Melissa's Point of View
Kinabukasan...
Wala na akong natitirang lakas kahit para bumangon lang. I was just lying there in bed, completely paralyzed, staring blankly at the plain white ceiling of my apartment. Pakiramdam ko, pati ang simpleng paghinga ay naging isang napakabigat na trabaho—it was just so exhausting.
Every single inch of my body was aching. Ang sakit, ramdam na ramdam ko ang bawat pintig ng pagod sa mga kalamnan ko..
Suddenly, my phone vibrated and started ringing. Fortunately, nasa ibabaw lang naman ito ng side table, just within arm's reach. But the real problem was, my body refused to cooperate. Kahit ang pag-angat man lang ng kamay ko para abutin ’yun felt like a monumental task. Parang may mabigat na kadena na nakatali sa akin, hihilahin ako pabalik sa kama sa bawat subok kong kumilos.
Pero hindi ako sumuko.
Dahan-dahan kong inunat ang nanginginig kong kamay. It took so much effort, but the moment my fingers finally brushed against the cold screen, halos maiyak ako sa sobrang tuwa at ginhawa. I finally managed to grab my phone.
Looking at the screen, a familiar name popped up. It was Ezekiel.
Without hesitating, agad ko itong sinagot, desperate for any form of help.
"Hello, couz! Kamusta na pakiramdam mo? Nasa apartment ka ba?" sunod-sunod niyang tanong. His voice was laced with worry, panic evident in his tone.
I tried my best to squeeze out some words, forcing myself to speak kahit paos na paos at halos walang lumalabas na hangin sa lalamunan ko. My throat felt like sandpaper.
"D-dito ako... sa apartment—"
Iyon na lang ang huling salitang nagawa kong sabihin. Before he could even respond, a sudden wave of dizziness hit me. Everything started to spin, and just like that, unti-unting dumilim ang buong paligid hanggang sa tuluyan nang mawalan ng malay ang katawan ko.
---
"Okay lang ba siya, Doc?"
From somewhere far away, the familiar, worried voice of Ezekiel broke through the heavy silence. Pilit kong hinabol ang boses niya, trying to pull myself out of the darkness.
"Don't worry, Mr. Harrison. She's in stable condition now. She just needs proper rest," the doctor replied, his tone calm but firm. However... saglit siyang tumigil, at naramdaman ko ang biglang pagbigat ng atmospera sa kwarto. "According to my findings, Ms. Garcia is severely malnourished. Her body is running on empty. She needs nutritious food, and she must strictly avoid staying up late. Kung magpapatuloy ito, mas hihina ang immune system niya."
Even though my eyelids felt like lead at hindi ko pa kayang imulat ang mga mata ko, malinaw kong naririnig ang bawat salitang sinasabi nila. The heavy medication or the IV fluid dripping into my vein was probably keeping me anchored to reality.
Malnourished?
The word echoed in my head. Napangiwi ako sa isip ko. Out of all the dramatic diagnoses I could have imagined—like a rare illness or some tragic disease—being told I was basically starving myself felt almost embarrassing.
The sharp click of the doorknob echoed, and the heavy door of the hospital room suddenly swung open.
"How is she?"
Just hearing that deep, commanding baritone voice sent a sudden jolt straight to my heart. My chest tightened instantly. Kahit hindi ko imulat ang mga mata ko, I knew exactly who it was. There was no mistaking that cold yet intimidating tone.
It was Klaus.
"She is in good condition, Mr. Evans. Don't worry," the doctor quickly assured him, his voice shifting into a more respectful, almost cautious tone. "The fluids are helping her stabilize. I'll leave you two first to give her some space."
Narinig ko ang mahinang yabag ng mga sapatos ng doktor palabas ng silid, followed by the soft click of the door closing shut. The sudden silence that followed felt suffocating. Even with my eyes closed, ramdam na ramdam ko ang bigat ng presensya ni Klaus na nakatayo sa kung saan, commanding the energy of the entire room without even saying another word.
"Why are you here?" malamig na tanong ni Klaus. Ang boses ng lolo mo, literal na pumuputol sa katahimikan ng kwarto na parang bagong hasang patalim. Hindi lang basta tanong, eh—it sounded like an interrogation mula sa taong nagmamay-ari ng buong ospital, ng apartment ko, at pati na rin siguro ng kaluluwa ko.
Naku. My heart skipped a beat, and panic flared inside me.
Please, Ezekiel. Bigyan mo siya ng matinong paliwanag.
