Disclaimer
|Catalog
- Tag(s):
- มังกร
- ครอบครอง
- การอยู่รอด
- หวาน
- รักหวาน
- ผู้แข็งแกร่งแสร้งทําเป็นเล่นงานคนอ่อนแอ
- นักเดินทางข้ามเวลา
- อ่อนแอถึงแข็งแกร่ง
เมื่อบุปผาต่างขั้วสลับร่างเปลี่ยนวิญญาณ กายผสานกับวิญญาณที่เปลี่ยนผันจะมอบคืนวันอันสงบสุขได้อย่างไร?
Huling Update
Editor's Choice
Rekomendasyon
Komento sa Aklat (30)
- Kabuuan: 156
ปฐมบท 1 สวีหลิงเยี่ยน1
เมื่อบุปผาต่างขั้วสลับร่างเปลี่ยนวิญญาณ
กายผสานกับวิญญาณที่เปลี่ยนผันผิดแผก จะมอบคืนวันอันสงบสุขได้อยปฐมบท 1 สวีหลิงเยี่ยน2
“ข่ะ ข้าขอโทษ” สวีหลิงเยี่ยนค่อยๆ เอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทว่าหนักแน่น “ต่อไปข้าจะพยายามให้มากกว่านี้ปฐมบท 1 สวีหลิงเยี่ยน3
จวนสกุลสวี
ในห้องโถงรับรอง นายท่านใหญ่สวีที่เดิมทีนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานโถงอย่างสง่าสุขุม ยามปฐมบท 2 หลิ่งหลิน1
บางคนเจอปัญหาเล็กน้อยกลับแพ้พ่าย แต่บางคนแม้เจอปัญหาหนักหนาสักเท่าใดกลับไม่เคยแพ้ภัย
ในเมื่อสวปฐมบท 2 หลิ่งหลิน2
เสียงกระเส่าแหบพร่าอันน่ารังเกียจนั้นทำหลิ่งหลินตื่นเต็มตาในเสี้ยวเวลา ตรงกับจังหวะเดียวกับที่สายรัดปฐมบท 3 สลับวิญญาณ1
โลกความจริงโหดร้ายเสมอ ต่อให้เก่งกาจปานใด กลับยังมีคนที่สามารถบงการชีวิตของเจ้าได้มิหยุดหย่อนปฐมบท 3 สลับวิญญาณ2
“ฮ่าๆ ดอกบุปผาวารีผลาญวิญญาณที่ท่านชมชอบจนนำมาปลูกเอาไว้และเลี้ยงเองกับมือเป็นปี ท่านเคยสงสัยว่าฤทธตอนที่ 1 ร่างใหม่ 1
สายน้ำไหลไม่หยุดฉันใด ชีวิตคนย่อมต้องไหลไปตามโชคชะตาและบุญกรรมนำพามิอาจหยุดนิ่งได้ฉันนั้น
วันนตอนที่ 1 ร่างใหม่ 2
คิดไปคิดมาจากนั้นพลันส่ายหน้าพรืด ไม่ยินดีสักนิด บ้าไปแล้ว มัวแต่รู้สึกแบบนั้นช่างเสียเวลาชีวิตยิตอนที่ 2 ครอบครัวพบหน้า1
ขณะแต่งตัว เสียงผู้หนึ่งพลันดังเข้ามาถึงในห้อง
“คุณหนูใหญ่ วันนี้คุณชายใหญ่กลับจากสำนักศึกษาตอนที่ 2 ครอบครัวพบหน้า2
ทว่าสวีหย่งกังกระแอมไอ รีบเอ่ยปากแทรกทันทีว่า “ท่านนี้คือคุณชายอู๋ เพิ่งติดตามแม่ทัพผู้เป็นบิดากลับเตอนที่ 2 ครอบครัวพบหน้า3
ครานี้เป็นเหยาซื่อบ้างที่อึกอัก นางไร้สิทธิ์ไร้เสียงมาตลอดตั้งแต่ต้น ทั้งที่คนผู้หนึ่งเป็นถึงภรรยาเอตอนที่ 3 สหายร่วมเรียน1
หลิ่งหลินหาวิธีกลับเข้าร่างเก่าไม่ได้ ทั้งยังไม่รู้ว่าจะเตอนที่ 3 สหายร่วมเรียน2
เหยาซื่อกำมือที่สั่นเทา แววตาเศร้าสลดอย่างแท้จริง
“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าเจ็บมากหรือไม่? ให้แม่ทายา...”
