[Precious Point of View]
Mas maaga akong nagising kaysa sa nagdaang mga araw. I check my treasured box again. Sa una, nag-aalangan pa ako kung tama ba na buksan ko ito ulit, pero natalo ako sa kagustuhan ko na makita ang mga bagay na ikakasakit ko. Ang box na ito ay importante sa’kin. Bigay pa ito ng mama ko noong bata pa ako. Ang sabi niya ilagay ko daw ang lahat ng bagay na mahalaga sa’kin.
“Ang tagal na rin pala simula noong umalis siya,” bulong ko at hindi nakawala ang labis na kalungkutan sa aking dibdib. I am pretending na okay na ang lahat pero ang totoo hanggang ngayon ay baon ko pa rin ang sakit.
Alam ko kung paano magmahal, itinatanggi ko lang. Mahirap ang magmahal kaya galit ako sa salitang pagmamahal. Sounds crazy, pero that’s what I feel.
Nabalik ako sa huwisyo ko nang may kumatok sa pinto. Kaagad ko itong binuksan at ang bumungad sa’kin ang mukha ni Andrew. Halata na hindi nakatulog ng maayos at mugto pa ang mga mata.
“Hindi na muna tayo papasok,” ani nito at naupo sa kama. Nagtaka ako sa sinabi niya.
“Bakit? Anong dahilan?” tanong ko habang inililigpit ang mga gamit ko.
Nilingon ko siya dahil hindi ito sumagot at panay buntong-hininga lang. May problema siya, alam ko. Dahil pa ba iyon sa nangyari kahapon?
“Hoy, sagutin mo ‘ko!” inis kong turan at inalog siya. Tiningnan niya lang ako ng blanko.
“May problema.” May ibinigay siya sa akin na papel at kaagad ko itong binasa.
Binibili ng isang Michael Rutherford and lupa at bahay nila Andrew Hindi ito puwede. May karapatan sila sa pagmamay-ari nila ayon sa bill of rights!
“Mali ito. Hindi niya puweding bilhin ang lupa at bahay niyo,” wika ko at hinarap siya. May sayad yata sa utak ang Michael na ito. Kapareho lang din ni Michael na kilala ko.
“Mayaman siya, billyonaryo at wala tayong laban. Hindi mapapantayan ni dad ang pera na mayroon ang lalaking iyon. At wala din akong kasiguraduhan kung may paki-alam pa sa’min ni mama si dad lalo pa’t masaya na siya sa buhay niya,” sagot ni Drew na mapapansin ang kalungkutan sa boses nito.
“Ano ang gagawin natin?” tanong ko na hindi alam kung ano ang mararamdaman. Ngayon lang naman ako nakarinig ng ganito.
“We have only one choice, hindi mo iyon magugustuhan,” ani ni Andrew at inakbayan ako.
“Ano iyon?” I asked out of my curiosity.
“Sir Michael wanted you to accept his offer as his new secretary,” sagot niya na ikinalumo ng katawan ko, pero hindi ako nagpahalata. Alam ko kung gaano ka importante kay Tita at Drew ang lupa at bahay na ito, kaya kong magsakripisyo. Ito na lang ang iniwan sa kanila ng dad niya at ang Negosyo ni Tita na narito din sa lupang ito.
“Walang problema doon, tell him that I’m accepting his offer,” sagot ko kaagad at nagulat si Andrew. He knows me well, at matagal ko ng sinabi sa kaniya na ayaw ko sa secretary ma posisyon. Dahil karamihan ng Boss ay mga manyakis!
“Akala ko ba ayaw mo sa ganiyang posisyon? Pam, don’t force yourself,” aniya at niyakap ako. This man is the sweetest man I ever met. Kaya nagtataka ako kung bakit siya laging bigo.
“No, it’s my choice. I want to try new things,” sagot ko at nginitian siya.
“Kailangan natin siyang puntahan sa sinabi niyang restaurant,” sagot ni Andrew at kumalas sa yakap.
Napakunot-noo ako dahil sa sinabi niya. Nakipagkita ba siya sa Michael na iyon kagabi kaya siya puyat? At umiyak siya dahil dito? Aba’t tinik sa lalamunan ang Michael na iyon!
Kaagad akong naligo at inayos ang sarili dahil sa agarang pagpunta namin sa restaurant para kausapin ang Michael Rutherford na iyon. Kapag nakita ko siya, baka hindi ko mapigilan ang sarili ko na sigawan ito.
“Let’s go!” aya ni Andrew at lumabas naman ng bahay si Tita at niyakap ako.
“Anak, sigurado ka ba na tatanggapin mo?” nag-aalala niyang tanong. She cares like my own mom. They deserve this naman, kasi mababait sila sa’kin at ito lang ang kaya kong gawin para sa kanila. It’s my happiness. Tumango ako at niyakap siya ng mahigpit.
Higit isang oras ang biyahe namin at tahimik kami ni Andrew pareho. I decided to break the silence, kaya kinausap ko siya. Hindi kasi ako sanay sa sobrang tahimik na kapaligiran.