"I'm here because Jane asked me to watch over her," napakakalmadong sagot ni Ezekiel.
Grabe, ang steady ng boses ng lolo mo! Smooth, swabe, at walang bakas ng kahit anong takot sa overbearing aura ni Klaus.
Hearing that, instantly nakahinga ako nang maluwag. I could mentally feel the invisible knot sa dibdib ko na biglang lumuwag. Feeling ko nga, kung pwede lang magbunyi ang mga internal organs ko, nagpa-party na sila sa tuwa. Naligtas kami sa nagbabadyang World War III nang de-oras, thank you sa talent ni Ezekiel sa biglaang script-reading!
But my brief moment of relief vanished instantly when Klaus spoke again. The atmosphere inside the room shifted from heavy to outright suffocating. Sabi ko nga, bawal muna mag-party. 
"What is your relationship with Jane?" muling tanong ni Klaus. The question was sharp, demanding an immediate answer, as if he was marking his territory.
"Friends. We're close friends," Ezekiel answered without a single hint of hesitation. Sumagot siya nang diretso, maintaining his ultimate protective stance. Inside my head, I was already giving him a standing ovation. Sige, couz, i-push mo ’yan! Best Actor award para sa ’yo mamaya!
But Klaus wasn't buying the 'just friends' starter pack. Mas lalo pang naging mausisa ang boses niya.
"And what exactly is the relationship between you and my assistant secretary?"
Oh, my goodness! 
Doon na literal na nag-triple backflip ang puso ko at nakalimutan nang tumibok! Isang malaking wave ng malamig na kaba ang sumakop sa buong katawan ko.
"Oh, we're just mutual friends. That's about it," napaka-casual na sagot ni Ezekiel. Ang galing ng lolo mo, nakuha pang umakting na parang walang tinatagong malaking kasalanan. Ang dulas magsinungaling, parang may seminar na dinaluhan!
"Oh, really?"
Dito na bumaba ang boses ni Klaus, punong-puno ng matinding pagdududa. Alam mo yung tone ng 'Oh, really?' na parang nakataas ang isang kilay habang hinuhusgahan ang pitong henerasyon ng lahi mo?
Pero bago pa man makapag-launch ng full-blown FBI interrogation si Klaus, biglang bumukas ang pinto at pumasok sina Jane at Badeth. At siyempre, dahil sila ang reyna ng ingay, dala-dala nila ang energy ng isang buong palengke.
"Hala, anyare?!" boses pa lang ni Badeth, parang nabasag na agad ang sementong tensyon sa pagitan nina Klaus at Ezekiel.
Naririnig ko pa ang sunod-sunod na bulungan at usapan nila. Si Jane na panay ang hingi ng update sa doktor, si Badeth na ewan ko kung nag-aalala o naghahanap lang ng tsismis kung bakit magkasama si Klaus at Ezekiel sa isang kwarto.
Gusto ko sanang idilat ang isang mata ko para makisali sa plot twist ng buhay ko, pero sadyang low battery na ang buong katawan ko. Lodi ko talaga ang timing ng dalawang ’to, kaso wala na akong energy para maging audience. 
Dahil sa matinding panghihina, unti-unting lumabo ang mga boses nila sa background—na parang radyong nawawalan ng signal—hanggang sa muli akong hinila ng antok at tuluyan na naman akong nakatulog.
---
Pagmulat ko ng mga mata ko, medyo maliwanag na ang paligid. Mukhang sumikat na ang araw at iniwan na ako ng antok ko.
At halos mabitawan ko ang hininga ko nang makita ko kung sino ang mismong nasa tabi ko. Literal na umurong ang dila ko at muntik na naman akong himatayin sa gulat!
Si Klaus.
As in, ang nag-iisang Walden Klaus Evans.
Nakaupo siya sa upuan sa tabi ng kama ko. At ang ulo niya... nakasandal sa mismong higaan ko, malapit na malapit sa pwesto ko.
Hindi pa ba siya umuwi?
Buong gabi ba siyang nandito?
Dahil sa matinding kuryosidad at bugso ng damdamin—at aminin natin, dahil na rin sa marupok kong puso—unti-unti kong iniangat ang kamay ko.
Gusto ko sanang haplusin ang buhok niya. Yung tipong mala-teleserye ang moment, marahang hahaplusin ang buhok ng natutulog na bida habang may background music na madamdamin.
Gora na sana, eh! Abot-kamay ko na ang langit!
