Kung dati lagi akong babad sa social media para makita ang mga larawan niya at ibang mga bagay na nangyayari sa kanya, ngayon ay umiwas na ako at in-unlike ang lahat ng mga taong may kaugnayan sa kanya. Hindi na rin ako masyadong nagbabad sa social media.
Kumalat sa buong school na nakapangako na siyang ikasal. I'm not surprised anymore, knowing Gigi and Winnie. I sigh and shook my head in disappointment. Everyone wants to know who is the girl like everyone was talking about it.
Kailan ba nila hindi pinag-usapan si V?
"I don't think it's that Stella girl, based on her background. Her family is not that powerful and rich." Ani Winnie na nilalantakan ang hawak na chips.
Nasa may canteen kami at dahil inungkat na naman nila ang usaping iyon, nawalan tuloy ako ng ganang kumain. It's been two days since I started avoiding V and I think it made me suffer more.
Some people assumed it was Stella just because of that one morning. Mas lalo siyang pinag-initan at pinagtripan ng mga estudyanteng babae. One time I even saw her being interrogated by some girls inside the CR.
"Then who? Hindi kaya taga ibang lugar? Like Manila? Doon naman talagang nakatira sila V, hindi ba?"
Ang sinabi ni Gigi ay nagpaalala sa akin sa isang babaeng kahit kailan ay hinding-hindi ko ata makakalimutan. That girl four years ago. His girlfriend, hanggang ngayon ba ay sila pa rin?
"It's already the twenty-first century, uso pa ba ang arranged marriage sa panahon ngayon?" Gigi's eyes widened then narrowed her eyes at Winnie. "Hindi kaya ikaw? I mean, your father is the mayor and your family is a close friend of the Aldeguers."
Unti-unting sumilay ang matamis na ngiti ni Winnie, lumiwanag ang kaniyang mukha at kumislap ang mga mata. Para bang ang matagal na niyang minimithing pangarap ay sa wakas naisakatuparan na.
"Do you really think it's me?"
Hindi ko na napigilan ang sarili at marahas na tumayo dahilan para matabig ko ang mesa na talagang ikinagulat nila.
Pinandilatan ako ni Gigi at hinawakan ang inumin na medyo natapon pa dahil sa akin. "Relax, Pepe! What is wrong with you? Ilang araw ka ng weird!"
"CR lang ako." Paalam ko at iniwan na sila.
If it's not Stella then it would be that girl four years ago or Gigi might be right, maybe it's Winnie. Ayaw kong isipin ito o maramdaman man lamang, pilit kong nilalabanan ang galit at inggit na nagsimulang bumangon sa pagkatao ko dahil ayaw kong masira ang pagkakaibigan namin pero hindi ko mapigilan ang sarili.
"Kailan ka pa sumipag mag-aral?" Pang-aasar sa akin ni Bernard ng umupo sa katabi kong upuan.
Sinimangutan ko lang siya, I looked like I'm reading the book I'm holding but the truth is, nakatulala lang ako at malalim ang iniisip.
"Samahan mo ako sa canteen, libre kita."
I lazily glanced at him. Ngumisi naman siya.
"This is not a joke or prank, ililibre talaga kita. Kahit anong gusto mo."
"Paano ako maniniwala sa iyo kung ganyan ka ngumisi? At akala ko ba last na iyong nilibre mo ako noon?"
His mouth twitched. "May sinabi ba akong ganon?"
Umiiling na ibinalik ko na lang ang atensyon sa librong hawak. "Tigilan mo ako, Bernard."
"Halika na, ang arte talaga." Kinuha niya ang libro at inilapag sa mesang nasa likuran saka hinawakan ang palapulsuhan ko at hinila patayo.
"Kailan ka pa naging makulit, Bernard?" Angil ko sa kanya at sinubukang hilain ang kamay dahil pinagtitinginan na kami ng mga madaanang estudyante pero mahigpit ang pagkakahawak niya sa akin.
"Minsan lang at sa iyo lang kaya maswerte ka."
"Kailan pa naging swerte ang kulitin mo?"
