Chapter 2
I safely landed to Cebu and headed my way out to Cebu Pacific Airline. Thank God for keeping me safe throughout my flight. I didn't forget to pray for my safety.
Pagkalabas ko ng eroplano ay hila-hila ko ang aking maleta at suot ang aking back pack. I’m wearing simple white fitted crop top and maong pants also white shoes. I tied my hair up and wear my aviator because it’s sunny today. Timing na timing at summer ngayon. I can spend my summer at the beach.
"Woah ang init!" I exclaimed and fanned myself.
I took my phone off at my pocket and find Ryan’s number. He already gave his number yesterday so I can call him kapag dumating na raw ako. I dialed his number while waiting at the waiting area kasi mainit.
It took three rings before he answered my call.
"Hello? Punyeta sino ‘to? Istorbo mo gago!"
My mouth parted and look at my phone to see if I called the wrong number. Paulit ulit kong binasa at tama naman.
"Hello? Ingon ko kinsa ka? Tubag diha kundi patyon tani!" (Hello? Sabi ko sino ‘to? Sumagot ko kundi papatayin ko ‘to!)  Inis na sabi ng nasa kabilang linya.
I bit my lip. I understand what he said ‘cause I’m also a Bisaya and I speak Bisaya dialect.
"Are you Ryan? This is Isha. Am I calling a wrong number?" Tanong ko at akmang ibababa na ang tawag ng magsalita ang kabilang linya.
Tumikhim Ito. "Ah sorry. Si Ryan ‘to. Nandito ka na ba?"
Kumalabog bigla ang dibdib ko sa pagbabago ng tuno ng boses niya. He sounded so creepy and all. Nanindig bigla ang balahibo ko.
"Nandiyan ka pa babe?"
I got back at my senses. "Ah yes, nasa airport pa rin ako. H-hinihintay kita..." Nanginginig kong sabi.
"Okay, pupuntahan kita tapos diretso na tayo sa hotel,"
"Okay." Sabi ko at ibinaba na ang tawag.
Parang gusto ko na lang mag back-out. His voice sounded different. Parang boses ng adik sa kanto na hayok sa babae. But I still waited for him. Baka kasi mali lang ako. I can’t judge him. But there's something off with the way he talk to me after hearing my name.
I waited for almost ten minutes then I received a call from him again.
"Hello? Nandito ka na ba? Mainit na kasi rito,"
"Humarap ka..." Sabi niya at sinunod ko ‘to.
Lumingon lingon hanggang sa may nakita akong lalaking nakatayo malapit sa isang tricycle. He’s wearing a hoodie and black ripped pants. He’s also wearing a mask. Lumapit siya sa ‘kin at kinuha ang mga gamit ko. Tumalima agad ako.
"Hey... Hey. My things! Who are you?"
Hinawakan niya ang wrist ko at iginiya ako papasok sa tricycle.
"Ako ‘to, si Ryan." Maikling aniya.
I look at him and I only see his eyes. Kumalabog bigla ang dibdib ko sa tingin niya. Nakita ko ring may hikaw siya sa kaliwang tenga, apat ‘yon. May nakita rin akong tattoo na nakasingaw malapit sa collar bone niya. Ilang minuto lang at nakarating kami sa tapat ng pipitsuging hotel. Nasasabi kong pipitsugin dahil luma na ‘to at may mga vandal.
I look at him and my forehead creased.
"Si Ryan ka ba talaga ha?! Oh my gosh, who really are you? Are you a fucking rapist?"
Hindi siya sumagot bagkus hinila ako papasok at nag check in siya. Nagpupumiglas ako pero malakas talaga siya dahil malaki ang braso niya. I’m starting to shake at namuo na rin ang pawis sa noo ko. I shouted but it’s too late because we were inside a room now.
The force of the girl is nothing compared to the force of a guy.
Tinanggal niya ang mask at hoodie niya. My eyes widened. Parang gusto ko na lang maiyak. Ano ba ‘tong pinasok ko? Gusto ko lang naman lumigaya pero parang ‘di na yata mangyayari ‘yon. My instinct is right. He’s just acting like he’s a real businessman with so many businesses. Pero ang totoo ay hindi pala. Not judging pero napakapangit niya sa raming tattoo at mga hikaw. Maitim at mukhang adik. Malaki pa ang katawan at kaya akong ibalibag nito.
Ngumiti siya sa 'kin ng pagkalaki-laki. Dinilaan pa niya ang pang ibabang labi at hayok akong tinitigan. Gusto kong mandiri at sisihin ang sarili ko.
"You fucking deceive me! Bitawan mo ‘ko ahhhhh—"
He touched my arm and led me to bed. Dinagadan niya ako at hinawakan ng mariin ang dalawang kamay ko. I shouted my lungs out, hoping people can hear me.
"Pota manahimik ka! Matagal na talaga akong libog na libog sa ‘yo! Sa chat pa lang! Pasalamat ka nga at nagpanggap pa ako para naman lumigaya ka!"