Pero bago pa man makadikit ang mga daliri ko sa buhok niya, bigla siyang nagmulat ng mga mata. As in, literal na split second lang, gising na agad ang lolo mo! At doon na tuluyang nagtama ang mga paningin namin. Parang nahuli ako ng pulis na nagnanakaw ng kung ano. Literal na na-freeze ang kamay ko sa ere, parang estatwa na nag-aabang ng high five na hindi darating.
"You're awake." Paos ang boses niya. Yung husky voice na parang galing sa isang K-Drama—yung nakakatunaw ng puso kahit kakagising lang.
"O-oo," nauutal kong sagot, habang pilit na nagpapaka-cool kahit halos lumabas na ang puso ko sa kaba. 
Ngumiti ako nang pilit—yung ngiti na pang-customer service—at itinuro ang baso ng tubig sa side table. Water, please! Kailangan ko ng pampakalma sa tuyot kong lalamunan at sa tuyot kong love life.
Agad siyang tumayo. Walang reklamo, walang masamang tingin.
Dahan-dahan niya akong inalalayan para makaupo, yung haplos niya sa likod ko... grabe, parang may kuryente! Maingat niya akong pinainom, as in parang may hawak siyang mamahaling gamit na pwedeng mabasag anytime.
At feeling ko, para akong prinsesa na inaasikaso ng aking prinsipe. Kulang na lang talaga ay may lumipad na mga pink na puso at kumanta ang mga ibon sa background ng hospital room na ’to.
"Thanks, Sir," mahina kong sambit.
"Are you fine?" tanong niya habang nakatingin nang diretso sa akin.
Tumango ako. Ayos na ayos, Sir! Kung ganito ba naman ka-gentle ang taga-asikaso ko, kahit tatlong beses pa akong magkasakit sa isang buwan. Ayos lang. 
Bahagyang kumunot ang noo niya, na parang hindi kombinsido sa pabebe kong pagtango. At doon na muling bumalik ang bossy side ng lolo mo, pero sa pagkakataong ito, may kasama nang kakaibang lambing na nakakatunaw ng puso.
"Next time, let me know right away if you're not feeling well."
Hala ka. Parang may sumabog na fireworks sa utak ko! Ano raw? Sabihan ko siya agad? 
Tumango ulit ako, walang ibang masabi dahil literal na na-stroke na naman sa kilig ang dila ko. Mukha na akong ewan dito na parang laruang aso sa dashboard ng kotse na panay ang tango.
"O-opo, Sir. Noted po," sagot ko na lang habang pilit na ibinabalik ang propesyonal kong mukha. Pero sa loob-loob ko, naglulundag na ako sa tuwa. Sige, Klaus sa susunod na magka-singaw lang ako o kaya ay makagat ng lamok, ikaw ang unang-una kong i-text promises!
Pero biglang...
Grrr~
Isang napakalakas at napakahabang tunog ang nagmula sa kaibuturan ng aking tiyan. Hindi lang siya simpleng tunog, eh—it sounded like an angry wild animal na nagwawala sa loob ng tiyan ko dahil sa gutom! Literal na umalingawngaw ang tunog sa buong sulok ng tahimik na kwarto.
Napapikit ako sa matinding hiya. Diyos ko, kunin mo na po ako ngayon din! Lalamunin mo na po ako, semento! Sa lahat ng perpekto at romantikong oras, ngayon pa talaga sumabog ang sound effects ng bituka ko?! Nawala lahat ang poise ko, naging abo!
Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, nag-aabang ng masungit na reaksyon. Pero laking gulat ko nang makitang bahagyang napangiti si Klaus. 
"Hungry?" tanong niya, na may halong pang-aasar ang tono.
Mahina akong tumango, habang ang mukha ko ay malamang kasing-pula na ng kamatis sa sobrang kahihiyan.
"Yes..." bulong ko. Siyempre, malnutrition nga ang diagnosis ng doktor, 'di ba? Panindigan na natin ’to.
Maya-maya pa, may kung anong lambot na dumaan sa mga mata niya—isang emosyon na hinding-hindi mo makikita kapag nasa opisina kami. Binuksan niya ang isang mamahaling paper bag na nasa side table at inilabas ang isang container ng mainit-init pang lugaw at ilang side dishes.
Amoy pa lang ng luya at bawang, naglaway na ang natutulog kong diwa. Grabe, ang isang Walden Klaus Evans, bumili ng lugaw para sa akin? Feeling ko, ito ang pinaka-VIP na lugaw sa buong kasaysayan ng Pilipinas!
