- Kabuuan: 40
ปล่อยให้ท้อง
ครื่นน... ซ่าาาา....
ค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำซัดสาดกับหลังคาบ้านริมรักหลังเล็กจนเกิดเสียงดังลมห่าใหญ่ก
อยากกลับบ้าน
"ฉันอยากกลับบ้าน...นายจะให้ฉันอยู่ที่นี่เพื่ออะไรฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วแผลแค่นี้ฉันรักษาเองได้"
ภคพลเป
ยัยหนู
“ยด..”
เด็กหญิงตัวกลมก้าวขาป้อมรีบเดินเข้ามาหาคนเป็นแม่เมื่อเห็นว่ามีรถเก๋งคันสีขาวขับเข้ามาจอดที่หน้
คุ้นเคย
“ขับมาจากตลาดจู่ๆก็ดับเฉยเลยค่ะ”
พราวพิ้งค์โล่งใจที่ในสถานการณ์คับขันเธอยังมีคนรู้จักที่พอจะช่วยเหลือ
เรื่องในใจ
"ไม่สนใจแต่ชวนเค้าทานข้าวเย็นด้วยกันนี่หมายความว่ายังไงน้า.."
ปลายฝันเห็นพ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไปได้ก็ได้
กลัวเจอใครบางคน
“ต้องขอบคุณช่างคนเก่งคนนี้ค่ะ”
ปลายฝนอดเอ่ยชมฝีมือพรางพิ้งค์ไม่ได้นับว่าเพื่อนของเธอเก่งไปเสียทุกอย่า
สนใจเป็นพิเศษ
หลังเสร็จเรื่องรับตัวเจ้าสาวไม่นานนักตอนนี้ทุกคนก็อยู่กันที่บ้านของแดนไทเพื่อฟังพระสวดให้บ่าวสาวได้ต
สงสัย
ตลอดงานทั้งงานพราวพิ้งค์ไม่ค่อยมีรอยยิ้มเท่าไรนักเพราะรู้สึกอึดอัดกับสายตาของภคพลที่เอาแต่จับจ้องเธอ
ลูกผมใช่หรือเปล่า
ทางด้านพราวพิ้งค์เมื่อขอตัวจากทุกคนได้ก็อุ้มเจ้าตัวกลมที่กำลังหลับมาที่ลานจอดรถใต้ต้นไม่ใหญ่หญิงสาวว
โหยหา
"ทำไมต้องหาแต่เรื่องห้ะ...ไอ้นิสัยใจร้อนโผงผางเมื่อไรจะเลิกซะที..แล้วนี่ยังไปลวนลามคนอื่นไม่เลือกหน้
ดัดนิสัย
เช้าวันต่อมา
ไร่เหมวัต
วันนี้มีเรื่องให้ภูริชต้องปวดหัวอีกแต่เช้าเมื่อได้รับข่าวจากเลฟคู่ค้าคนสำคัญว่า
แกล้ง
“คุณพิ้งค์”
“อ่อ..ครับ..แล้วเธอดูแลทุกเรื่องเลยหรือเปล่าครับ”
เห็นจะมีเรื่องนี้ที่ทำให้ที่นี่น่าอยู่สำ
คนปากดี
ช่วงสายวันต่อมา
“คุณพิ้งค์..ยัยหนูไปไหนแล้วล่ะครับ”
คีรินเข้ามาทำธุระที่ไร่เหมวัตเขาจึงแวะเข้ามาหาพราว
ดูแลคนเจ็บ
เวลาเกือบโพล้เพล้หลังจากที่พราวพิ้งค์ได้ยาตามที่สั่งกับสมหมายสองแม่ลูกขับรถเก๋งเข้ามาจอดใกล้ๆกับทางเ
เจ้าเล่ห์
พราวพิ้งค์เสร็จจากธุระในห้องน้ำได้เธอก็รีบกลับเข้ามาในห้องนอนของภคพลหญิงสาวค่อนข้างเบาใจเมื่อเห็นชาย
คำนินทา
ทางด้านในโรงอาหารที่ไร่ช่วงกลางวันผู้คนต่างจับกลุ่มกันพูดถึงเรื่องที่ลำเพยได้รับรู้มาบางคนที่สนใจเรื
ผลดีเอ็นเอ
“นี่ครับคุณพอลจดหมายมาถึงเมื่อกลางวัน”
สมหมายยื่นซองสีน้ำตาลที่พึ่งมาส่งในสำนักงานเมื่อกลางวันให้ภคพล
พ่อ
“ปี๋..เจื้อ..”
เจ้าก้อนสาวขาป้อมวิ่งออกมาหน้าบ้านเข้าไปในดงดอกไม้ที่ผู้เป็นแม่ปลูกเอาไว้เพื่อไล่จับผี
เป็นผัว
"ถ้าเป็นเรื่องผมกับเธอ..ผมให้คำตอบคุณได้..”
ด้วยความที่ไม่อยากให้พราวพิ้งค์อยู่ใกล้คีรินภคพลจึงรีบปรี
หึง
"ไม่..คุณก็รู้ดีว่าผมชอบบรรยากาศช่วงเช้าๆแค่ไหน"
"อื้ออ.."