รอยตอนที่ 3 สหายร่วมเรียน3
หลิ่งหลินก้าวเท้าอย่างมั่นใจ หางตาเห็นทางฝั่งซ้ายมีคุณหนูจับกลุ่มคุยกันอยู่ประปราย มีกลุ่มหนึ่งหันมอตอนที่ 4 ลาออก1
กู้ซินเหลือบตามองสวีหลิงเยี่ยนทางด้านหลังที่มีท่าทางใสซื่อโง่เขลาไร้ซึ่งอาการต่อต้านอื่นใดขณะหันมากรตอนที่ 4 ลาออก2
ทว่าหลิ่งหลินไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน เนื่องจากวัยเด็กตอนอยู่กับแม่บุญธรรม นางอยากเรียนมาก แต่ไม่มีโอกาสไตอนที่ 4 ลาออก3
ตอนที่อาจารย์ซ่งไปพบตามคำเชิญในห้องรับรอง คุณหนูสามคนยืนตัวสั่นเกาะกลุ่มกันอยู่ตรงกลางห้องนั้น พวกนาตอนที่ 4 ลาออก4
ฉู่เฉิงคิดว่าตนเองหูฝาด กำลังจะถามว่าอะไรนะ กำลังจะให้นางพูดใหม่อีกรอบ ทว่าสตรีตรงหน้าพลันลุกขึ้น แลตอนที่ 5 องค์ชายสี่1
หัวหน้าชั้นเรียนส่ายหน้าว่า “ไม่ใช่”
“อ้าว แล้วไปเรียนที่ใดหรือ?” ศิษย์อีกคนถาม
“เป็นตำหนักองค์ชาย ศิษตอนที่ 5 องค์ชายสี่2
พระองค์อยู่ในชุดแพรสีม่วง ปักลายซับซ้อนสมจริง เส้นผมมัดรวบไปด้านหลังครึ่งศีรษะเผยใบหน้าขาวคมคายดุจหยตอนที่ 6 สตรีชุดแดง1
คิดพลางลอบชำเลืองมองเรียวขายาวๆ ที่ทรงพลังข้างขวาของเจ้านาย ขาข้างนี้เคยดูดีมีชาติตระกูลสูงศักดิ์และตอนที่ 6 สตรีชุดแดง2
แน่นอนว่าน้องสาวของเขาเก่งและเชื่อถือได้ที่สุด เพราะเป็นเช่นนั้นฟ่านเจิ้งจึงนึกอยากตบปากตัวเองยิ่งนัตอนที่ 7 ไม่อยากเรียน1
‘นางเกิดมาเพื่อฆ่า ทว่ากรรมที่เคยก่อคงถึงเวลาต้องชดใช้ บุรุษผู้นี้ข้าจะปกป้องท่านตลตอนที่ 7 ไม่อยากเรียน2
หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้ว่าวันก่อน เรือนใหญ่เพิ่งมีเรื่องราวยุ่งเหยิงพอสมควร
ตอนนั้นเหยาซื่อเชื่อถือคำพูตอนที่ 7 ไม่อยากเรียน3
แน่นอนพวกนางมิได้ตั้งใจมาร่ำเรียนเพียงอย่างเดียว แต่ปรารถนาวาสนาต้องพระเนตรพระทัยนั่นเอง
ทุกนางเฝ้ารอตอนที่ 7 ไม่อยากเรียน4
เรือนหมิงอัน
“วันนี้สตรีผู้นั้นไม่มา” จ้าวหมิงอวี่เปรยเสียงเรียบ นึกแปลกใจไม่เบา
ในขณะที่ฟ่านเตอนที่ 8 จวนสวีช่างวุ่นวาย1
เสียงถ้วยชาตกกระแทกพื้นแตกดังเพล้ง พร้อมเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดดังลั่น
“เหยาซืตอนที่ 8 จวนสวีช่างวุ่นวาย2
“ฮูหยินรองใจเย็นเจ้าค่ะ ไร้คำสั่งนายท่าน เข้าไปไม่ได้เจ้าค่ะ”
“หลบไป บังอาจนัก”
“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ขวาตอนที่ 9 แผนการชั่วร้าย1
สตรีคนใหม่ของเขาคงไม่พ้นเป็นกัวเหมยคนที่สอง
อวี้เสวี่ยจีที่ยืนอยู่ใกล้ย่อมมองออกถึงความกังวลนั้น นางยตอนที่ 9 แผนการชั่วร้าย2
สตรีผู้นั้นที่ฟ่านเจิ้งว่าคือสวีหลิงเยี่ยน ฟ่านเจินรู้สึกค้างคาใจในตัวสวีหลิงเยี่ยนจึงถือวิสาสะตามไปตอนที่ 9 แผนการชั่วร้าย3
คงไม่แคล้วมาคอยตามคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวและหาโอกาสเปิดลู่ทางปองร้ายโดยที่มิสามารถเอาผิดได้
ยามนี้องตอนที่ 9 แผนการชั่วร้าย4
หากองค์ชายรองเป็นจอมมารทมิฬที่เขาขลาดกลัวจนยอมก้มหัวทุกวันนี้ องค์ชายสี่ผู้นั้นย่อมเป็นท่านเซียนแห่งตอนที่ 9 แผนการชั่วร้าย5
แต่หลิ่งหลินเพียงมองนิ่ง ไม่รู้สึกรู้สา ลอบพิจารณาบางสิ่งอย่างเงียบงัน แววตาเย็นชาปานนั้น
สาวใช้ไม่สัตอนที่ 10 ปลอมตัว1
จากนั้น เขาสูดปากพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำได้แค่โงนเงน พยายามยืนตัวตรง ก็ทำไม่ได้ ยกแขนตอนที่ 10 ปลอมตัว2
ขันทีหวังไม่กล่าวสิ่งใด เพียงผายมือเชิญคุณหนูสวีให้เดินเข้าด้านในด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
เขาแค่รับคำสั่งจตอนที่ 10 ปลอมตัว3
ต่อให้มิใช่นักฆ่าก็คงจำเป็นต้องหาวิธีฆ่าคนแล้ว
ฟ่านเจิ้งเองก็คิดไม่ต่าง นางช่างน่าเห็นใจ แต่ว่า...
“แผตอนที่ 10 ปลอมตัว4
จู่ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบพลันเสียดแทงลึกเข้ากระดูกตรงตำแหน่งที่เคยบาดเจ็บสาหัส
จ้าวหมิงอวี่นิ่วหน้าตัวเตอนที่ 10 ปลอมตัว5
เสี้ยวเวลานั้น เสียงผลัวะดังขึ้น
“โอ๊ย” หูซั่วล้มคะมำกลิ้งหลุนๆ ร้องอย่างเจ็บปวด “อ๊า...” เสียงเหมือนตอนที่ 11 บิดเบือน1
จังหวะนั้นได้ยินคนด้านข้างถามเสียงขรึมว่า
“เจ้าเป็นนักฆ่าปลอมตัวมาจริงหรือ?”