"I expected you to be hungry as soon as you woke up."
Teka lang. Napatitig ako sa kanya habang hawak-hawak niya ang mangkok.
Expected niya? Ibig sabihin... alam niyang gigising akong gutom at matagal na talaga siyang naghihintay rito? Kaya ba nandoon na agad ang paper bag? Grabe, pati ang schedule ng gutom ko, na-calculate ng utak ng isang CEO!
Mas lalo akong kinilig nang siya mismo ang humawak sa kutsara, sumandok ng mainit-init pang lugaw, at itinatapat na sa direksyon ng bibig ko. Feeling ko, bago pa man makasubo ang lugaw, natunaw na ang buong pagkatao ko rito sa hospital bed.
"Sir, kaya ko naman po—" pabebe kong tanggi habang pilit na inaabot ang kutsara. Siyempre, konting hiya naman, baka sabihin niya abusado akong empleyado.
"Open your mouth," maikli ngunit seryosong utos niya. Ang boses niya, walang puwang para sa kahit anong pagtanggi.
Napakurap ako ng mga mata. Hala siya! Literal na na-stuck ang hangin sa lalamunan ko. Ang isang Walden Klaus Evans, sinusubuan ako ng lugaw?! May pa-commanding tone pa na "open your mouth," na kung sa ibang sitwasyon ay baka kung ano nang naisip ko!
Wala na akong nagawa kundi ang dahan-dahang ibuka ang bibig ko na parang isang masunuring bata na pinapakain ng kanyang tatay—ay mali, ng kanyang prince charming pala. Sa sobrang marupok ko, kung sabihin niyang lunukin ko pati ang kutsara, baka nagawa ko pa sa ngalan ng pag-ibig!
Habang kumakain ako at ninanamnam ang bawat patak ng VIP lugaw mula kay Klaus, biglang bumukas ang pinto ng silid nang napakalakas.
At doon na ako halos mabilaukan. Literal na huminto ang pag-ikot ng mundo ko nang makita kung sinong dambuhala ang pumasok.
Kuya Mackenzie?!
Anak ng pitong pating, ano’ng ginagawa ng lalaking ’to rito?! Kasunod niya si Ezekiel na humahangos pa at halos kapusin na ng hininga sa kakahabol sa kanya.
"Grabe ka talaga, bro! Ang bilis mong maglakad—" reklamo pa ni Ezekiel, pero bigla siyang natigilan nang makita kaming dalawang magkatapat sa kama. Mas lalong nanlaki ang mga mata niya nang mapako ang tingin niya sa kutsarang hawak-hawak pa rin ni Klaus.
Naging slow motion ang paligid. Tahimik na tumingin si Ezekiel sa akin na parang may kung anong teleserye siyang napanood. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumingin kay Klaus, at bago pa ako makapag-sign language na 'huwag-kang-maingay-please', ayan na—napangisi ang lolo mo! Yung ngising aso na alam mong may baong pang-aasar sa akin hanggang sa susunod na tatlong henerasyon.
Samantalang si Kuya Mackenzie naman, as usual, ay nakataas lang ang isang kilay na parang judge sa isang reality show. Akala ko ba matagal ko na naman siyang hindi makikita dahil busy sa kung anong business? Akala ko ba forever na siyang mawawala sa paningin ko? Tss. Panira talaga ng eksena kahit kailan!
"I have a proposal," seryosong sabi niya habang naglalakad papunta sa mini sofa. "Since the meeting was canceled, dumiretso na ako rito."
"This isn't the right time for this. We can discuss it some other time," malamig na sagot ni Klaus.
Napansin ko ang kakaibang tingin ni Kuya sa akin.
Parang may tinatagong pag-aalala. Pero feeling ko lang 'yon. 
"Oh, okay."
Pagkatapos ay tumingin siya kay Klaus.
"How is she?"
Napakurap ako.
Excuse me?
Kuya, nandito ako sa harap mo!
Buhay pa ako!
Pwede mo naman akong tanungin nang direkta!
"She's fine now," simpleng sagot ni Klaus.
At doon ko napansin ang makahulugang ngiti ni Ezekiel.
But when I glanced at Kuya Mackenzie, hindi na maipinta ang kanyang mukha. 
At si Klaus?
Tahimik lang siyang sumandok ulit ng lugaw. Habang ako hindi ko na alam kung paano ba ito lulunukin ng maayos. 