I look at him with disgusted eyes. I tried to kick his legs pero ‘di ko magawa kasi nakaipit ang mga paa ko sa tuhod niya. He touched my face and grip my chin tightly. I am trembling so bad because of what’s happening right now. My tears started to fall while his kissing my neck. Nagpupumiglas ako para hindi niya ako mahawakan. I got the chance to shout kasi tinanggal niya ang kamay niya sa bibig ko.
"Ahhhhh! Help me! Maawa kayo!" Humagulhol na sambit ko.
"Punyeta! Manahimik ka! Walang makakarinig sa ‘yo rito!"
I tried and tried and tried but I end up failing. Malakas siya kasi mas malaki siya sa ‘kin. I am silently crying and silently praying na sana may makarinig o may tutulong man lang sa ‘king makalawa sa hayop na ‘to.
"Hayop ka! Nakakadiri kang lalaki! Bitawan mo ako! Ang baboy mo, punyeta ka!" I shouted and cried.
He smirked at me and lick his lower lip. Para na akong masusuka sa sobrang pandidiri sa gagong ‘to. Lumilinga linga ako sa paligid to find things na pang pukpok sa ulo niya. I saw a lamp shade na sira katabi ng kama. I look at him and he’s busy touching my left arm. My right arm are free that’s why I got a chance to move it at kinuha ng dahan dahan ang lamp shade. I look at him and he still isn’t looking at the direction of my right arm.
Nang makuha ko na ‘to ay agad kong pinukpok sa ulo niya. Nakawala ako sa kanya at dali daling kinuha ang bag kong may lamang pera at importanteng mga gamit. I look at him to see if he’s still alive. Nag dudugo ang gilid ng noo niya at masama akong tinitigan. Dali dali akong tumakbo papuntang pintuan para makalabas.
I was so thankful I got out. Pero akala ko tapos na ‘yon. I thought I am now safe pero mali pala ako dahil on my way down to stairs, someone grab my arm and I saw him looking at me sharply.
"Akala mo siguro makakatakas ka sa ‘kin ‘no? Pwes nagkakamali ka! Hindi ako naghintay ng ilang buwan para lang hayaan at pakawalan ka."
Pinilit kong iwaksi ang braso niya pero malakas talaga siya eh. Wala akong laban kasi mas malaki siya sa ‘kin. I look at my back to see if someone’s there and thank God, I saw a girl.
"Help! Please tulungan niyo ako!" Sumisigaw na sabi ko.
Gulat na lumingon sa ‘kin ang babae at ang katabi ko. She then immediately come at my direction habang ang gagong rapist ay sinusubukan akong hilahin. Nang makalapit ang babae at agad akong tumakbo sa kanya at nanghingi ng tulong. Nakakapagtaka lang na agad nanlaki ang mata ng rapist at agad akong pinakawalan.
"Ryan? Anong ginawa mo ha?" The girl ask the rapist.
Kinuha ko ang phone ko at tinawanan ang pulis. This is my chance since the rapist is now cornered with the dirty walls here in the old hotel.
"Anong ginawa nito sa ’yo?" Tanong sa ‘kin ng babae.
I bit my lip kasi nanginginig ‘to. "H-he tried to... He tried to raped me." I cried.
Hinawakan ako ng babae sa kamay. "Don’t worry, safe ka na ngayon."
Napahinga ako ng malalim at pinigilan ang hikbing kakawala sa bibig ko.
Please. Don’t be trigger please. I don’t want my trauma back. Parang awa.
I’m about to thank her nang may marinig akong siren. This is from the police I called earlier.
"You called a police?"
I nod at the girl and look at the rapist who’s looking at me madly right now. He grab my arm at tinutukan ako ng matulis na kutsilyo ngayon.
"Potangina ka! Tumawag ka pa talaga ng pulis. Mas lalo mo akong ginalit, papatayin kita!"
"Sumuko ka na Ryan Castillo!" The police said.
Tumawa ng pagkalakas lakas ang rapist. He’s a fucking psycho.
"Mamamatay muna ako bago ako sumuko cheif,"
I close my eyes tightly nang naramdaman kong diniinan ni Ryan ang tulis ng kutsilyo sa leeg ko. I just prayed for my safety and let God guide me. Nagulat na lang ako ng may putukan na akong narinig at lumuwag ang hawak sa ‘kin. I opened my eyes and look shock. Si Ryan, nakahandusay sa sahig at hawak-hawak ang brasong duguan. Agad siyang pinusasan ng mga pulis at pinatayo.
"Ma’am sumama ka na lang po sa presento para sa statement mo at sa mga karagdagang katanungan namin." The chief of police said.
I nodded and thank them. I look at the girl who help me.
"Thank you po, kasi kung ‘di ko po kayo nakita baka natuluyan na ako sa gagong ‘yon."
She pat my head and smiled. "Walang anuman ‘yon. Wanted talaga si Ryan dito sa Cebu kaya kilalang kilala na siya ng mga pulis. Adik at rapist ‘yon."
I silently prayed my thank you because no one happened to me. Maybe without praying and believing, hindi ako nailigtas ngayon.
I don't know why did I come up with this situation. All I wanna do is make things right. All I want is to be happy but it seems like happiness don't want me to experience those.