หลิ่นหลินตอบเสียงเหนื่อยตอนที่ 11 บิดเบือน2
ตามทางลดเลี้ยว สตรีตัวเล็กแต่เรี่ยวแรงเยอะนัก ทำเอาบุรุษตัวโตได้แต่อึ้งและทึ่งไม่หยุดจนพูตอนที่ 11 บิดเบือน3
หลิ่งหลินไม่ยอม เดินมาเขย่าไหล่เขาอย่างอุกอาจ “คิดเร็ว! ทำอย่างไร?”
ถูกเร่งยิกๆ ชายหนุ่มแทบสบถแต่กลัตอนที่ 11 บิดเบือน4
ยิ่งเล่ายิ่งออกรสออกชาติปากยิ่งยาวยื่น “แต่พอออกนอกห้องมาอยู่ต่อหน้าบุรุษเท่านั้น นิสัยกลับเรียบร้อตอนที่ 12 คลั่งไคล้บทกลอน1
เมื่อมาถึงห้องเรียน จ้าวหมิงอวี่ก็ต้องแปลกใจ
สวีหลิงเยี่ยน ...นางไม่มาเรียน
สหายร่วมเรียนที่เป็ตอนที่ 12 คลั่งไคล้บทกลอน2
จะเป็นใครไปมิได้ นอกจากสวีหลิงเยี่ยน
ฉู่เฉิงมองนางตาละห้อย นึกเสียใจภายหลังไม่น้อย เขาควรหาโอกาสคุยกัตอนที่ 12 คลั่งไคล้บทกลอน3
กล่าวจบก็ไม่เว้นช่วงปล่อยเวลาชักช้ามากความ นางร่ายกลอนในบทกวีที่ท่องมาทันที
“เหมันต์ผุดเกล็ดน้ำแข็งคตอนที่ 13 ความแค้นของไป๋มู่เจ๋อ1
เรือนหมิงอัน
“นางไม่น่าไว้วางใจ” จ้าวหมิงอวี่เปรยเสียงเรียบ “นอกจากมีวิชาต่อสู้ผิดวิสัยคุณหนตอนที่ 13 ความแค้นของไป๋มู่เจ๋อ2
คุณหนูมีความคิดเช่นนั้นในขณะที่คุณชายคิดต่างไป ผู้แซ่เติ้งสงสัย
“ไปเรือนหมิงอัน? คงไปทักทายองค์ชายสีตอนที่ 13 ความแค้นของไป๋มู่เจ๋อ3
จ้าวหมิงอวี่มิได้ถือสา เพียงเอ่ยเสียงเบาอย่างเย็นชา “เป็นข้าที่ผิดต่อพวกเขาก่อน?”
พวกเขา?
ฟ่านเจิ้งขบกตอนที่ 14 ความฝันยามวิกาล1
เมื่อถึงเวลาเรียน ทุกคนก็นั่งเป็นระเบียบเรียบร้อย
แต่ละคนกลาตอนที่ 14 ความฝันยามวิกาล2
จากนั้นภาพก็ตัดมาที่หลิ่งหลินกำลังห้อตะบึงม้าคู่ใจ ชุดสีแดงสดบนหลังม้าทำให้นางองอาจผึ่งผายเกินบรรยายตอนที่ 14 ความฝันยามวิกาล3
เขายิ้มละไมท่ามกลางแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ส่องลอดช่องลมมาแค่เพียงน้อยนิด แล้วจากไปอย่างเงียบงัน เงื่อตอนที่ 15 แผนการร้อยพัน1
ศิษย์ชายหญิงได้ยินพลันยิ้มร่าต่างดีใจเป็นล้นพ้น แม้พวกเขาที่เป็นบุตรหลานขุนนางจะขี่ม้าเป็นยิงธนูบ่อยตอนที่ 15 แผนการร้อยพัน2
ท่าทีของเขายังคงเย็นชา ทว่ากลับเย้ายวน ดูลึกลับน่าค้นหา น่าหลงใหลยิ่ง
หลิ่งหลินเผลอเหม่อมองจ้าวหมิงอตอนที่ 16 ไม่กล้าเข้าหา1
นางถอนหายใจเดินเข้าไป ต่อหน้าผู้คนมากมาย นางต้องรักษากิริยา เผยอะไรมากมิได้
“ท่านอาจารย์มีสิ่งใดชี้แนตอนที่ 16 ไม่กล้าเข้าหา2
หลิ่งหลินนั่งหลบตรงมุมริมระเบียงเงยหน้ายืดคอมองตอบอาเป่าจากมุมลับตานั้น “เจ้า! มาแล้วหรือ?”