"Open your mouth."
Napatingin ako sa kaniya.
"Sir..."
"Eat."
At habang nakatingin siya sa akin gamit ang seryoso niyang mukha, hindi ko maiwasang isipin...
Bakit pakiramdam ko...
Mas masaya pa siyang alagaan ako kaysa sa paghawak ng bilyong kontrata sa kompanya niya?
---
Matapos ang ilang araw na pamamalagi ko sa ospital, finally, nakalabas na rin ako.
At ngayon...
Back to work na ulit!
Honestly, nami-miss ko rin ang kumpanya. Pati na rin ang mga kaibigan ko.
At...
si Klaus
Napangiti ako habang papasok sa WE Group. I feel so energetic today. Para bang na-reset ang buong katawan ko matapos ang ilang araw na pahinga.
Isa-isa kong binabati ang mga empleyadong nakakasalubong ko.
"Good morning!"
"Morning po!"
"Hi, Ms. Isa!"
Masaya rin silang bumabati pabalik.
Pakiramdam ko tuloy celebrity ako.
"Oh, hi, Ms. Isa! Okay ka na ba?" Napalingon ako at nakita si Ben, ang Assistant Supervisor ng Finance Department.
"Yes, I'm fine!" masigla kong sagot.
"Mabuti naman kung gano'n." Ngumiti siya, pero maya-maya ay lumapit siya sa akin at tumingin muna sa paligid na para bang may top secret siyang ibubunyag.
"Ano?" natatawa kong tanong.
"Alam mo bang nagwala si Sir Klaus nung malaman niyang dinala ka sa ospital?"
Nanlaki ang mga mata ko.
"Huh?!"
Hindi ako makapaniwala.
Si Klaus?
Nagwala?
Iyong taong kahit mawalan ng sampung milyon ay poker face pa rin?
"Yes na yes!" paninigurado ni Ben. "Pinagalitan niya lahat ng staff na kasama mo noong araw na iyon. Tapos halos hindi raw umalis sa ospital. Si Secretary Cruz pa nga ang nagsabi."
Napakurap ako.
Effective na ba ang pang-aakit ko? 
Pero... Teka nga muna? 
Inakit ko ba siya? 
Bakit parang asawa ang treatment? 
"At isa pa..." dagdag ni Ben.
"Hmm?"
"Mag-ingat ka ngayon."
"Bakit?"
Mas lalo siyang lumapit.
"Mas mainit ang dugo ng ibang officemates natin sa'yo."
"Bakit naman?"
"Kesyo inaakit mo raw si Sir Klaus."
"Tsk."
"Yung iba naman, sinasabing ginayuma mo."
Napahinto ako.
"...Ha?"
"Oo! Ginayuma!"
Hindi ko napigilang matawa.
"Grabe naman sila! Gayuma agad? Saan ako kukuha niyan? Sa Quiapo?"
Napailing si Ben.
"Kaloka nga sila. Akala mo naman madaling paibigin si Sir Klaus."
"Totoo!"
"Pero..." ngumisi siya.
"Pero ano?"
"May sexy na babaeng bisita si Sir ngayon."
Biglang nawala ang ngiti ko.
Nanlaki ang mga mata ko.
"H-ha?"
"Super sexy. Nakapulang dress pa. Model ata."
Pakiramdam ko ay may kumidlat sa likod ko.
Ano?!
Sexy?!
Model?!
Nakapulang dress?!
Langya!
Sinong impaktita ang umaaligid sa prinsipe ko?!
Hindi!
Kalma ka lang, Melissa!
Pero...
Bakit parang gusto kong sugurin ang impaktitang iyon?
"Isa, diyan ka lang pala!"
Napalingon ako kay Jane na mabilis na lumapit.
"Kanina ka pa hinahanap ni Secretary Cruz. May ipapagawa yata siya sa'yo."
Napatango ako.
"Ah... okay..."
Pero lutang na lutang ako.
Dahil ang tanging tumatak sa isip ko ay ang huling sinabi ni Ben.
May sexy na babaeng bisita si Sir Klaus.
Sexy.
Babae.
Bisita.
Nakapulang dress.
At model.
Hindi!
Hindi ako papayag!
Kung sino ka man, impaktita ka, layuan mo ang prinsipe ko!
Bakit parang gusto kong hilahin ang buhok ng babaeng iyon? Ngayon. 
"Isa?"
Napakurap ako nang tawagin ulit ako ni Jane.
"Huh?"