“Kilala mo ba siya?” tanong ko kay Andrew at umiling ito.
“Sa tingin ko kilala ka niya,” sagot niya na ipinagtaka ko. Ruutherford and surname niya, pero wala naman akong kilalang ganoon. Isa lang din ang kilala kong Michael, pero malabo na siya iyon.
“Beware, babaero siya,” dagdag pa ni Andrew na ikinatawa ko.
“Babaero siya, bakal ako ano’ng magagawa niya?” natatawa kong tanong habang nakatingin sa labas.
“Mag-iingat ka pa rin.”
Pumasok kami sa isang mamahalin na restaurant at inalalayan ako ni Andrew papunta sa pinakamahal na mesa. Hindi tuloy ako makagalaw ng maayos, I feel uncomfortable in this place. Hindi ako sanay sa ganitong restaurant, mga mayayaman ang naririto.
“Good morning, Mr. Rutherford!” bati ni Andrew sa lalaking nakaupo. He looks familiar. I think, he is… the guy yesterday!
“Lahat kayang gawin ng pera.” Nag-echo sa isip ko ang sinabi niya kahapon. This is all my fault!
“How is it Miss Marquez?” tawag nito sa’kin kaya napatingin ako sa kaniya.
“Ang alin? Ang ginawa mo ba? Nakakatuwa sobra, masaya kami,” sarkastiko kong sagot. Nakakapikon kasi siya, akala niya nakakatuwa.
“Sit, and let’s talk about your contract,” ani nito at umupo kami.
“Wala na ba talagang ibang choice?” tanong ni Andrew at umiling lang ito. Napatingin ako sa likod, marami pala siyang bantay. Palibhasa mayaman nga siya pero bulok naman ang ugali. Isipin ba naman na nang-aapi siya ng kapuwa-tao, maganda ba iyon?
“Miss Mrquez, kaya mo bang panindigan ang desisyon mo?” tanong niya sakin at nginitian ko siya.
“Sa sarili mo dapat itinatanong iyan. Sigurado ka ba sa ginawa mo? Baka sa huli magsisi ka,” sagot ko na iniisip na estudyante ko lang ang kausap ko. Pero letching puso ito, ang lakas ng kabog, parang may karera sa loob. Hindi naman ako natatakot, hindi rin ako pagod, bakit ba?
“That’s why I want you.” Napatingin ako sa Michael na kaharap namin, at hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
“Just don’t touch her,” banta ni Andrew at pinagtawanan lang siya ni Michael.
“Michael, kulang ka yata sa aruga. Ano’ng nakakatawa doon?” Singhal ko at padabog na tumayo, kaagad naman akong tinutukan ng baril ng mga bodyguard niya.
“You don’t dare to disrespect him. Call him Mr. Rutherford!” seryosong sabi ng isa sa mga ito pero hindi ko lang pinansin.
“Papatayin yata nila ako,” natatawa kong wika at tinapik naman ni Andrew ang kamay ko. Bakit ba siya natatakot sa lalaking ito? Mayaman lang siya, tao lang din.
“Put down that fucking gun!” sigaw ni Michael at pumalakpak.
“You’re so brave, you never change,” aniya at tumayo na rin. Ang tono ng pananalita niya ay para bang kilala niya ako.
“I will let you call me by my name, Audrey. Alam ko naman ang kahinaan mo,” malanding sabi nito kaya mas lalong nainis ako.
“You will go with me today, at si Andrew na ang bahala sa resignation mo,” dagdag pa nito kaya napatingin si Andrew sa’kin.
“Huwag na. Okay na sa’kin na bilhin mo ang lupa at bahay namin, just don’t bring Pam,” sagot ni Andrew at hinila ako. Ramdam ko ang pagmamahal niya sa’kin. Hindi siya papayag na malagay ako sa alanganin. Iyan ang gusto kong katangian ng isang kapatid na hindi naibigay sa’kin ni kuya.
“No, Drew. Kaya ko ito, ayaw ko na mas lumala pa ang gulo. Kasalanan ko din naman at hinamon ko ang baliw na mayamang CEO ng Shanaia’s company,” wika ko. Kitang-kita ko ang gulat sa mukha ni Michael dahil sa sinabi ko.
“Huwag niyo siyang hilain. Hindi siya lumpo, para kayong walang mga mata!” sigaw ko sa mga bodyguard ni Michael na humihila kay Andrew. Binitiwan nila si Andrew at tinanguan ko ito.
“Halina sa kotse, you need to sign your contract,” wika ni Michael at hinila ako.
“Bakit ba ang hilig niyong manghila? At puwede namang dito na ako nag pirma ng kontrata, aba’t ang bobo naman ng nang-iwan no’n sa opisina mo,” sagot ko na intensiyon na inisin siya.
“Ako bobo?” tanong niya pero tumawa lang ako. Guwapo siya sana, pero hindi iyan tatalab sa’kin.
“Wala akong sinabi, Boss,” sagot ko at ngitian siya.
“You will shut up if you will know who am I,” he said before he turns his back from me. Sino ba siya. Tsk. Not a big deal.