I heard noises.
May tumatawa, may nagkukuwentuhan at nagsisigawan.
Maalingasaw ang amoy sa paligid na sumasabay sa malamig na simoy ng hangin. I can feel how hurt my back was because of the random things where I was lying. I also felt my skin iching.
"Ah," I murmumed.
The moment I opened my eyes, nakasisilaw na araw ang sumalubong sa mukha ko. Sumisilip iyon sa nagtataasang mga puno. Napapikit tuloy ako ulit at napasapo ng noo. My brows furrowed. Mabagal, unti-unti akong nagbaba ng tingin sa katawan ko.
My eyes widened.
I almost covered my mouth if I hadn't just seen how dirty my hands was. Gusto kong sumuka sa pandidiri. Nanlalaki ang mga mata ko at hindi makapaniwala! It's as if I am gonna die right now.
"Fuck it," I cried in anger, nanginginig. "W-where am I?"
Mabilis akong tumayo mula sa kinahihigaan ko. Hindi ako makapaniwala kung paano ako napunta sa sitwasyong ito. Lalo pa akong nakaramdam ng pandidiri nang magbaba ng tingin sa lupa. Nakahiga ako sa tambakan ng mga basura. May mga bulok na prutas, may mga dumi ng hayop at kung ano-ano pa. Tuluyan na akong naluha.
I laid there?
"D-damn," nangangatal na bulong ko. Naramdaman ko ang pananakit ng tiyan ko dahil sa kagustuhang sumuka.
I roamed my eyes around. There were children playing, women chitchatting and people passing by.
The last thing I remembered, I am standing next with an old man. That was the time when I am thinking about engkanto's dahil akala ko nagalaw ako. I even thought that I transport mula sa pagkatakbo hanggang sa pagsulpot ko sa likuran ng mansion.
Napatakip ako ng bibig. I transport again? From the back of our mansion...dito naman? Where's next?!
Muli kong nilingon ang mga taong walang kamalay-malay na palakad-lakad sa paligid.
Did they just let me lay in this fucking trash?!
This place is familiar. Alam kong napuntahan ko na ito.
"Hala, may babae!" I heard one of the kids shouted. He pointed his finger at my direction. Lumingon tuloy sa akin ang mga batang naglalaro na kapwa natigilan. Nanlalaki ang mga mata nilang nakatingin sa akin.
Naguluhan ako.
Really?
Bakas sa mukha nila ang gulat na parang ngayon lang nila ako nakita. Muli akong lumingon sa lugar na kinahihigaan ko kanina, sa dami ng taong dumaraan, imposibleng hindi nila ako mapansin.
I smirked out of frustration. What should I expect? They are all squatter. Stupid peoples. Paano nila ako tutulungan? For sure they knew a lot about me. The wicked bully in our school. At kung tutulungan nila ako...para lang sumipsip sa mala-anghel kong daddy. Darn it.
"Bakit ganiyan ang hitsura mo po?" tanong ng isang batang babae, lumapit silang lahat sa akin at puno ng kuryusidad na tiningala ako. Ang ibang mga taong naririto ay napatingin din sa akin.
I clenched my fist. "Are you all fucking kidding me?!" inis na sigaw ko. "Unbelievable!"
"Ano raw?" bulong ng isa pang bata sa katabi nito.
"Ewan ko. English yata ang salita niya."
"Talaga? Natuto na siya?"
"Oo. 'Beautiful' lang naintindihan ko. Hindi ako masiyadong magaling, e."
I shouted in pissed. Halatang nagulat ang mga bata dahil sabay-sabay silang napaatras. Nanlalaki ang mga mata nila sa akin. Maging ang masasamang titig ng mga matatandang nakasaksi ay ramdam ko. Paano ba kasi ako napunta na ito?! Hindi ako naeengkanto! I-it's just weird! Maybe...nadikitan ng mga drug nina louie ang pack ng sigarilyo ko kaya nahawaan?
Napapikit ako. Imposible!
Shit! Where's the police? Where's Oliver? How about Jairus?!
Jairus.
Si Jairus! Ang hayop na 'yon!
"What's the name of this place?" I asked as I looked down at the kids.
"Po?"
"I said-"
"Kids, umuwi na kayo." May isang lalaki ang biglang sumulpot. He looked at me, amused.
My heart skipped. I was stunned when I recognized him. As of our last meeting, he's still wearing a plain-white long sleeve and black pants. This time, may kadungisan na iyon marahil siguro sa tagal. Hindi siya naligo.
"Sino ka?" he suddenly asked me after walking closer to me. Nagpamulsa ito.
"Excuse me?"
Humalakhak siya. "Kidding. Why so serious, my love?"
I frustratedly shook my head. Inalala ko ang dahilan kung bakit ako napunta rito. Ang huling naalala ko ay nasa ilalim ako ng puno kausap ang hindi ko kilalang lalaki. Marami siyang sinabi sa akin pero dala ng pagkahilo noong oras na 'yon, hindi ko na matandaan. So, maybe, it's his fault.
I'm so gross!
I deeply closed my eyes to control myself. Kailangan ko nang umuwi.
Napamulat ako bigla. No. Hindi ako pwedeng umuwi. Maaaring nandoon ang mga pulis na humahabol sa akin! Fuck it, Oliver. Do you really have to do that?
Sa unang pagkakataon, I felt nervous. I'm scared of my dad's reaction...