"Ok ka lang ba?"
Tumango ako.
"Oo naman."
---
"Isa, diyan ka lang pala!"
Kadarating ko pa lang sa floor namin nang marinig ko ang boses ni Secretary Cruz.
"Good morning po!" masigla kong bati.
"Good morning," nakangiti niyang sagot. "Mabuti naman at nakapasok ka na. May ipapagawa sana ako sa'yo."
Agad akong ngumiti.
"Sure po!"
Ngunit napabuntong-hininga siya bago nagsalita.
"Supposedly, ako ang sasama kay Sir Klaus sa meeting sa Supreme Hotel, pero may emergency na ipinagawa sa akin si Sir. Kaya ikaw na lang muna ang sasama sa kaniya."
Halos mabitawan ko ang hawak kong folder.
"Ok ka lang ba?" nagtatakang tanong ni Secretary Cruz.
"Opo! Super ok po!" mabilis kong sagot kahit parang gusto nang tumalon palabas ng puso ko. 
Dahil makakasama ko na naman siya. 
---
Habang naglalakad ako sa hallway, may napansin akong babae na papunta sa elevator.
Mahaba ang kanyang buhok, maputi ang balat, at nang bahagya siyang lumingon ay nakita ko ang kanyang matangos na ilong. Nakasuot siya ng fitted red dress na tila galing pa sa isang fashion magazine.
At higit sa lahat—
Ang laki ng dibdib niya.
Wait...
Siya ba ang bisita ni Klaus na tinutukoy kanina ni Jane?
Susundan ko pa sana siya, pero sumara na ang elevator.
Never mind.
Kumatok muna ako bago pumasok sa opisina ni Klaus. Pagpasok ko pa lang ay agad akong sinalubong ng malamig niyang mukha.
"Why are you late?"
Napakurap ako.
Tingnan mo nga naman ito. Parang kamakailan lang, mukhang alalang-alala siya sa akin, tapos ngayon—
Balik na naman sa pagiging cold. 
"My time is valuable, and I hate being kept waiting."
Tumayo siya at diretsong lumabas ng opisina.
Mabilis akong sumunod.
---
Tahimik ang buong biyahe patungong Supreme Hotel. Kung gaano kainit ang panahon sa labas, ganoon naman kalamig ang atmospera sa loob ng mamahaling sasakyan ni Klaus. Nakatingin lang siya sa kanyang iPad habang mabilis na nagtitipa, seryoso ang mukha at walang bakas ng lalaking nagpakain sa akin ng lugaw noong nakaraang linggo.
Hmph. Akala mo naman kung sinong bipolar, bulong ko sa isip ko habang patingin-tingin sa kaniya.
Pagdating namin sa Supreme Hotel, agad kaming ginabayan ng hotel staff patungo sa grand ballroom kung saan gaganapin ang business gathering. Ang rami-raming bigating tao—puro naka-designer suits at nagkikinangang mga alahas ang mga dumalo.
Habang naglalakad kami, pilit kong pinapakalma ang puso ko. Bitbit ko ang tablet at portfolio ni Klaus, sinusubukan kong magmukhang professional kahit ang totoo, lumilipad pa rin ang isip ko sa "impaktitang naka-red dress" na narinig ko kay Ben kanina. 
"Walden Klaus!"
Isang napakamasigla at malambing na boses ang biglang pumailanlang sa gitna ng seryosong bulungan ng mga negosyante.
Lumingon kami ni Klaus sa pinagmulan ng boses. At literal na napatigil ang mundo ko nang makita ko kung sino ang papalapit.
Sabi na nga ba!
Siya nga! Ang babaeng nakita ko sa elevator kanina! Ang naka-fitted red dress na halos sumunod na sa hubog ng katawan niya ang kurba, may mahabang straight na buhok, at... oo na, aminin ko na, napakaganda niya talaga.
"I knew you'd make it!" masayang sabi niya sabay hawak sa braso ni Klaus. Napatingin agad ako sa kamay niya na nakakapit sa prinsipe ko. Teka, bakit parang hindi man lang lumalayo si Klaus?
"Olivia. Control yourself. We are in public," seryoso ngunit walang bahid ng galit na saway ni Klaus.
Olivia?
"Sus, napakasungit mo pa rin talaga kahit kailan, Wade!" Tumawa siya nang napakarefreshing. Walang halong ka-plastikan ang ngiti niya, at kitang-kita sa mga mata niya ang labis na katuwaan.