ถามพลางมอตอนที่ 17 องค์ชายรองจ้าวจื่อหวน 1
จ้าวหมิงอวี่พลันชะงักกึก ชั่วครู่เขากระแอมไอ “เอ่อ...ข้ากำลังนำข้อความไปเตือนองค์ชายสี่ประไร แต่ไม่ทตอนที่ 17 องค์ชายรองจ้าวจื่อหวน 2
ว่านลู่ชิงกับหลิ่งหลินจึงทำความเคารพตามมารยาท
“หม่อมฉันว่านลู่ชิงถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ”
“หม่อมฉันสวีตอนที่ 18 เข้าใจผิด
จ้าวหมิงอวี่ก้าวเท้าเข้าประตู พาร่างสูงสง่ามาหยุดยืนประจัตอนที่ 19 ไม่ใช่แค่เหมือนแต่เหมือนไม่ใช่ 1
เรือนอี้เฉิงเป็นที่พำนักของอาจารย์ประจำตำหนัก
ไป๋มู่เจตอนที่ 19 ไม่ใช่แค่เหมือนแต่เหมือนไม่ใช่ 2
ในขณะที่มุมมืดด้านใน ดวงตาสองคู่เบิกโตยิ่งกว่า อึ้งตะลึงอย่างคาดไม่ถึงยิ่งขึ้น โดยเฉพาะจ้ตอนที่ 20 ยาตำรับลับ 1
ป่ารกชัฏในถ้ำเล็กใต้หน้าผาที่มืดสลัว
บุรุษหนุ่มน้อยซึ่งก่อนนี้ถูกลูกธนูปักตตอนที่ 20 ยาตำรับลับ 2
เรือนด้านในยามนี้ ไป๋มู่เจ๋อยังคงอึ้งและทึ่งมิเจือจางจึงไม่พูดไม่จา
บรรยากาศในเรือนพักที่เพิ่งมีคนตายตอนที่ 21 ใครอีกคนแฝงตัว 1
ในบรรดาโอรสของจักรพรรดิ
หากไม่นับว่าองค์ชายใหญ่ซึ่งในอดีตถือเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในตำแหนตอนที่ 21 ใครอีกคนแฝงตัว 2
ฟ่านเจิ้งออกไปสั่งลูกน้องใต้อาณัติสองสามประโยค ไม่นานศพนักฆ่าหน้าเรือนก็เหมือนไม่เคยมีอยู่จริง คงเหลตอนที่ 21 ใครอีกคนแฝงตัว 3
หลิ่งหลินร้องในใจว่าไอ๋หยา! นางลืมเรื่องนี้เสียสนิท วิชามารของนางอันแยบยลนี้ยังมีจุดบกพร่องอยู่จริงๆตอนที่ 21 ใครอีกคนแฝงตัว 4
ฟ่านเจิ้งจึงเสี่ยงตายกล่าวกับผู้เป็นนาย “องค์ชาย กระหม่อมคิดว่านางอาจเป็นลูกศิษย์ของนางมารหลิ่ง”
ฟ่านตอนที่ 22 ชวนกินหม้อไฟ 2
เขาพยายามกดมือฟ่านเจินให้ลดลงต่ำเพื่อเป็นการหยุดยั้งแต่ก็ต้านไม่ไหว ยามนางโมโหแรงเยอะมาก คงต้องเอาม้ตอนที่ 22 ชวนกินหม้อไฟ 3
“อ้อ พ่ะย่ะค่ะ” แม้พยักหน้า แต่การกินมื้อเย็นนั้นต้องปลอมตัวเป็นอาเป่าด้วยรึ?
จ้าวหมิงอวี่สั่งอีก “เจตอนที่ 23 แผนการในใจ 1
เรือนเฟิงซาน
จ้าวหมิงอวี่ยามนี้เปลี่ยนเป็นอาเป่านั่งเฝ้าหม้อไฟ บนโต๊ะตรงหน้ามตอนที่ 23 แผนการในใจ 2
ครานี้หลิ่งหลินกะพริบตาปริบๆ หน้าเสียขึ้นมาแล้ว “เอ่อ...นางร้ายกาจจริงๆ เจ้าคงแค้นสตรีผู้นั้นมากกระมตอนที่ 24 แผนลอบสังหาร 1
เรือนหมิงอันยามราตรีเงียบสงัด
นางกำนัลผู้หนึ่งเดินเข้ามาในเรือนอย่าตอนที่ 24 แผนลอบสังหาร 2
จ้าวหมิงอวี่เลิกคิ้ว “ว่าอย่างไร เจ้ารู้จักนางหรือ?”
หลิ่งหลินไม่ตอบคำถามนั้น เพียงถามกลับ “อาเป่า เจตอนที่ 25 ยั่ว 1
เมื่อคืนหลังจากจบมื้ออาหาร
ทุกคนก็แยกย้ายพร้อมความคิดคำนึงที่เป็นของตนตอนที่ 25 ยั่ว 2
“สามหาวนัก!” ฟ่านเจินมีหรือจะยอม “เจ้าเนี่ยนะ! จำไม่ได้หรือความจำเสื่อมกันแน่? นายหญิงของเจ้าแต่งงานตอนที่ 25 ยั่ว 3
