob na nagkamot ng ulo. Maiksi lang ang buhok niya dahil ayaw niya ng may istorbo sa kanyang pamumuhay. At para hindi mahirap mag-ayos.
Nang pumasok sa isip niya kung bakit pamilyar sa kanya ang pangalang iyon.
Because that guy was the very same man her parents wanted her to marry.
“Ang babaerong iyon?” malakas niyang tanong. “No way!”