WALA na ang Papa niya. Namatay ito habang tulog. Dina ito nagising. Tuluyan na itong nawala sa kanya.
Tumayo siya saka lumabas sa Hospital Room nito. Inasikaso na ito ng mga Doctor.
Di magawang tumulo ng luha niya. Tila naubos ang mga iyon.
Pero tama lang naman. Malakas siya. Nangako siya sa Papa niya.
Nilapitan siya ng isang Lalaki. Matanda lang ito sa kanya ng ilang taon siguro.
"Miss, okay naba yung Pasyente? Ako kasi ang nagdala sa kanya dito."
Umiling siya. "W-wala na si Papa."
Natigilan naman ito. "Sorry, diko gustong-"
"Okay lang iyon. Sige, mauna na ako."
"Saan ka pupunta?"
"Sa bahay." Alanganin naman siya nitong tiningnan. Umiling siya. "Huwag kang mag-alala sakin. Di ako suicidal."
Tumango naman ito. "Madalas akong hinahatid ni Manong sa Hotel ko. Gusto kong tumulong sa pagpapalibing."
Tumigas ang mukha niya. "Diko kailangan ng awa mo-"
"Tulong iyon. Saka di ikaw ang gusto kong tulongan kundi si Manong mismo."
Tumango naman siya. "Ikaw ang bahala."
Umuwi na muna siya sa kanila. Dinala na niya ang Tricycle ng Papa niya. Marunong naman siyang magmaneho.
Pagpasok niya sa bahay nila'y sinalubong siya ng magkaibang emosyon. Doon na siya tuluyang umiyak.
Ilang sandali lang ay pinahid na niya ang Luha sa mga mata niya at tumayo. Kailangan niyang asikasuhin ang Labî ng Papa niya.
Pagkarating niya doon ay ayos na ang lahat sabi ng Doctor. Nang tanungin niya kung sino'y isang Gerald Fiero ang tumulong. Paniguradong ang lalaking nakausap niya kanina lang.
Naghintay siya sa Labas ng Hospital. Angsabi ng mga Doctor ay nasa punerarya na ang Papa niya.
Agad siyang lumapit ng lumabas na ang Lalaki. "Salamat."
Ngumiti naman ang lalaki. "Ihahatid rin nila sa bahay niyo ang Papa mo. Wag kang mag-alala sa babayaran. Sagot kona ang lahat."
"B-bakit mo ginagawa tu?"
Nagkibit balikat ang lalaki. "Si Manong lang ang nakausap ko sa mga Problema ko. Naging kaibigan ko siya."
Tumango naman siya. "Salamat talaga."
"Wala yun. Pupunta din ako sa inyo para makiramay. Kailangan kolang munang umuwi."
Tumango naman siya.
DUMATING nga ang bangkay ng Papa niya kinagabihan noon. Nagpatulong siya sa mga Kapitbahay nila para mailabas ito at mailagay ng maayos sa may Tabi ng bahay nila.
"Biglaan naman ang nangyaring ito."
Tumango siya sa sinabi ng isang Kapitbahay niya.
"Okay kalang ba, Crisa?"
Tumango ulit siya. "Kaya ko naman ho."
"Saan ka pupunta pagkatapos ng libing?"
"Magbabasakali ho ako sa Maynila. Doon koho hahanapin ang kapalaran ko."
"Patnubayan ka nawa ng Diyos, Ineng. Mag-ingat ka doon. Di kagaya ng inaasahan natin ang totoong andoon. Ipagpapatuloy mo ang pag-aaral mo?"
"Oho. Nangako ho ako sa Tatang."
Tumango naman ito. Buti nalang at andoon ang mga Kaibigan niya. Tinulungan siya ng mga ito sa mga nakiramay.
Dumating naman si Gerald gaya ng sinabi nito.
"Okay kalang ba?"
Tumango siya. "Salamat ah. Kahit papaano nabigyan si Papa ng maayos na libing."
"Wala yun. Di padin ba tumatawag ang Mama mo? Nasabi kasi iyon sa akin ni Manong."
Umiling siya. "Wala na akong pakialam sa kanya. Iniwan niya kami at diman lang kinumusta."