เสื้อชั้นที่สองถูกปลดลงคงเหลือเพียงเสื้อด้านใน จ้าวหมิงอวี่จงใจแหวกตรงสาบเสื้อเล็กน้อย ทว่ากลับเผยกลตอนที่ 25 ยั่ว 4
หางคิ้วหลิ่งหลินกระตุก เขามองออกรึ? ไม่หรอก
ฟ่านเจิ้งรีบเข้ามาสวมเสื้อคลุมให้จ้าวหมิงอวี่ทันที “องค์ชตอนที่ 26 ไหน้ำส้ม 1
นี่คือคำสั่งชัดๆ ใช่คำเชื้อเชิญที่ใด หลิ่งหลินยิ้มหยัน เห็นเจียเย่พยายามสัมผัสตัวนางอย่างเป็นมิตรแนบตอนที่ 26 ไหน้ำส้ม 2
แต่พี่ใหญ่จ้าวฉางเฟิงที่ยามนี้พิการจึงกักตัวรักษา ไม่มีใครได้พบหน้า และพี่สามจ้าวเฉิงหมิงที่หายสาบสตอนที่ 26 ไหน้ำส้ม 3
“แต่ศิษย์คนอื่นต้องนั่งรถม้าเบียดกันคันละหกคน ข้ามานั่งกับเจ้าแค่สองคน ออกจะเกินไปหน่อยหรือไม่”
ฟ่านเตอนที่ 27 รอเก้อ 1
ทางฝั่งหนึ่ง ในบรรดาองครักษ์มากมายที่รายล้อมคอยคุ้มกันบรรดาบุรุษและสตรีจากตระกูลชั้นสูง
มีชายหตอนที่ 27 รอเก้อ 2
เมื่ออาหวู่ออกกระบวนท่าหมายกระชากวิญญาณ หลิ่งหลินพลันหรี่ตา ออกกระบวนท่าที่เหนือชั้นยิ่งกว่า นางพลตอนที่ 28 ฆ่าคนปิดปาก 1
อาหวู่พยักหน้าพึงพอใจ “ดี ตกลงตามนี้”
“เอาล่ะ นี่ยาพิษ กินแล้วไปซะ”
อาหวู่รับยาเม็ดลูกกลอนยัดเข้าปากแลตอนที่ 28 ฆ่าคนปิดปาก 2
เจียเย่เบิกตาโพลง พลันกระอักเลือดคำโต มิคาดว่าหลิ่งหลินแม้อยู่ในร่างใหม่จะเก่งกาจปานนี้
หึ! นางประเมิตอนที่ 29 ไม่ปล่อยมือ 1
บนรถม้าที่โคลงเคลง หลิ่งหลินเริ่มสลึมสลือ ค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างช้าๆ
กระตอนที่ 29 ไม่ปล่อยมือ 2
“เจ้าไม่ควรอยู่คนเดียวเช่นนั้นอีก” เขาย้ำ
“เพคะ หม่อมฉันจะไม่อยู่คนเดียวอีก”
ทว่าชั่วครู่นางก็นิ่วหน้าตอนที่ 30 ต่างคนต่างแผนการ 1
ฟ่านเจินนั่งเฝ้าอยู่ที่ตั่งข้างเตียง เอ่ยอย่างอารมณ์ดี “องค์ชายสี่พูดกับเจ้าเช่นนั้นจริงหรือ?”
หลิ่งหตอนที่ 30 ต่างคนต่างแผนการ 2
บนเตียงนอนอบอุ่น ดรุณีผู้หนึ่งทอดกายชวนมอง คงมีเพียงเวลาเช่นนี้ที่สตรีแลดูสมวัย
เดิมทีนางมักสวมชุดสีตอนที่ 30 ต่างคนต่างแผนการ 3
แม้มิใช่กุลสตรี ทั้งยังชอบเก็บตัวฝึกวิชาและบ้าพลัง แต่นางกลับมีความสามารถในการทำครัวที่มิใช่แค่ทำอาหตอนที่ 31 เรือนเร้น 1
แคว้นต้าอัน ศาลากลางน้ำหน้าเรือนชั้นเรียน
ภาพของศิษย์ชายหญิงและฟ่านเจิตอนที่ 31 เรือนเร้น 2
“เจ้ามาอยู่ที่นี่?” จ้าวหมิงอวี่ทักทายเชิงคำถาม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้มเข้มเผยออกมาว่าแปลกใตอนที่ 32 สิ่งของหรือคนที่ถูกใจ 1
หลิ่งหลินส่ายหน้า “เหลวไหล ข้าไม่ได้ชอบ แค่ทำไปเพราะต้องการชดเชยความผิด”
“ความผิด?” จ้าวหมิงอวี่เริ่ตอนที่ 32 สิ่งของหรือคนที่ถูกใจ 2
“แม้ผู้ศึกษาพิษจะถูกตำหนิว่าเลวทรามต่ำช้า แต่แท้จริงแล้ว พิษก็สามารถรักษาคนป่วยได้เช่นกัน ข้าจะช่วยปตอนที่ 33 กดดัน 1
จ้าวหมิงอวีเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม
ฟ่านเจิ้งนิ่วหน้าถามให้ “ปักเสื้ออันใด?”