ว่าจบก็บดเบียดตัวตนสอดใส่ไปในช่องทางรักของพ
แม่ใจร้าย
"เมื่อกี้ปลาหวานนางแบบที่ผมจ้างเธอควงไปงานวันเกิดหมอเหนือ..เห็นเธอขยันทำงานเพราะจะเอาเงินไปจ่ายค่าเท
อยากเป็นพ่อที่ดี
"ได้...ผมดูคุณแทนก็ได้"
“คุณพอล” ฟอดด
ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ตวัดรวบอุ้มพราวพิ้งค์ขึ้นสาวเท้าสองสามก้าวไ
ไม่ยุติธรรม
จวบจนเข้าเวลาเย็นจากที่พราวพิ้งค์และภคพลอยากจะปิดเรื่องนี้กับฟองจันทร์ไว้ก่อนแต่ก็ปิดไม่มิดเพราะคนที
ขู่
แดนไทยลากหลานชายเข้าห้องมาคุยกันส่วนตัวได้ก็บ่นอุกแทนที่เขาจะได้ช่วยทำศพของฟองเงินแต่กลับมาก็รู้เพีย
โกลาหล
"ไม่สนใจจะช่วยคนจะมาเป็นผู้พิทักษ์สันติราชทำไมวะ"
ภคพลยังคงหัวเสียไม่หยุดแม้นจะนั่งรถออกมาจากโรงพักไก
มือถือ
“มีอะไรพิ้งค์”
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดกางเกงยีนส์เปลือยเปล่าท่อนบนเพราะกำลังจะแต่งตัวกลับถูกหญิงสาวเรียก
หลักฐานแน่น
คีรินให้พีรวัตรกู้ไฟล์เสร็จเขาก็ได้หลักฐานชิ้นเด็ดมาอยู่ในมือพ่อเลี้ยงหนุ่มรีบขับรถมาที่โรงพักแล้วก็
คำว่ารัก
ชั่วโมงต่อมา
โรงพยาบาลXX
ปลายฝันและพราวพิ้งค์พาฟองจันทร์มาถึงโรงพยาบาลไม่นานนักคีรินก็ตามมาดูอาการของฟ
ติดใจไก่วัด
ชายหนุ่มละทิ้งทิฐิที่เรื่องความโกรธที่หญิงสาวหนีเขามาในอดีตเขาไม่อายแม้แต่น้อยที่จะพูดความในใจออกมาเ
ไม่ชอบคำว่าน้องสาว
กว่าคีรินจะพาฟองจันทร์กลับจากโรงพยาบาลก็ฟ้ามืดหญิงสาวเย็บแผลที่น่องไปหลายเข็มและต้องฉีดยากันบาดทะยัก
ไม่คาดคิด
วันต่อมา
แอด..แอด..ๆๆๆ
“หืม..”
พราวพิ้งค์กำลังไกวเปลให้เจ้าก้อนกลมที่พึ่งจะหลับกลางวันเธอก็ต้องขมวดคิ้ว
ผิดคน
ดนัยหนุ่มวัยสามสิบห้าเขาเข้ามาทำงานในบริษัทของภูริชเพราะมีจุดหมายที่ต้องการก็คือเอาชีวิตนาดีลเพราะแค
จำไม่ได้
วันเวลาพ้นผ่านไปนานร่วมอาทิตย์ตอนนี้ภูริชก็ฟื้นตัวได้พอสมควรส่วนภคพลปลอดภัยแต่ยังไม่ฟื้นพราวพิ้งค์มา
คนรักเก่า
ก๊อกๆๆ
สายตาของสองหนุ่มมองไปยังประตูที่กำลังจะมีคนเข้ามาเมื่อภคพลเห็นว่าเป็นใครเขาก็มีสีหน้าไม่สบอารม
สงครามประสาท
“นายทำอะไรของนายรู้ก็รู้ว่าแคททำกับนายขนาดไหนยังจะอยู่ใกล้อีก”
ณดลเริ่มสวดเพื่อนของเขาหลังจากที่ห้องน
ปากไม่ตรงกับใจ
“ก็อยากดูแลไม่ใช่หรือไง”
ดวงตาคมจ้องมองยังใบหน้าที่บึ้งตึงของหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ทั้งยังส่งน้ำเส
สงสัย
วันต่อมา
พราวพิ้งค์ใจเสียตั้งแต่เมื่อวานยังไม่หายเพราะจนป่านนี้แล้วภคพลก็ยังไม่ยอมฟื้นขึ้นมา
“เมื่อไรค
ตามง้อ
วันต่อมา
พราวพิ้งค์มาถึงโรงพยาบาลในช่วงเช้าเธอต้องตกใจเมื่อเห็นแคทเธอรีนกำลังจะเดินเข้าไปในห้องของภคพ
สะดวก
และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปร่วมอาทิตย์ที่สามพราวพิ้งค์ก็ยังไม่มีทีท่าใจอ่อนคุยกับภคพลง่ายๆจนทุกคนต่างก็เห
ตอนจบ
พฤติกรรมของหญิงสาวท้องโตเริ่มทำพราวพิ้งค์ใจไม่ดี
“คุณพอลหายไปไหนตั้งแต่เช้ามืดแล้วติดต่อก็ไม่ได้คุณแด
ดีๆ
15d
0มีภาคต่อพี่ชายพอ.ไหมคะ
31/08
0ดีมากๆๆๆๆๆ
22/08
0สนุกมากกกก
20/08
0สนุกมากอ่านเเล้วเข้าใจ
29/07
0สนุกมากอินมากๆๆ
12/07
0สนุกมากเรื่องนีคับ
01/07
0ทำให้เห็นถึงความรัก
21/06
0เริ่ดสุดๆ
09/06
0ขอบอ่านนิยายแนวนี้มากค่ะ
29/05
0