(Fire!)
MARCKUS POV
Halos dalawang araw na akong naka-balik sa barko pero nasa bahay pa rin ang isip ko pati kay Kate. Nae-excite ako na hindi ko maintindihan kapag nai-isip ko yung kasal namin ni Kate.
Nai-inggit nga ako dito sa best-friend kong si Lucas, kasal na silang dal'wa ni Trixie bago sila sumakay uli sa barko. 'Di bale na, darating din ako dun.
Nandito ako ngayon sa may deck habang naka-tanaw sa malayo. Ayoko kasi dun sa loob lalo na dun sa may hall.
Doon kasi si-nelebrate nina Lucas at Trixie yung kasal nila. Well, extension lang ng celebration nila. Kasi yung iba naming kasama ay hindi naka-dalo sa kasal nila.
Katulad ko. Pumunta naman ako, bestman pa nga n'ya ako. Kaso hindi na ako naki-celebrate dahil may usapan kami ni Kate.
Dito pa talaga sila nag-celebrate. Hindi naman sila nang-hihili 'di ba? Aisshhh!
Lahat sila sumasayaw dun sa may gitna. Kan'ya-kan'yang sayaw na sila dahil halos lahat sila ay mga may tama na. Tapos ang pinapa-tugtog pa ay Sway o 'di ba? Lalo na silang nawala sa sarili nila.
"Pare ko'y!" napa-pitlag ako sa biglang pag-kalabit sa'kin ni Lucas. Hanep may pagsa-bampira ata ang lokong 'to. Kanina nasa bar counter lang ngayon....
"Bwisit ka! Ba't ba nanggi-gitla?!" irita kong baling sa kan'ya.
"Hahaha... Masyadong malalim ang ini-isip natin d'yan ah? Share naman." sabay tabi n'ya sa'kin.
"Ano? Si Mareng Kate na naman 'yan 'no?" sabi nito. Hindi naman ako umimik. "Miss mo na agad?" tanong nito na may pangu-ukit na tanong nito.
"Tss...parang hindi mo naman ako kilala 'pag dating kay Kate."
"Grabe, kakasakay mo lang. Pa-uwi na naman 'yang isip mo? Tsk. Tsk." Sabay iling nito. "Iba talaga ang tama mo kay Mareng Kate no? Ano bang klaseng gayuma ang gamit n'ya sa'yo?" Sabay nag-pakawala ng nakaka-inis n'yang ngisi.
"Gagu! Baka ikaw? Anong lason ang pina-inom mo kay Trixie!" Inis ko namang baling sa kan'ya kaya naman tinawanan n'ya akong talaga.
"Aba't?! May gana ka pa talagang tawanan ako 'no? Kung ibuhos ko sa'yo 'tong dala kong wine?"
"Hahaha..." Panay tawa pa rin n'ya habang naka-hawak sa tyan n'ya. "W-wait. Ahahaha--" Binatukan ko s'ya dahilan para mapa-tigil s'ya sa pag-tawa n'ya, ngunit bakas pa rin sa labi n'ya ang pang-aasar n'ya.
Napa-iling na lang ako dahil sa inasal n'ya.
"Kahit kelan talaga, napaka-pikon mo Pare ko'y." Sabi n'ya nang kumalma s'ya sa pag-tawa n'ya sa'ken.
"Oo na. Oo na." Sabi ko habang tinatanguan s'ya. "Talo na ako. Kahit kelan talga pag-asar ka sa buhay ko."
"Pero bestfriend mo?"
"Tss. Alam mo? Bumalik ka na lang dun. Mamaya pinopormahan na ng iba 'yung asaw mo sa loob hindi mo pa nalalaman. Iba na ang panahon ngayon. Kahit may asawa na, pinapatos pa rin."
"Lol! Subukan lang nila at kamao ko ang sasalubong sa nguso nila."
"He! Tumigil ka na. Baka hanginin pa ang barko natin."
"Oh s'ya sige. Basta pumunta ka mamaya sa loob ha?" Sabi n'ya at tinapik ako sa balikat at nag-simula ng lumakad paloob ng hall.
Naka-ilang minuto pa akong nanatili sa may deck at inubos pa ang dala kong wine.
Na-isipan ko ng pumasok dahil on duty na ako mamaya. Dahil ako naman ang watcher nila mamaya.
