Yesha POV
Maaga akong nagising kanina kaya kumakain na ako ng breakfast na niluto ko. Pagkatapos kung kumain ay naligo na ako.
Ilang minuto lang ang lumipas ay nagsimula na akong mag-impake ng mga gamit ko. Habang si Alex ay nandoon sa kanila nag-iimpake na rin ng mga gamit niya sabi niya.
Mamayang hapon pa naman ang flight namin kaya ngayon lang kami nag-imapakeng dalawa.
Inaasikaso ko na rin ang mga dapat kung asikasuhin habang nandito pa ako sa Pilipinas. Hindi ko alam kung kailan ang balik ko rito at wala rin akong balak na bumalik pa rito. Madami lang akong maalala na mga masasamang alaala na dapat hindi na kailangan pang-aalahanin.
Nag-ring bigla ang cellphone ko. Nagtataka ko naman itong kinuha, wala akong inaasahan na tawag ngayon kasi maliban kay Aiden at Alex sila lang ang mayroon ng cellphone number ko.
Pagtingin ko sa 'Id Caller' ay unknown. Sinagot ko naman ito baka importante ito.
"Hello? Who's this?" Nagtatakang tanong ko, masyado naman atang tahimik sa kabilang linya.
"Hey! Did you forgot about me already?" Narinig ko naman ang pamilyar na boses.
Sigurado akong pinsan ito ni Alex, si Vinn. Bakit kaya siya napatawag? Wala naman siguro siyang kailangan sa 'kin ngayon.
"Oh! Sorry, ikaw pala iyan Vinn. Just you know, it's really rare to have my number," nakalimutan ko, nanghingi pala siya ng number ko kahapon. Isa-save ko pagkatapos nang tawag ang number niya.
"It's okay. I just called you. Because, I just have to tell you something." sabi niya.
"Ahh. Okay. What is it?" Ano kaya ang sasabihin niya? Na curious tuloy ako.
"Have a safe trip with my cousin Alex today and be careful there. Not all people there are good. I wish I could go send you off in the airport. But sadly I'm really a busy person. If I have a free time I can surely visit the two of you in Paris." Napangiti ako sa sinabi niya kahit nakakahiya. Hindi naman kami close pero grabe na siya kung makapag-alala.
Napatampal ako sa noo ko nung sumagi sa isip ko na pinsan nga pala niya si Alex. Kaya sobra siya kung mag-alala sa kaniya.
"Salamat, Vinn. Pero hindi naman kailangan na pumanta ka pa. Alam naman namin na busy ka," nag-aalalanganin na sabi ko.
"Don't worry about it, Yesha. I have my own ways. So, don't underestimate me. I can do everything I want," mayabang na sabi niya kaya napailing-iling nalang ako.
"Okay."
Sabagay, may karapatan naman siyang magawa ang mga gusto niya kahit isa pa siyang sikat na tao.
"Bye, Yesha! I have to go."
"Bye, Vinn."
I ended the call and I saved his phone number. Pinagpatuloy ko na ang paghahanda. Hindi naman marami ang dadalhin ko 'yung importanteng bagay lang.
Nag-ring ulit ang phone ko. Kunot-noo ko itong kinuha. May nakalimutan bang sabihin si Vinn? Hindi na ako nag-abala pa na tingnan ang caller name dahil busy ako sa pag-aayos nilapag ko nalang ang cellphone sa tabi ko.
"Good—"
"Napatawag ka ulit, Vinn? May nakalimutan ka bang sabibin?" Nagtatakang tanong ko sa kaniya. Natahamik naman ang kabilang linya.
"What? Vinn? You talked to him? Anong meron sa inyong dalawa na wala akong alam?" Gulat na tanong ni Alex.
Nagulat naman ako si Alex pala ang tumawag.
Namumula naman ang mukha ko ngayon. Aish. It's embarrassing. Dapat pala ay tiningnan ko kung sino ang tumawag. Nabuntong-hininga nalang ako sa katangahan ko. Nakakahiya kay Alex dahil sigurado akong kung ano-ano na ang iniisip niya ngayon.
Sure akong nanlalaki na ang mga mata niya ngayon. Napakamot nalang ako sa ulo ko. Tinatamad kasi ako kanina, eh.
"May something na sa inyo tapos hindi ka man lang nagsabi sa 'kin, besh. Nakakasakit sa dibdib ha," madramang sabi ni Alex.
"Wala kang dibdib, besh. Remember?" Pang-aasar ko sa kaniya. Napasigaw naman siya sa inis.
"Ang sama nito! Porket malaki sayo!" Napatawa nalang ako, sure akong nagpapadyak siya ngayon.
"Tumawag pala si Vinn sayo. Anong sabi?" Curious na tanong niya.
"Have a safe trip daw sa ating dalawa at be careful kasi hindi lahat ng tao ay mabait doon. Iyon lang," malumanay na sabi ko habang tinutoon rin ang pansin sa paghahanda.
"Wehh? Sure ka? Iyon lang? 'Di joke lang. Pero anong akala niya bobo tayo para isipin na mabait lahat ang tao doon. Duh!" Mataray na sambit niya.
"Nag-alala lang 'yung pinsan mo sa iyo, kaya 'wag kang maarte diyan. Pasalamat ka pa nga, eh."
"Edi dapat sa 'kin siya tumawag. Pinapahalata lang niya na may gusto siya sayo," binulong niya ang huli niyang sinabi kaya hindi ko narinig.
"Ano? Minumura mo na ba ako?" Inis na tanong ko sa kaniya.
"Hindi kaya. Susunduin kita mamaya sabay na tayong mag-lunch pagkatapos natin kumain didiresto na tayo sa airport," mabuti na nga 'yon.
"Sige. See you later, bye!"
Binaba ko na ang tawag hindi ko na siya hinintay sumagot kasi maliligo pa ako at magbibihis. Tapos naman ako sa paghanda ng mga gamit ko.
Saktong eleven ay dumating si Alex sa condo ko. Agad kaming pumunta sa airport at doon kumain sa pinakamalapit na restaurant sa airport. Para hindi na masyadong malayo kung malapit sa mall.
Nandito na kami sa loob ng airport. Marami-rami na rin ang mga tao na nandito. 'So this is it, aalis na ako sa bansang pinagmulan ko. Mamimiss ko rin itong lugar na ito syempre dito kaya ako lumaki. I hope na itong pag-alis ko ay makakatulong sa paglimot ko sa kaniya at magiging masaya na ako'. Sabi ko sa isipan ko. I sighed. Habang tumitingin ako sa labas ng bintana ng eroplano. Katabi ko si Alex ngayon na nakatulog. Siguro sa pagod, masyado niya ring pinapagod ang sarili niya.
Nakarating na rin kami dito sa Paris. Sa wakas new environment, new life, and new start.
"Okay. Ngayong nandito na tayo. Let's go to my house here." Sabi ni Alex, nabigla naman ako may bahay na pala siya dito. Very well prepared si besh, ah.
"Ahh!.. Okay." Sabi ko sa kaniya. Habang nag-aabang kami ng masasakyan na taxi.
Kasalukuyan na nandito kami sa loob ng taxi. Bigla naman siyang nagsalita, kaya napalingon ako sa kaniya.
"Simula bukas, bibili tayo ng mga kakailanganin mo na mga gamit." Sabi niya na nakatingin sa 'kin ng nakangiti.
"Okay. Marami talagang salamat, Alex." Sabi ko naman sa kaniya.
"Your welcome, Yesha." Sabi ni Alex, napingiti nalang ako.