หญิงสาวยิ้มกว้าง “เสื้อเจ้าบตอนที่ 33 กดดัน 2
จ้าวจื่อหวนหรี่ตา “สตรีสกุลสวีเช่นนั้นหรือ? นางคือหมากที่ไป๋มู่เจ๋อเคยคิดวางไว้ข้างกายน้องสี่”
“พ่ะย่ตอนที่ 34 ข้ามหน้าข้ามตา 1
จ้าวจื่อหวนปรายตามอง “เชิญฮูหยิน”
เหยาซื่อหลุบตาลงเล็กน้อย เม้มปากบีบมือรวบรวมความกล้าครู่ใหญ่ เพราะคตอนที่ 34 ข้ามหน้าข้ามตา 2
พอกัวเหมยเดินมาถึงก็เข้าไปในห้องโถงรับรองด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเปี่ยมโทสะเทียมฟ้า และแล้ว ความวุ่นวายพลัตอนที่ 35 สตรีสูงศักดิ์ 1
ตำหนักหมิงเฟิ่งแม้อยู่ในอาณาเขตวังหลวง แต่กลับห่างไกลจากพระราชวัง
การเข้าเฝ้าแต่ตอนที่ 35 สตรีสูงศักดิ์ 2
นางนิ่วหน้า “ท่านกอดข้าแน่นเกินไปแล้ว”
“แค่โอบไหล่แบบนี้ไม่ได้เรียกว่ากอดกระมัง หรืออยากถูกกอด รอก่อนตอนที่ 36 วันดีที่มีแต่คนเสียใจและคลั่งแค้น 1
ในศาลากลางสวนอุทยาน ตำหนักชิงหลวน
จ้าวหมิงอวี่กับหลิ่งหลินนั่งอิงแอบแนบชิดกัน ประหนึ่งรักใคร่ลตอนที่ 36 วันดีที่มีแต่คนเสียใจและคลั่งแค้น 2
“หะ!” วันนี้แค่หมั้นเองนะ ไม่ได้แต่งเสียหน่อย รับตัวเจ้าสาวอะไรกัน? หลิ่งหลินยังไม่ทันได้เอ่ยตอนที่ 37 นักฆ่าล่ามือสังหาร 1
ผู้มีศัตรูรอประชิดถึงสองด้านยังไม่รับรู้อันใด
หลิ่งหลินยังคงลิ้มรสอาตอนที่ 37 นักฆ่าล่ามือสังหาร 2
จู่ๆ คนผู้นี้ก็ลุกขึ้นมาขอนางหมั้นถึงจวนสวี ยามนี้ถูกจ้าวหมิงอวี่ตัดหน้าดัดหลังกลับ จะทนได้หรือ
หลิ่งตอนที่ 38 สายข่าวชั่วคราว 1
หลิ่งหลินจึงมิอาจลงมือเด็ดขาดดังใจ ทำเพียงสวมรอยลงมือโหดเหี้ยมกับทุกฝ่ายก่อน ค่อยปล่อยให้พวกมันฆ่ากัตอนที่ 38 สายข่าวชั่วคราว 2
หลิ่งหลินพยักหน้าเข้าใจ งานตึงมือเกินไป จัดการยากจริงนั่นแล
อาหวู่สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิมขณะกล่าวต่ตอนที่ 39 อาเป่าหายไป 1
หลิ่งหลินตกอยู่ในภวังค์แห่งตน กระทั่งอาหวู่พูดอะไรต่อ นางไม่ได้ยินแล้ว
“เหตุที่ข้ารู้ว่าเป็นองค์ชายรอตอนที่ 39 อาเป่าหายไป 2
หลิ่งหลินกะพริบตา “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
“เจ้ายังไม่ได้เปลี่ยนผ้า” ว่าพลางกวาดตามองทั่วร่างนางอย่างโจ่งตอนที่ 39 อาเป่าหายไป 3
และใช่นางเคยคิด แววตาของอาเป่าเหมือนเขา เพียงแต่แววตาของนางยังเหมือนอาจารย์หลิ่งม่อนี่นา ยังมี แววตาตอนที่ 40 ราตรีมรณะ 1
ลมยามดึกค่อนข้างแรง ส่งความหนาวเย็นทะลุเข้ากำแพงเรือนมาเป็นระลอกคลื่นแห่งฤดูกาล
แต่คนด้านในยิ่ตอนที่ 40 ราตรีมรณะ 2
ฟ่านเจินสะกิดหลังพี่ชาย “พี่ใหญ่สังเกตหรือไม่ องค์ชายสี่ของพวกเราเข้ากับคุณหนูสวีได้ดียิ่งนัก พระองคตอนที่ 40 ราตรีมรณะ 3
จ้าวจื่อหวนได้ฟังพลันคิ้วกระตุก หายใจลึกยาว นึกกริ่งเกรงไม่เบากับท่าทางเอาจริงของจ้าวหมิงอวี่
กระนัตอนที่ 41 กล่าวโทษ 1
การกล่าวโทษเริ่มขึ้นอีกครา จ้าวจื่อหวนร่ำร้องด้วยความเจ็บปวด “ขุนนางทุกท่านเป็นสักขีพยาน ช่วยคืนความตอนที่ 41 กล่าวโทษ 2
ชายหนุ่มผู้นั้นคุกเข่า “กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมคือองครักษ์เติ้งพ่ะย่ะค่ะ” เขาพลันหยุดพูดขณะหันไปเห็นจตอนที่ 41 กล่าวโทษ 3
เขาเอ่ย “เสด็จพ่อ ได้โปรดฟังกุนซือเสิ่นก่อน”
ฮ่องเต้หันมาสนใจเสิ่นจื๋อ “เชิญเจ้ากล่าว”
เสิ่นจื๋อคุกเข่ตอนที่ 42 มีแค้นต้องชำระ 1
ดีเสียอีก เขาจะได้ใช้สอยเวลาอันมีค่าที่นั่น โดยการเป็นตัวเองให้มากที่สุด อยากทำสิ่งใดก็ทำ!
ส่วนจ้าวหตอนที่ 42 มีแค้นต้องชำระ 2
“องค์ชายสี่ ท่านต้องบ้าไปแล้วเป็นแน่”
“ข้าก็เป็นเช่นนี้มาตลอด เป็นที่เจ้าไม่รู้จักข้าดี อาจเป็นเพราะพตอนที่ 42 มีแค้นต้องชำระ 3
ยามไฮ่[1]ตำหนักหมิงเฟิ่ง
ฟ่านเจินเข้ามารายงานว่า “ท่านหญิงหย่งหนิงหมั้นหมายกับคุณชายกู้แล้วเพคตอนที่ 43 ฝันร้ายมิอาจปล่อยวาง 1
“นี่หรือไม่กลัว” เขาเย้าขณะนอนกอดนางพลางลูบหลังเบาๆ “เอาล่ะ ลองเล่าความฝันของเจ้าให้ข้าฟังหน่อย ระบาตอนที่ 43 ฝันร้ายมิอาจปล่อยวาง 2
“หา!” หลิ่งหลินที่ได้ฟังทั้งหมด ทว่าพลันตาโตในประโยคสุดท้ายเท่านั้น “ท่าน พูดจริงหรือ?”
