Third person POV
Continuation of Flashback
Natapos ang buong maghapon ng klase nila ng tahimik at walang Queen na nanggugulo. Nasa byahe na sila pauwi, pero kita nya pa din sa mukha nito ang galit. Kilala nya ang kaibigan kapag galit hindi nya ito nakakausap, at hindi din sya nito kakausapin.
Hindi sya mapalagay, at hindi sya matatahimik hangga't hindi nya nakakausap ang kaibigan, pero paano nya ito kakausapin kung alam nyang galit ito. Napansin naman sya ni Aixz kaya ito na ang kusang kumausap sa kanya.
"May problema ka ba, Xhain?" Seryosong sambit nito habang nakatingin sa daan. Lumunok muna sya ng ilang beses bago nagsalita.
"Galit ka ba sakin?" Balik nyang tanong dito. Umiling iling lang ito para sabihing hindi, pero alam nyang galit ito. "Galit ka, alam ko yon. Sa tagal ng pagkakaibigan natin kilala na kita, kahit bakla ka marunong ka pa ding magalit. Kaya sabihin mo na sakin, tungkol pa din ba ito kanina?" Muli nyang sambit.
Hininto ni Aixz ang sasakyan ng makita nyang nakared ang ilaw. Huminga muna sya ng malalim bago nagsalita. "Bakit ba pinipigilan mo akong sapakin sila?! At sampalin ang mukha ng mga babaeng papalit sa clown. Tsk." Sambit nito. Napabaling sandali ang tingin nya kay L.A, nang marinig nya itong tumawa. Tumigil ito ng mapansin ang kanyang tingin, at ang pagkunot ng noo nya.
"Sorry, natawa lang ako sa sinabi mong papalit sa clown." L.A
"Bakit totoo naman ang sinasabi ko? Kung mag makeup akala mo clown sa kapal ng lipstick." Aixz
"Hindi ka na ba galit sakin?" L.A
"Hindi naman ako galit sayo, at kailan pa ako nagalit sa napakaganda kong kaibigan?" Nakangiting sambit niya kay L.A. Ngumiti naman ito pabalik sa kanya, at nang makitang na kagreen na ang ilaw, muli nang inaandar ni Aixz ang sasakyan.
Pagkarating nila sa bahay ni L.A, nagpaalam na si Aixz sa kanya at sinabing mauuna na, dahil may pupuntahan pa ito. Ngumiti na lang sya sa kaibigan at sinabing magiingat ito sa pagmamaneho. Tinanaw ni L.A ang papalayong sasakyan ni Aixz, nang hindi nya na ito tanaw pumasok na sya sa loob. Pagpasok sa loob nakita nya kung gaano katamis sa isa't isa ang kanyang magulang, at kahit lumipas na ang maraming taon hindi pa din nawawala ang pagmamahalan ng magulang nya. 'sana sa pagdating ng tamang tao para sakin, saan ganyan din kami. Kaya naming lumaban at kaya din naming mahalin ang isa't isa. Kaso mukhang malabo ng mangyari ang lahat ng iyon, dahil sa sakit ko malabo ng makahanap ako ng lalaking para sakin, at malabo ding tumagal ang buhay ko dito sa mundo' sambit nya sa isip, at hindi nya maiwasang malungkot dahil dadating ang araw na mawawala sya at maiiwan ni L.A ang mga mahal nya sa buhay.
Dahan-dahan ang ginawa nyang paglalakad, hanggang sa makarating si L.A sa pwesto ng kanyang magulang, at sabay yakap sa mga ito. Nagulat ang mga ito ng makita sya, pero nawala din agad at napalitan ng ngiti.
"Nakauwi ka na pala, anak. Kamusta ang unang araw ng klase mo?" Pagtatanong ng kanyang ina sa kanya. Pumunta sya sa harap ng mga ito, at umupo sya sa pagitan ng kanyang magulang.
"Masaya naman po, at salamat po ma, pa dahil pinayagan nyo na po akong pumasok sa school." Sambit ni L.A sabay yakap nya sa mga ito.
"Hmm, nanglalambing ang anghel namin. May problema ka ba, anak? Sabihin mo lang samin ng mama mo, makikinig kami." Sambit ng kanyang ama. Umiling-iling naman sya, at niyakap nya na lang ang mga ito. Nagtaka naman ang kanyang magulang sa inasal nya,  pero hindi na sila nagsalita pa at hinayaan na lang sya.
Ilang sandali pa, bumitaw na sya sa yakap at sinabing aakyat na sya sa kanyang kwarto para makapagpalit na ng damit. Pagpasok nya sa loob ng banyo, tinitigan nya ang kanyang sarili sa harap ng salamin.
"Pangit ba talaga ako? Wala naman akong tigyawat sa mukha, hindi din makapal ang mukha ko pero, dahil ba sa nakasalamin ako kaya pangit na ang tingin sakin ng mga tao. Bakit ba ang dali-dali para sa kanila na husgahan ang panglabas nating katauhan? Bakit ang dali lang nilang humasga ng kapwa? pero sila mismo hindi nila kayang tingnan ang kanilang sarili. At bakit kung sino pa ang masasabi mong pangit? sila pa ang magaling humusga sayo, na parang hindi nila nakikita ang kanilang sarili sa salamin. Pangit ba talaga ako? O sadyang pangit talaga ako sa paningin nila. Kailan ba ako makakalabas ng hindi nila hinihusgahan ang panglabas kong katauhan, kailan din ba darating ang araw na titigil na sila sa panghuhusga sakin? Wala naman akong nagawang kasalanan sa kanila." Sambit nya sa kanyang sarili, habang nakatitig sa harap ng salamin.
Pinipigilan nyang huwag umiyak, pero sadyang traydor ang kanyang luha, at bigla-bigla na lang ito tumutulo mula sa mga mata nya. Pinunasan nya ito, at ginawa nya na ang dapat nyang gawin sa banyo. Saktong paglabas ni L.A sa banyo, ang syang pagpasok ng kanyang ina sa kwarto nya.
"Nakalinis ka na pala ng katawan, anak. Bumaba ka na para sabay-sabay na tayong kaumain ng papa mo." Sambit nito ng makita sya.
"Opo, ma. Susunod na po ako sa inyo, magsusuklay lang po ako." Sagot nya dito.
"Sumunod ka kaagad, anak. Masamang pinaghihintay ang pagkain." Nakangiting sambit ng kanyang ina, at saka ito lumabas ng kwarto nya.
Huminga sya ng malalim, at dumiretso na sa maliit nyang lamesa kung nasaan ang mga gamit nya. Matapos nyang suklayan ang kanyang buhok, bumaba na sya para kumain. Masagana silang kumakain ng kanyang magulang, at hindi nawawala ang katamisan ng mga ito sa isa't isa, bagay na nakakapagpangiti sa kanya. 'I wish that I could spend more time with them, and I wish that this moment won't dissapear in my memory's' sambit nya sa isip, habang nakatingin sa magulang nya na naglalambingan sa harap nya, at napapangiti na lang sya sa ginagawa ng mga ito.
Matapos kumain, nagpunta na sya sa kanyang kwarto para doon na magpahinga, bago matulog.