Dumiretso akong kusina para makapag-banaw naman ng kape. Mahina kasi talaga ang tolerance ko sa alak. Kahit mababa pa ang percentage n'yan. Talagang kape lang ang kasundo ng sikmura ko.
Napansin kong halos mag-kalat na ang lahat ng gamit nila. At halos parang binagyo na ang loob ng hall. Napansin ko ito bago ako pumunta ng kusina.
Sina Lucas at Trixie ay magka-akbay na at pasuray-suray na ang lakad. Mukhang pupunta na sila sa kwarto nila.
Samantalang ang iba pa naming kasama ay naka-tulog na sa sahig kung saan na sila inabutan ng antok.
'Mga batugan talaga kahit kelan.'
* * *
Nagpa-init muna ako ng tubig sa luma naming takure. Ewan ko ba kay kapitan at ayaw pang palitan ang takureng ito.
Mukha na kayang bibigay kapag may gumamit pang sunod sa akin.
Iniwan ko muna ang pina-painit kong tubig at pumuntang muli sa hall. Sininop ko muna ang mga nag-kalat na botelya na pinag-inuman nila sa sahig.
Talagang mukhang papahirapan nila ang house-keeping nito sa itsura pa lang nito.
Imagine mo na lang kapag nag-away 'yung mag-asawa tapos kasama nila sa pag-aaway 'yung plato at pinggan. Isama mo na 'yung kaldero nilang maitim na pwet.
"Ibang klase talaga ang saya." Bangag na sabi ng isang crew ng barko na mukhang naka-inom din. Napa-iling na lang ako.
Halos malimot ko ng lahat ang boteng nag-kalt ng marinig ko ang ingay ng takureng isinalang ko.
'Sh*t'
Natabig ko pa ang isang boteng malapit sa pwesto ni kapitan dahilan para matumba ito.
Hindi ko naman na ito inintindi dahil tiyak na nag-uusok na ang pa-initan ng tubig na iyon.
Bingo!
Halos punong-puno na ng usok ang kusina at kita kong umaawas na ang tubig sa takure.
Dali-dali akong humanap ng pwedeng pang-alis doon. Nadampot ko ang isang de-kulay na cottong basahan, pero malinis ito na naka-patong malapit sa may patungan ng plato.
Agad kong hinawakan ang takure at kamalas-malasan. Manipis pala ang basahang ito dahilan para ilagpak ko ang takure at sumakto pang malapit pa sa paa ko.
'Mamma mia!'
"Fvck!" Halos mapatalon-talon ako sa sakit at hapdi kaya nag-madali akong pumunta sa C.R. at isinahod na nabanli-an kong paa sa may gripo.
"Ahh!" Dinig kong may sumigaw sa labas.
Hindi ko naman ito pinansin dahil sa sobra pa ring hapdi ng paa ko. Ngunit ilang sandali pa ay dumami na ang ingay kong narinig kaya bigla akong na-alerto.
Kahit masakit pa ang paa ko ay paingkad-ingad akong lumabas sa C.R. para tingnan ang nangyayari sa kanila.
Halos manlaki ang mata ko ng makita kong may malaki ng apoy sa harapan ko. Kaya pala halos magka-gulo sila.
Ramdam ko na ang tensyon sa buong hall, at halos lahat ay nage-evacuate na. Maging ang mga lasing kanina at may tama lang ay nabalik sa wisyo.
Gusto ko na ding umalis sa lugar na ito dahil mapuno na ng usok dito sa loob at hindi na rin nakakayanan ng sistema ko na huminga pa. Parang isang langhap ko pa ng hangin, s'ya na ang papatid sa hininga ko.
Ewan! Ayaw gumana ng adrenaline ko. Tila ipinako bigla ang mga paa ko sa kinatatayuan ko. Ayaw gumana ng mga ito para man lang mailigtas ko ang sarili ko.
Luminga ako sa paligid at halos lahat sila ay lumalabas na at parang ako na lang ang natitira doon.
Sinubukan kong sumigaw gamit pa ang natitirang lakas ko. Ngunit pati ang lalamunan ko ay nanuyo bigla at walang lumabas na kahit anong boses sa bibig ko.
Ilang minuto pang pananatili ko doon ay nawala na ng tuluyan ang paningin ko sa kapal ng usok. Halos matupok na ito.
Isang malakas na pag-bagsak ng kung ano sa may likuran ko ang nag-pawala ng malay ko.
"Pare ko'y." Ang huling salitang narinig ko bago ako tuluyan mawalan ng lahat.