Tumawa lang siya, sa huli ay napangiti na lang din ako. Nang marating namin ang canteen ay iyong pinakamahal ang binili ko pero wala naman siyang naging reklamo. Pagkaupong-pagkaupo ay gumawi ang tingin ko sa kabilang mesa at nakita si Stella na nag-iisa. She smiled at me but not like the other day, I didn't smile back at her.
I glanced at my wristwatch when I didn't see our SUV outside the gate, dati kasi kapag uwian ay nakapark na iyon dito. May humintong kotse sa harapan ko at bumaba si Bernard, nakangising lumapit sa akin.
"Bagong kotse ko!" Pagmamayabang niya.
Umasim ang mukha ko. "Tinatanong ko ba? At pwede ho bang pakihanap ang paki ko."
"Ang sama talaga ng ugali ng babaeng ito."
I faked a smile and try to call our driver but he stopped me.
"Huwag mo ng tawagan iyong driver ninyo, pinabalik ko na. Sabi ko sa akin ka na sasabay."
I gazed at him murderously, uminit ang ulo. "Bakit mo naman ginawa iyon?"
"Dahil sa akin ka sasabay?"
"Sino namang nagsabi sa iyo at sa tingin mo papayag ako—"
"Ang dami mong arte," He cut me off and grab my hand then opened the door of his car and forced me to sit inside.
"This is kidnapping!" Tili ko.
Mabilis siyang umikot at pumasok saka pinaandar na ang kaniyang kotse. Huminga ako ng malalim at tiningnan siya ng masama pero nginisian niya lang ako.
"Nasaan na iyong hammer mo?" Tanong ko kalaunan, wala rin naman ng magagawa kung paiiralin ko pa ang inis.
"Hindi naman akin iyon, sa Kuya ko iyon."
Nang makarating kami sa amin ay inaya ko siya sa loob pero may pupuntahan pa raw siya. Sinadya niya lang talagang ipagmayabang iyong bago niyang kotse sa akin. Nawala ang ngiti ko ng makita si V sa gate, nakapamulsa siya habang nakasunod ang tingin sa papalayong kotse ni Bernard.
My heart thumped wildly just staring at him. Dalawang araw ko lang siyang hindi nakita pero bakit parang mas lalo lang siyang gumwapo. Mas lalo ko rin siyang na-miss pero hindi na pwede itong nararamdaman ko sa kanya. Hindi na siya pwede. Ikakasal na siya. At alam kong mawawala din ito, crush lang naman itong nararamdaman ko sa kanya. Mawawala din ito.
Lumapit sa kanya ang driver namin and while he was talking to him, he's staring at me. Pero kapag lagi ko siyang nakikita, imposibleng mangyari iyon kaya dapat talagang iwasan ko siya dahil ako rin ang masasaktan. I walked straight to our house, not even glancing at him. Even my knees are weak and shaking and I feel like I'm going to collapse, diretso lang ang tingin at lakad ko.
"Hindi ka ba magiging abala ngayon, Pepe?" Mula sa laptop ay nag-angat ako ng tingin kay mom na nakasilip sa pinto ng kwarto ko.
"Hindi naman ho. Bakit ho, mom?"
She get inside and I saw a box she was holding. "Kung ganon, ikaw na ang maghatid nito sa mansion ng mga Aldeguer. This is sugar-free and malunggay flavor kaya siguradong magugustuhan at makakabuti ito sa senyor."
Palakas ng palakas ang kabog ng dibdib ko at pinanlamigan ang tiyan, just the thought of going to V's house excites and scares me at the same time. Pero sa isiping nasa library namin siya at siguradong abala ay pumayag na ako. I wore a blouson dress and loafers while my hair is curly and there's a crown braid that manang Delia did. Hindi ko alam kung bakit kabadong-kabado ako at mas nadagdagan lang iyon ng pumasok na ang kotse namin sa malaking bakal na gate.
The mansion has a touch of Spanish era. It's really grand and majestic. The structures, furniture, carvings, and even colors look exquisite. It's obvious that it was picked and thought out carefully. Maaliwalas at maluwang din ang labas. Yes, our house is big too but compare to this mansion, walang-wala iyon.