Tumango naman ang lalaki saka sinamahan siya sa pagbibigay ng tinapay.
Nilapitan naman siya ng kaibigang si Alyssa.
"Sino yan? Gwapo ah. Jowa mo?"
Umiling siya. "Wala akong balak sa mga ganyan-ganyan. Tsaka kamamatay lang ni Papa. Baka bigla yang bumangon at habulin ako ng Sinturon."
Natawa naman ang kaibigan. "So, sino nga?"
"Si Gerald. Palagi siyang hinahatid ni Papa noon kaya tinulungan niya ako ngayon."
"Wews. Gusto ka naman ata-"
"Tumigil ka nga."
"Sus. Eh ang pag-aaral mo. Sure kana talaga na sa Maynila ka? Iiwan mo kami?"
Tumango siya. "Doon lang mayroon ang Kursong kukunin ko."
"Heh. Puwede ka naman magpalit ng kurso."
Umiling siya. "Iyon ang gusto ni Papa na kunin ko."
"Well, support lang naman ako sa'yo. Basta wag mokong kalimutan kapag nakapagtapos kana ha."
"Parang tanga tu. Makakalimutan ba kita? Yang mukhang yan?"
"Tse. Alam ko namang maganda ako noh, Attorney."
Natawa naman siya. Sa Maynila lang mayroon ng Kursong kukunin niya. Gusto niyang maging abogado.
"Eh ikaw. Teacher na talaga kukunin mo?"
"Iyon naman ang Gusto ni Mother kaya may magagawa paba ako. Tsaka iyon, alam kong kaya ng utak ko. Eh ikaw, matalino ka kaya puwede ka talaga for Attorney."
"Sana nga'y makatapos ako."
"Di ako duda diyan. Basta tawagan molang kami palagi ha."
"Dipa nga ako nakakaalis, namimiss mona agad ako."
"Tse. Pasalubong ko ha."
"Kailangan ba nun? Di naman ako pupunta sa ibang Country."
"Malay mo. Makapunta ka sa Japan, Korea-"
"Ayuko na munang isipin. Ang mahalaga'y matapos ko ang Pag-aaral ko. Saka na iyang ibang Lugar."
"Kahit kailan talaga. Di naman masamang advance."
"Ah basta. Ang iisipin ko muna'y ang Papa ko tsaka ang pag-aaral ko."
"Oo na. Alangan naman pilitin pa kita noh, kilala naman kita. MaPriority." Pairap na anito.
Lumapit naman ang isa pa nilang kaibigan na kanina pa nakikinig sa Tabi. "Isama mo nalang kaya ako sa Maynila, Crisa?"
"Tigil tigilan niyo nga ako, Tina tsaka Alyssa. Di naman ako pupunta doon para maglibot. Andoon ako para sa Aral. A. R. A. L."
"Kapag kami dimo binalikan. Ipapabarang ka talaga namin."
"Hoy, mga gaga kayo. Halos kabit kabit na mga bituka natin noh. Di ko kayo makakalimutan ng ganun lang."
"Ay nang-uto pa. Para namang di namin naiisip na magkakaroon ka ng bagong kaibigan doon at automatic nadi mona kami maaalala." Ani Alyssa.
"Kung mangyari man yun. Andiyan naman kayo para ipaalala ulit sakin." Aniya saka nagtimpla ng Kape.
"Promise yan ha." Ani Tina.
Tumango naman siya. "Promise sa Promise."
Nagkatawanan sila pagkatapos. "Ang drama natin noh? Eh sa susunod na araw kapa naman aalis."
"Ewan ko sa inyo ni Tina. Ang iingay niyo baka magising si Tatay."
"Edi masaya-"
"Shunga. Katakot nun." Binatukan ni Alyssa si Tina.
"Magkakaboyfriend kana doon niyan, Crisa."
Umiling siya. "Kung ano-ano pinagsasabi niyo. Wala nga akong plano tapos Ganyan kayo. Baka masira lang ng boyfriend-boyfriend nayan ang buhay at pangarap ko."
Sabay naman na tumango ang dalawa. "Correct!" Saka naghagikhikan. Napangiti naman siya.