"Hindi ka ba nandidiri sa hitsura mo?" tanong si Jairus, natatawa siya. "Ang baho mo. Sige ka, baka magdalawang-isip na akong ligawan ka."
"What the fuck?" I blurted out. "Why am I even here? I need go out here! May rides ba ito rit-aish! Nandito tayo sa bukid. What are they using here to commute?" Lumingon ako sa paligid. So far, wala pa akong nakikitang kalsada.
He shrugged his shoulder. "Nasa dulo tayo ng bukid, tama ka. Tambakan na ito ng mga basura," sagot nito. "Malayo rito ang daan pauwi. Wala ring masasakyan."
Umawang ang labi ko at maya-maya'y napabuga ako ng hangin. "As what I'm expecting." I rolled my eyes.
Cheap.
Ngumiwi ito.
Naglakad ako at nilampasan siya. For the third time, iginala ko ang paningin sa buong paligid. Puro puno lang at damuhan ang nakikita ko. Marami ring mga bato. The place was defeaning because of the people passing by. Nagkukuwentuhan ang mga ito at daig pang nasa palengke.
Bahala na, wala ako sa sarili. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.
"Jairus?" May isang lalaki ang lumapit sa amin.
Nilingon ko siya. May edad na ito pero hindi naman ganoon katanda. Umangat ang sulok ng labi ko nang makitang madungis ang suot nito. Magkatulad sila ni Carlos pag nakikita ko. Animong galing sa taniman.
"Tatang Romi!" masiglang tawag pabalik sa kaniya ni Jairus. Todo ang ngiti nito. "Why are you so handsome?"
Natawa ang lalaki at pabirong sinuntok ang balikat niya. "Ikaw talaga, Jairus. Galing nga ako roon sa kabilang ilog, nagpakain pa ako ng mga hayop. Tingnan mo at napakarumi ko na," sabi nito.
I crossed my arms. "Natural naman 'yan sa mahihirap, tanda. Kahit na maligo kayo... Ang dumi-dumi niyo tingnan. What's the matter of your nonsense explanation?"
They both looked at me. The man was surprised while Jairus remained smiling. Sinamaan ko silang pareho ng tingin.
"Kasama mo ba iyan, Jairus? Ang gandang babae pero ang dungis ng hitsura! Saan kayo nanggaling?"
Napatingin ako sa katawan ko pero agad ding ibinaling sa iba ang paningin. I can't still accept that I looked like this. Sinapo ko ang noo ko at inis na naglakad palayo. Narinig ko ang sigaw ni Jairus na tinatawag ako. Psh. Why would he call me?
I didn't know where to go but I kept walking. Pinagtitingnan ako ng mga tao. Tinarayan ko na sila ng tingin pero imbes na mapaiwas, napapangiti pa sila. Irita akong nagpalinga-linga.
"You," tinawag ko ang babaeng may bitbit na palanggana, mukhang galing sa paglalaba. Kaagad naman siyang napalingon sa akin habang salubong ang mga kilay.
"Alam mo ba kung saan ako pwedeng sumakay pauwi?"
Hindi ito nagsalita. Lumapit lang ito sa akin at pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa. Sumalubong din ang kilay ko.
Napakurap ang babae at umawang ang labi, maya-maya's pilit na tumawa. "Ang baho mo naman. Saang basurahan ka ba nanggaling?" natunugan ko ang pang-iinsulto sa paraan ng pagsasalita niya.
Didn't she know me?
Sa lahat ng ugali ay pinakaayaw ko kapag pakiramdam ko ay hindi ako nirerespeto. Marahas kong hinablot ang braso niya. Imbes na masaktan ay parang nandiri lang ito. Nagpumiglas siya sa pagkakahawak ko pero hindi ko siya binitiwan. Hinablot ko nang mahigpit ang buhok niya at itingala paharap sa akin. I gave her a sharp look.
"Hindi ko nagugustuhan ang paraan ng pagsasalita mo," matalas na sabi ko. Walang sinuman ang pwedeng pagsalitaan ako ng ganoon!
Sinubukan nitong kumawala sa akin pero hindi ko siya binitiwan. "Huwag mo nga akong hawakan! Kasalanan ko ba kung hindi talaga maganda ang amoy mo-"
I slapped her.
Napaupo ito sa dahil sa lakas ng ginawa ko. Binitiwan niya ang hawak na palanggana at sumugod sa akin.
She pulled my hair so I could do nothing but retaliate. I used one of my hand to tweak her habang ang isa ay pinadapo ko sa pisngi niya at madiing kinalmot. Mahaba ang kuko ko kaya sumugat iyon. Tinadyan ko siya sa sikmura.
"Aray!" sigaw niya. Napahawak siya sa pisngi niya at naluha nang makita ang bahid ng dugo.
She glared at me.
"Sino ka?!"
"It's for you to find out."
Narinig ko ang bulungan sa paligid. Isa-isa ko silang tinaliman ng tingin bago tumalikod.
I was about to walk away but was stunned because of the man who's running towards my direction. It's Jairus.
"Where-"
Nilampasan niya ako. Sinundan ko siya ng tingin. Lumuhod siya sa harap ng babaeng nakaaway ko at hinawakan iyon sa magkabilang braso. Nag-aalala ang mga mata niya.
I blinked.
The know each other?
To be continued...