A woman in his late fifties assist me while our driver was outside waiting for me. I handed her the box I'm holding but she didn't even glance at it.
"Senyor, nandito na ho si Penelope Castellano!" The woman announced and opened a door before she faced me. "Pumasok na kayo, miss Penelope!"
"Salamat." Kabado ako at takot, pakiramdam ko inaasahan na talaga ako ng matandang Aldeguer.
Ni hindi ko na matandaan ang itsura nito, ang mansion nga na iyon ay ang dami ng nagbago. There's a lot of books everywhere so I think this is their library, it's thrice the size of our library so I don't understand kung bakit nagtitiis si V sa library namin. Sa gitna ay may malaki at mamahaling rag, may coffee table at sofas sa paligid. There's a painting of the man in front of me hanging on the wall too. He looks scary and strict in the painting that you will doubt if they're the same person.
"You must be Penelope Castellano. Have a sit." Iminuwestra niya ang upuang nasa harapan habang titig na titig sa akin.
He has a bit of resemblance to V. Maybe if you will remove some wrinkles on his face, bleach his gray hair to black and make him more serious, he will look like V.
"How do you find our house, miss Castellano?"
Nagkibit-balikat ako. "Alam ho ng driver namin ang daan papunta dito at siguradong pati buong Cienfuegos."
Humalakhak siya. "I like you. You're funny!"
After I gave him the box ay lumabas na rin ako. Sa sobrang laki ng mansion na iyon ay siguradong madami din silang kasambahay and I really think I'm lost. Kusang tumigil ang mga paa ng makita sa isang silid si V kasama ang ilang mga kalalakihan na mukhang kaibigan niya. Bahagya akong nagtago at sinilip sila.
The brute is really handsome. Seryosos man o hindi. Galit man o hindi. Actually, they're all handsome but V is like glowing in my eyes.
I blinked and my heart thudded when V gazed in my direction and our eyes met. Mabilis akong tumalikod at hinanap ang dinaanan kanina. Napapadyak sa inis ng ilang minuto ng paikot-ikot sa second-floor pero hindi ko pa rin mahanap ang dinaanan kanina o kahit ang hagdan.
"Are you lost?" I heard the baritone voice of V at my back that almost made my heart stop.
"Hi-Hindi ah. Hinahanap ko lang iyong CR." Pagsisinungaling ko, ayaw ko ng dagdagan pa ang kahihiyang ilang beses na niyang nasaksihan. Masiyado na akong namumuro.
At hindi na ako magtataka kung ang tingin niya sa akin ay mahina at tatanga-tanga. Magpapatuloy pa sana sa paghakbang para makalayo na sa kanya ng magsalita ulit siya.
"Then you are definitely lost. Papunta iyan sa kwarto ko."
Tumaas ata ang balahibo ko sa batok. Hindi niya ba tatanungin kung ano ang ginagawa ko dito? Kung bakit ako nandito? My mouth curved into a scornful smile. Why would he ask that anyway, as if he's interested in me?
"Follow me!" Sabi niya kaya wala akong nagawa kundi ang sundan siya, isang beses pang tinanaw ang tinutukoy niyang papunta sa kaniyang kwarto.
Kahit wala namang balak mag-cr ay naihi tuloy ako. Pulang-pula ang mukha ko ng matitigan ang sarili sa salamin. I felt like a loser, I felt so weak. Matapos maghugas ng kamay ay lumabas din ako, inaasahan ko namang naghihintay siya sa labas pero nagulat pa rin talaga ako. Bakit pa ba siya nandito? He should entertain and never leave his friends.
"Sige, salamat! Uuwi na ako!" Sunod-sunod kong sabi at baka panghinaan na naman ako pero natigilan ng humarang siya sa daraanan ko. Medyo nakatagilid siya then he gave me a sideway glance.
"Are you avoiding me?"
I bit my lower lip and wish to all the saints and gods I know that I won't lose my control in front of him.
"Hindi ah, wala naman dahilan para iwasan kita at isa pa bakit naman kita iiwasan?" I laughed a bit and taste the bitterness of my own voice.