"By the way, everyone," lumingon si Olivia sa mga katabi naming business partners, "I would like to formally introduce myself. I am Olivia Montemayor, the new Vice President of Montemayor Holdings. I look forward to working with all of you."
Napa-nganga ako sa isip ko. Vice President?! Ng Montemayor Holdings?! Ibig sabihin, hindi lang siya basta model, bigatin din siyang business partner! At ano raw? Wade? May pa-nickname pa siyang nalalaman?!
Matapos makipag-usap sa ibang kliyente, biglang bumaling ang pansin ni Olivia sa akin. Malawak pa rin ang ngiti niya, walang bakas ng mataray na rich girl na inaasahan ko.
"And who is this lovely lady beside you, Wade? Don't tell me..." biniro niya ito, tinaasan ng kilay si Klaus habang nakangiti.
"She's Isa Garcia. My assistant secretary," maiging pakilala ni Klaus sa akin.
"Oh! So you are Isa!" Biglang kinuha ni Olivia ang kamay ko at masigla itong kinamayan. "Hi, Isa! Ang ganda mo naman pala! I've heard so much about you from Secretary Cruz. Sobrang thank you sa pag-aalaga rito sa grumpy monster na 'to habang wala ako sa bansa."
Napakurap-kurap ako.
Diyos ko. Paano ko siya kakaayawan kung ganito siya kabait?! Akala ko magiging kontrabida siya sa buhay ko, pero bakit parang gusto ko na rin siyang maging kaibigan sa sobrang jolly niya?
"A-Ah... business hours po, Ma'am. Trabaho ko naman po talaga ang alagaan—este, asikasuhin si Sir Klaus," sagot ko na medyo nauutal pa.
"Oh, please, just call me Olivia! Don't be too formal. Childhood friend ako ni Wade, kaya kahit anong bahid ng dumi sa nakaraan niya, alam ko," pabirong bulong niya sa akin sabay kindat.
Narinig kong nagpakawala ng isang mahinang buntong-hininga si Klaus. "Olivia, the meeting is about to start. Go to your designated seat."
"Aye, aye, Captain!" Isang salute ang ibinigay ni Olivia bago humarap ulit sa akin. "See you around, Isa! Let's have coffee sometimes, okay?"
"S-Sure po... Olivia."
Habang pabalik si Olivia sa table ng Montemayor Holdings, hindi ko mapigilang mapatitig sa likod niya. Maganda, sexy, matalino, mayaman, tapos napaka-friendly pa. Parang nasa kaniya na ang lahat.
Napatingin ako kay Klaus na seryoso nang nakatingin sa stage.
Childhood friend pala, ha.
Ewan ko ba, biglang may sumikip sa dibdib ko. Parang bigla akong nawalan ng self-confidence. Paano naman lalaban ang isang tulad kong assistant secretary na puro instant ang kinakain, laban sa isang perpektong childhood friend na tulad ni Olivia?
"What are you thinking?"
Biglang nagsalita si Klaus sa tabi ko, hindi man lang tumitingin sa akin pero alam kong ako ang kinakausap niya.
"Ah, wala po, Sir. Iniisip ko lang kung anong side dishes ang masarap mamaya..." palusot ko.
Bahagyang lumingon sa akin si Klaus. Sa isang saglit, parang lumambot na naman ang mga mata niya tulad noong nasa ospital kami.
"Don't think too much," mababa at seryoso niyang sabi. "Just stay by my side and take notes."
Napatitig ako sa kaniya. Simple lang ang sinabi niya, pero bakit parang may iba akong kahulugan na narinig?
Stay by my side...
Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Mukhang mahaba-habang laban pa ito, Melissa. Pero habang hawak ko ang portfolio niya at nakatayo ako sa tabi niya, pakiramdam ko... ayaw ko munang bumitiw.
---
Matapos ang mahaba at nakapapagod na business gathering, sa wakas ay natapos din ang pirmahan ng mga initial contracts. Gaya ng inaasahan, naging center of attraction si Olivia Montemayor dahil sa kaniyang swabe at nakatutuwang presentation para sa Montemayor Holdings.
Habang naglalakad kami ni Klaus palabas ng grand ballroom patungo sa VIP parking ng Supreme Hotel, tahimik lang ako sa likod niya. Bitbit ko pa rin ang portfolio at mga dokumento.
"Walden Klaus! Wait up!"