“จริงแท้แน่นอตอนที่ 43 ฝันร้ายมิอาจปล่อยวาง 3
ตำหนักฤดูร้อนใกล้อารามไกลความเจริญ สำหรับเชื้อพระวงศ์พำนักสงบจิตใจ
ทว่าบุรุษสูงศักดิ์ผู้หนึ่งทตอนที่ 44 วสันต์มงคล 1
ขณะที่งานมงคลขององค์ชายสี่กับสตรีสกุลสวีดำเนินไป น้องชายเฉกสวีหย่งกังที่ควรยินดีปรีดาที่สุดเพราะพี่สตอนที่ 44 วสันต์มงคล 2
ต้องเริ่มต้นเช่นไร?
ถอดเสื้อหรือปลดกระโปรงก่อนดี?
สายตาหลุกหลิกกล้าๆกลัวๆแต่กลับตื่นตัวเตรียมพร้อมตั้งตอนที่ 45 สามีเจ้าคือข้าผู้เดียว
“หมิงอวี่ ท่านต้องการสังหารข้าใช่หรือไม่?”
จ้าวหมิงอวี่จูบนางพลางยิ้ม “หาใช่สังหาร แต่เป็นกาปฐมบท เล่มพิเศษ ตอนที่1
ย้อนกลับไปครั้งที่หลิ่งเฮ่อยังไม่ถือกำเนิด
หวังเหลียนหรงคือสตรีตระกูลหวังอันยิ่งใหปฐมบท ตอนที่2
คดีนี้ฮองเฮาจึงทรงตัดสินด้วยพระองค์เอง โดยการมอบรางวัลให้จูรั่วซีอย่างงามและมอบโอกาสให้หวปฐมบท ตอนที่3
จังหวะนั้นเด็กชายตัวน้อยพลันได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาถึงในห้องนอนส่วนตัว
ผู้มาเยือนอย่างไร้มารยาทในปฐมบท ตอนที่4
คืนวันคืบคลาน ความทรมานยังคงมิสิ้นสุด
หวังเหลียนหรงเปลี่ยนผู้อื่นมิได้ ยิ่งแก้ไขโชคชะตาอันบัดปฐมบท ตอนที่5
เหอฟานนับเป็นจอมยุทธอันดับต้นยุทธภพ ฝีมือต่อสู้นับว่าเก่งกาจเหนือชั้นไม่ธรรมดา
ทุกสิ่งปฐมบท ตอนที่ 6
เรือนหลงซานปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายอึมครึม บรรยากาศทะมึนดำมืดไร้แสงสว่างเล็ดลอด
บนตั่งลาดพรม บุรุษเล่มพิเศษตอนที่ 1 เจ้าไม่ใช่นาง 1
ขอบคุณสวรรค์ ให้ข้าหลุดพ้นจากความเคยชิน ชีวิตใหม่ที่ดีกำลังเริ่มต้น
ข้าจะอ่อนแอให้คนมารังเล่มพิเศษตอนที่ 1 เจ้าไม่ใช่นาง 2
ถ้ำศักดิ์สิทธิ์
สวีหลิงเยี่ยนกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่คาดไม่ถึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ไเล่มพิเศษตอนที่ 2 ตื่นเต้น 1
หลิ่งเฮ่อเอ่ยเสียงขรึมเน้นทีละคำ
“เจ้า-ไม่ใช่-หลิ่งหลิน”
สวีหลิงเยี่ยนชะงักกึก ค่อยๆพยักหน้าหงึเล่มพิเศษตอนที่ 2 ตื่นเต้น 2
ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองร่างของหลิ่งหลินที่แน่นิ่งตัวอ่อนในอ้อมแขน รู้สึกกระหยิ่มภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกเล่มพิเศษตอนที่ 3 อี้เชี่ยน 1
เรือนอี้ชิง
หลังจากถูกหลิ่งเฮ่อซัดด้วยพลังอันหนักหน่วง อี้เชี่ยนก็จำต้องพักรักษาตัวเล่มพิเศษตอนที่ 3 อี้เชี่ยน 2
เนิ่นนานให้หลัง
เสียงประตูเรือนถูกเคาะดังขึ้นและถูกเปิดออกอย่างไร้มารยาท
ผู้มาใหม่เบิกตาโพลง ใบเล่มพิเศษตอนที่ 4 สะใภ้คนโปรด 1
เรือนเหลียนซิน
สตรีวัยกลางคนสวมชุดสีฟ้าเรียบง่าย ทว่าท่วงท่ากิริยากลับมิอาจเก็บงำควาเล่มพิเศษตอนที่ 4 สะใภ้คนโปรด 2
เรือนฟางอิ๋น
นอกเรือนล้วนมีแต่คนกระตือรือร้นวุ่นวาย ทว่าภายในเรือนแห่งนี้กลับสงบเงียบมีบรรยากาเล่มพิเศษตอนที่ 5 บรรยากาศสามีภรรยา 1
บุรุษหนุ่มร่างสูงกำยำกำลังนั่งชันเข่าหนึ่งข้างด้วยท่าทางองอาจน่าเกรงขามตรงหน้าสตรีนางหนึ่งเพื่เล่มพิเศษตอนที่ 5 บรรยากาศสามีภรรยา 2
