Umaga pa ako umalis sa bahay, siguro mga six forty-five, hindi ako gumamit ng motor kase may butas ang gulong niya, ewan ko ba kung sino ang bumutas sa gulong ng motor na yun, so nag take nalang ako ng public transportation, nag bus ako at jusme, punong-puno ang bus, tumayo lang ako at mahigpit na kumapit siyempre, ang astig ko no? Mainggit kayo.
At ngayon, nasa classroom na ako at nakatulala lang habang nag di-discuss ang professor namin.
"Ano ba yan, ang boring mag turo ni sir," Reklamo ng katabi kong si Thea.
"Ok lang yan, pag tiyagaan mo para makamit mo ang gusto mong profession," Bulong ko sa kanya para hindi kami marinig ni sir.
Tiningnan niya ako at saka ngumiti, o diba? May napangiti na ako, si crush nalang ang hindi ko napangiti.
"So, lahat ng sinabi ko class at ta-tandaan niyo, see you tomorrow," Sabi na ng professor namin at umalis na siya.
"Will I really finished my degree? Or will my degree finished me?" Tanong sa'kin ni Thea.
"Ano ka ba naman, wag kang ganyan, kaya natin 'to, kahit medyo mahirap," Sabi ko sa kaniya.
"Sa'yo medyo, pero sa'kin? Sobrang hirap. I didn't even picked this course, my parents picked it for me, they always do, it's like my life belongs to them, not to my own, I don't even know what the word 'freedom' means, I can't define it," I pity her, so her parents controls whatever she does? That's hard.
"So hindi mo gusto maging teacher?" Tanong ko.
"Exactly, i don't want to be a teacher, hindi ko ma control temper ko, baka bigla kong masaktan ang estudyante ko and I don't want that," She laughed bitterly.
"Grabe naman, so your parents decided that you're gonna be a teacher and didn't even questioned you wether you like to or not?" Tanong ko at ngumiti lang siya.
"Yeah," Sagot niya.
"Ang hirap naman kapag ganyan, so ano ba ang gusto mong course?" Tanong ko sa kaniya.
"I want to be an architect, I like to draw buildings and I have my own idea for that, I drew what comes into my mind and it's mostly houses," Nakangiting sagot niya.
So she wants to be an architect? Wow.
"That's amazing, I hope one day you'll gonna face your parents and tell them how you really feel about what they picked something for you without your opinion," Sabi ko nalang sa kaniya.
I'm so glad na hindi ako pinilit ni mama maging teacher dahil teacher rin siya.
"Yeah, I hope so, thank you for saying those kind words, it made me feel at ease," Sabi niya at ngumiti sa'kin.
Hindi kami gaano ka close ni Thea, sit mates kami pero hindi palaging nag u-usapan, tahimik kase siya at ako naman ay madaldal, rich kid to eh, at ako? Average lang, nag tra-trabaho nga ako sa isang kalenderya, hindi lang alam ni mama.
"Sure, don't worry about it, kapag may problema ka o gusto mo lang may kausap ka, nandito lang ako, open up kalang sa'kin," I assured her.
"Thank you, you know, you're very kind and pretty, I can't believe na wala pang may nanligaw sa'yo?" Tanong niya at lumaki ang mga mata ko.
"Ako? Maganda? Mabait siguro, oo," Deny ko, nahiya tuloy ako.
"Kung lalake lang ako, nililigiwan na sana kita," Biro niya at tumawa lang siya.
Grabe naman siya, gusto ko lang naman maging friendly eh.
        ***
"Ronnallyn, paki bigay ng chapsuey sa table three," Sabi ni Carmela, ang may ari ng kalenderya na trina-trabahuan ko.
"Sige po." Lumakad ako papunta sa kanya at kinuha ang pinggan na may kanin at mangkok na may chapsuey at nilagay ko ito sa tray para hindi ako mahirapan.
Nagsimula na akong lumakad papunta sa table three.
"Ito na po ang pagkain niyo, salamat sa pag hintay." Inilapag ko ang tray sa lamesa.
At dinahan-dahang kinuha ang mangkok na may chapsuey at pinggan na may kanin.
"Thank you— diba ikaw yung nag bigay sa'kin ng bag ko?" Napatingin ako sa costumer.
Siya yung bagong member ng team sa basketball!
"Ay, oo ako," Sagot ko at ngumiti sa kaniya.
"Nag tra-trabaho ka dito?" Tanong niya.
"Hindi ba obvious?" Halatang-halata naman eh, may apron pa nga akong suot.
Tumawa lang siya, may nakakatawa ba?
"Ang sungit mo naman, by your looks, no, it's not obvious," Sabi niya.
"It doesn't matter if you're good looking or not when you're working, especially when you're desperate to earn money," Sabi ko sa kaniya.
"I know you're wealthy, how come you're eating in a place like this?" Tanong ko sa kaniya.
"Can I not eat in a place like this? I'm not a spoiled brat like others," Sagot niya.
"Mabuti naman, enjoy the food nalang po," At tinalikuran ko nalang siya.
"Wait," tawag niya.
I turned around to face him.
"Would you like to join me?" Baliw ba siya? May trabaho ako, can't he see?
"Hindi pwede yan," Tumawa nalang ako at namula ang mukha niya.
"Really? Sorry," He sounds embarrassed.
"Sa susunod nalang, may trabaho pa ako eh, sige, kain kana lang diyan," Sabi ko at nginitian siya.
"My name's John Rey by the way," Sabi niya.
"Nice to meet you John Rey, I'm Ronnallyn, but you can call me baby for short," Biro ko at kinindatan ko siya at namula siya ulit.
"Joke lang," Tumawa ako.
"Sige eat well nalang," Sabi ko at tumango nalang siya.
Iniwan ko na siya kumakain, nasa counter na ako, kitang- kita kung paano siya kumain, halatang-halata na hindi siya sanay sa mga ganitong lugar.
"Ronnallyn, bigayan mo ng coke ang pogi na lalakeng yun." Turo ni Carmela gamit ng straw at tiningnan ko kung saan siya nakaturo.
Si Jhavies! Si crush andito! Teka, bakit nandito siya? Rich kid 'tong  batang 'to, bakit siya nandito?
"Bilisan mo na Ronnallyn, baka uhaw na si pogi," Nakikilig na sambit ni Carmela.
Shutangs na matanda na 'to, anlandi parin. Ang motto siguro niya sa buhay ay; ' Age is just a number'.