Habol-habang tumatakbo si Olivia habang hawak ang kaniyang fitted red dress. Ang lakas talaga ng enerhiya ng babaeng ito, naka-heels na nga pero parang hindi napapagod.
Huminto si Klaus at lumingon. "What else, Olivia?"
"I just want to ask kung free ka tonight? Let's celebrate! Success ang first major project partnership ng companies natin. Saka, miss na miss ko na kayo ni Wren," masiglang aya niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin sabay hawak sa kamay ko. "Of course, you should come too, Isa! No corporate boundaries tonight, purely friends."
Ngumiti ako nang pilit, pero sa loob-loob ko ay napabuntong-hininga ako. Miss na miss daw? Sabagay, childhood friends nga naman sila.
"I have other matters to attend to," malamig na tanggi ni Klaus. "And Isa needs to rest. Kakagaling lang niya sa sakit."
Napakurap ako sa sinabi ni Klaus. Ako? Iniisip niya ang kalusugan ko?
Nanlaki naman ang mga mata ni Olivia, at may nakalokong ngiti na sumilay sa mga labi niya habang tumitingin sa aming dalawa. "Oh... I see. Protective as ever, Wade. Sige na nga, hindi ko na kayo iistorbohin. See you around, Isa! Drop by my office whenever you want, okay?" Kumaway siya bago masiglang naglakad pabalik sa loob.
Nang makarating kami sa kotse, agad na pinagbuksan ng driver si Klaus. Akma naman akong sasakay sa passenger seat sa harap nang biglang magsalita ang seryosong boses sa likod.
"Sit here."
Lumingon ako kay Klaus. Nakaturo ang daliri niya sa bakanteng upuan sa tabi niya sa backseat.
Wala akong nagawa kundi ang lumunok at sumunod. Pumasok ako sa backseat at maingat na umupo sa tabi niya, pinapanatili ang kaunting distansya. Tahimik na umandar ang sasakyan. Nagtitipa na naman si Klaus sa kaniyang iPad, habang ako naman ay nakatingin lang sa labas ng bintana habang pinapanood ang mga ilaw ng siyudad.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng bulsa ko. Mabilis ko itong inilabas.
Ezekiel:
Cous, balita ko magkasama kayo ni Klaus at ng childhood friend niyang si Olivia ngayon ah? Are you still safe over there? Someone told me, you looked incredibly jealous earlier at the office because of the sexy woman who visited Klaus. Hahaha!
Langya talaga. Napakatsismoso ng pinsan ko. 
Nanggigigil kong itinatago ang mukha ko habang nagtitipa ng reply kay Ezekiel.
Melissa:
Ezekiel Johan Harrison, manahimik ka kung ayaw mong sakalin kita diyan. At anong selos?! Hindi ako nagseselos!
"You're smiling widely at your phone."
Muntik ko nang maibagsak ang cellphone ko nang biglang bumulong si Klaus malapit sa tainga ko. Paglingon ko, sobrang lapit na ng mukha niya sa akin. Nakatitig ang kaniyang malamig ngunit tila nangingiting mga mata sa akin.
"A-Ah... wala po ito, Sir! Ang protective at makulit lang po ng... ng kuya ko," palusot ko habang mabilis na pinapatay ang screen ng phone.
"You have a brother?" dahan-dahang sabi ni Klaus, tila kinikilatis ang bawat salita. "But from what I remember, your grandmother is the only family you have."
Naramdaman ko ang malamig na pawis sa likod ko.
"Ah… hindi po blood related. Friend ko lang po siya. Kuya lang po tawag ko, sir."
Bahagyang dumaan ang isang matalim at mapanuring sulyap sa mga mata ni Klaus.
Isang tinging tila nagsasabing—
Hindi ako naniniwala.
Hindi siya sumagot, ngunit ang marahan niyang pag-atras at muling pagtuon ng pansin sa kaniyang iPad ay sapat nang palatandaan na hindi siya tuluyang naniwala sa palusot ko.
At ako naman ay tahimik na humingi ng tawad sa langit.
Lord, patawad po.
Nadagdagan na naman ang kasalanan ko.
Kung alam lang nitong ang tinutukoy kong "kuya" ay ang pinsan kong si Ezekiel na business partner at kaibigan niya, baka tuluyan na akong masisante.
Nakahinga lang ako nang maluwag nang ihatid niya ako sa tapat ng apartment ko.
Bago ako bumaba, muli siyang nag-iwan ng maikli ngunit seryosong paalala. 
"Rest well, Isa. You'll need all your energy for this weekend."