ท่วงท่ายามชงชายิ่งแล้วใหญ่ งดงามชดช้อยละมุนละไมสมเป็นกุลสตรีในหอสูงเรือนทองคำ
หลิ่งเฮ่อนั่งมองนางจากโเล่มพิเศษตอนที่ 5 บรรยากาศสามีภรรยา 3
อาจเป็นเพราะสวรรค์เปี่ยมเมตตามอบวาสนาให้คนเขลาเช่นนาง
หญิงสาวได้แต่แอบคิดเลื่อนเปื้อนในใจเงียบๆ
ฝ่ายหลเล่มพิเศษตอนที่ 5 บรรยากาศสามีภรรยา 4
ฝ่ายหวังเหลียนหรง เดินตามการจับประคองของบุตรชายนำหน้าสาวใช้ที่ถือกล่องใส่อาหารเข้าไปด้านในพลางหันมาสเล่มพิเศษตอนที่ 6 สามีภรรยาเดียว1
สวีหลิงเยี่ยนเพียงก้มหน้าไม่กล้าสบตา แท้จริงนางมิได้บาดเจ็บร่างกาย มิหนำซ้ำยังไร้อาการถูกธาตุไฟเข้าแเล่มพิเศษตอนที่ 6 สามีภรรยาเดียว2
เนื่องจากอีกฝ่ายมิได้ออกคำสั่งให้สมุนติดตามไล่ล่าเจียเย่เพิ่ม ยิ่งไม่กระตือรือร้นสั่งคนคุ้มกันอันใด
วเล่มพิเศษตอนที่ 7 ลอบฆ่า1
ลานหลังเรือนฟางอิ๋น
แม้สวีหลิงเยี่ยนไม่เคยฝึกวรยุทธเลยสักครา ไม่เคยกระทั่งจับอาวุธมาเล่มพิเศษตอนที่ 7 ลอบฆ่า2
“ไม่มีทาง!” หลิ่งเฮ่อพาร่างสูงใหญ่ของตนเดินแหวกกลุ่มผู้คนเข้ามาพร้อมกลิ่นอายดุดันเย็นชาพาให้ทุกคนหวัเล่มพิเศษตอนที่ 8 แย่งชิงร่าง1
“นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เจียเย่ตัดสินใจทรยศ” หลิ่งเฮ่อวิเคราะห์ยามนั่งจิบชากับสวีหลิงเยี่ยนในห้อง ยาเล่มพิเศษตอนที่ 8 แย่งชิงร่าง2
สวีหลิงเยี่ยนจำต้องลุกขึ้นยืนส่งเขา
“เจ้าค่ะ ท่านพี่ราตรีสวัสดิ์”
หญิงสาวยืนส่งบุรุษร่างสูงจนเห็นเพเล่มพิเศษตอนที่ 9 หยกพก 1
สวีหลิงเยี่ยนเบิกตากว้างอย่างมิอาจกว้างได้อีกเมื่อเห็นฝ่ายสตรีได้ชัดเจนถนัดตา เพราะอีกฝ่ายคือร่างเก่เล่มพิเศษตอนที่ 9 หยกพก 2
ทั้งสี่คนมาหยุดยืนสนทนานอกเรือนไกลโข
“เจ้าคือหลิ่งหลินจริงๆ” หลิ่งเฮ่อเอ่ย
หลิ่งหลินยืนเชิดหน้ากอดอกเอเล่มพิเศษตอนที่ 9 หยกพก 3
อีกทั้งยังใช้ปลดได้กระทั่งค่ายกลคลังเก็บสมบัติ
นางช่างกล้าให้ของแบบนี้แก่คนนอกเชียวรึ? ชายหนุ่มให้รู้เล่มพิเศษตอนที่ 10 ประมือผู้เยี่ยมยุทธ 1
ท้องนภากว้างมืดมิด ดวงดาวระยิบระยับ สาดส่องทั่วพสุธา ลมหนาวดุจคมมีด กรีดเฉือนเนื้อคน
ลานฝึกเล่มพิเศษตอนที่ 10 ประมือผู้เยี่ยมยุทธ 2
นานร่วมเดือนจึงพากันออกมาประลองยุทธที่ลานฝึกด้านนอก บางครั้งยังพากันออกไปฝึกฝนบนยอดภูผา ใช้ทักษะการเบทส่งท้าย สัจธรรมกฏแห่งกรรม1
ในคุกใต้ดิน บุรุษและสตรีถูกตรึงไว้บนไม้
ทั้งสองแม้จะอยู่ภายใต้อาภรณ์สีขมุกขมัวบทส่งท้าย สัจธรรมกฏแห่งกรรม2
จูรั่วซีที่ถูกตรึงอยู่ด้านข้างพลันเบิกตาโพลง
หวังเหลียนหรงปรายตามองนางแค่แวบหนึ่งอย่างไม่ให้ค่า ก่อนหบทส่งท้าย สัจธรรมกฏแห่งกรรม3
“ต้องบอกว่าเจ้าคือต้นเหตุถึงจะถูกกระมัง? เจ้ากล่าวหาข้านี่นา ถูกไหม?”
จูรั่วซียิ่งตัวสั่นน้ำตาไหลพรากบทส่งท้าย สัจธรรมกฏแห่งกรรม4
“โอ๊ย! เฉินอี้ ท่านบ้าไปแล้วเรอะ”
“ข้าจะฆ่าเจ้า”
“กรี๊ด!”
ทั้งสองตบตีพัลวันยิ่งกว่าสุนัขกัดกันเสียอีก ส


















เขียนบทได้น่า อ่านนำมากๆๆๆคะ
7d
0สนุกดี
21d
0หน้าอ่าน
17/09
0ดีมากฉันชอบ
03/09
0ดีเลย
01/09
0ดีมาก
31/08
0ดีมากคับ
09/08
0เยี่ยมเลย
09/08
0เยี่ยมมาก
03/08
0โอเครับ
01/08
0