Bakit, Aldeguer The fifth? Wala ba akong karapatang gawin iyon? That's the only way para hindi na tumindi pa itong nararamdaman ko sa iyo kaya tigilan mo na ako. Stop being this close to me. Stop being this good to me. Please!
He faced me and stared at me intently, hindi na ako mapakali sa kinatatayuan. Ni hindi na alam kung saan titingin. Lalagpasan ko sana siya pero humarang ulit siya, muntikan pa tuloy tumama ang mukha ko sa katawan niya. His smell is really addicting. Everything about him is addicting.
"May kailangan ka pa ba?" Pasinghal kong tanong para ipakita sa kaniyang naiinis na ako at nakakaabala na siya.
"May maghahatid ba sa iyo?" Tanong nya.
Tumango ako, pigil na pigil ang huwag bumuntong-hininga.
"Sige! Uuwi na ako!" Sabi ko, nakalimutang hindi ko pala kabisado ang mansion nila. Nilagpasan ko siya pero natigilan ng hawakan niya ang braso ko.
"May sasabihin ka pa b-ba?" My lips trembled. Just a simple hold from him, the wall I built between us is slowly falling apart.
I flinched when my phone beeped, I tried to pull my arm but he was holding me so tightly kaya ang isang kamay ang ginamit para tingnan kung sino ang nag-text. My face screwed up when I saw it's Bernard and he sent the pictures from our camping at the hill.
Napasinghap ako ng may maalala, unti-unting nag-angat ng tingin kay V at nahuli ko siyang nakatitig sa cellphone ko. Agad ko iyong ibinaba. Sa lahat naman ng pagkakataon, ngayon pa talaga ito isi-send ni Bernard?
"It's useless to hide it, I already saw it anyway." He said in a rasping tone.
Napangiwi ako, ang bilis ng tahip ng dibdib at isama pang hawak-hawak pa rin niya ako sa braso. When I'm about to explain regarding the pictures, I immediately stopped myself. What for anyway? As if he wants to know and listen to my explanations and why would I even explain myself?
"Kung wala ka ng sasabihin o kailangan, puwede mo na siguro akong bitawan."
"Trust me, I have lots of things I want to say but right now, you can't give what I really need."
My brows furrowed and gazed at him perplexedly, his mouth set in a hard line while his jaw is clenching. Nanunuot din ang kaniyang tingin at mapungay ang mga mata. Dumagundong ang dibdib ko, I really need to stay away from him. He's suffocating me. Nahihirapan na akong huminga at para ng sasabog ang dibdib. I wagged my hand so that he can let go of me but instead he held my other arm.
"What do you think you are doing? Bitiwan mo nga ako." Takot at galit kong angil sa kanya.
Dumilim ang kaniyang mukha at umigting ang panga, bahagya niya akong hinila kaya mas lalo lang akong natakot. Hindi sa kanya. Natatakot ako sa maari kong maramdaman sa kanya.
"Is he the reason why you're avoiding me? Hmm?" He asked calmly but his eyes are almost threatening.
I snarled my lips and I can't control myself anymore, tuluyan na akong napaluha at sumabog sa kaniyang harapan. Nanghihinang nagbaba ng tingin.
"Oo, crush kita pero noon iyon. Hindi na ngayon. Hindi na kita gusto ngayon. Wala na akong gusto sa iyo." Pakiramdam ko sa sarili ko lang iyon sinasabi at sarili ko lang din ang kinukumbinsi ko.
Hinila niya ulit ang kamay ko kaya tuluyan na akong napayakap sa kanya, isinandal ko ang noo sa kanyang dibdib at humagulhol. Ni hindi na nagtangka pang kumawala.
"Wala na akong gusto sa iyo. Hindi na kita gusto. Hindi na dapat kita nagustuhan."
I felt his arm at my back as he hugged me tightly. I just realized, I started to get greedy, selfish, and mad that I even hated my friends because of my feelings for him. It changed me and it's really scary. Ikakasal na siya.
Akala ko itong nararamdaman ko para sa kanya ay mawawala din pero bakit mas tumindi pa sa paglipas ng mga araw?