- Kabuuan: 61
ขอหย่า
“ทำไมต้องเป็น เจิ้งอ้ายฉิง (เจิ้งแซ่ของมารดา อ้ายชิง-ความรัก) ”
“หวงเจิงอู๋ เจ้ากล้าขัดบัญชาข้าหรือไร
ข้าพร้อมหย่า
“ข้าก็เพียงทำตามบัญชาของฝ่าบาท”
“อ้าง บัญชาฝ่าบาท ใจจริงหากเจ้าไม่ยอมแต่งเพราะเห็นแก่ข้าที่ต้องมาแบกร
ดั่งต้องมนตร์
หวางปาหยางอ้าปากค้างกับเสียงใสราวกับระฆังแก้ว ชายารองอ๋องไร้พ่ายผู้นั้น ไหนใครบอกว่าอัปลักษณ์ยิ่งแล้
แย่งชิงหญิงอัปลักษณ์
"จิวฮัวนางเป็นญาติของเจ้า มารดานางมีศักดิ์เป็นถึงท่านป้าจะพูดจะจาระวังคำพูดด้วย"
องค์หญิงสามยังปรามน้
โบยนาง
"ข้าพบหน้านาง แต่นางหาได้อัปลักษณ์ไม่"
พูดความจริงที่พบเห็นมา
"เป็นไปได้อย่างไร นางอัปลักษณ์เพียงนั้นจ
แย่งชิงคนงาม
ก่อนหน้านั้น
“คุณหนู นี่คือป้ายหยกที่มารดาของคุณหนูมอบให้คุณหนูพกติดตัวไว้”
“ป้าเป่ย ป้ายหยกชิ้นนี้เป็
อย่าหวังว่าจะได้สมหวัง
เดินเข้าไปใกล้อ้ายฉิง ก้มศีรษะลงช้าๆ
“ยินดีที่ได้พบ ชายารอง เฉิงอู๋อ๋อง”
ยิ้มยียวนจนหวงเฉิงอู๋รู้สึกไม
หวานล้ำ
"เจ้าพูดถึงข้าว่าอย่างไรกัน"
เจียวหยูย่อกายก้าวขาออกห้องไป เฉิงอู๋อ๋องย่างสามขุมเข้าหาอ้ายฉิงกรุ่นกลิ
อ้อมกอด
"ท่านพี่ ท่านจะทำอะไรนาง"เป็นฟางหลินที่ถลาตามเข้าไปในห้อง
เหวี้ยงร่างเล็กลงบนแท่นนอน
"ไม่ใช่เรื่องของเ
กลิ่นไหน้ำส้มแตกชัดเจนเลย
"ท่านอ๋อง มีอารมณ์สุนทรีย์ร่ายรำกระบี่ในยามว่าง"
ตงเกาผู้มีท่าทีองอาจก้าวขาออกมาจากพุ่มไม้
"ตงเกา มาได
ข้าจะหย่ากับท่าน
ตงเกายิ้มมุมปากเอ่ยทักทายปาหวางอ๋อง ที่หน้าประตูจวน
“ฮะฮ้าไม่น่าเชื่อตงเกาผู้นี้หวนคืนจวนอ๋อง ข้ารึอุ
ตอนพิเศษ
ก่อนหน้านั้น
“ฝ่าบาท อ้ายหลิว สงสารนางยิ่งนักเรื่องเล่าลือเรื่องนางอัปลักษณ์อีกทั้งยังกล่าวหาว่านางมี
ข้าหย่ากับท่านให้ได้
ก่อนหน้านั้น
“หวงฉีจิ้ง ยังไร้ฮองเฮาอ้ายหลิวเจ้าคิดว่า ตำแหน่งฮองเฮาควรจะเป็นใครกัน”
อ้ายหลิวในวัยสาวย
สาบาน
“ใบหน้าอัปลักษณ์แต่รสจูบหวานยิ่งนัก”
แลบลิ้นเลียริมฝีปากเหมือนกับเสียดายรสจูบเมื่อครู่
“เพลี๊ยะ”
มือบา
คนอื่นรู้หมดแต่ท่านอ๋องไม่รู้
“อ้ายจิงยังภักดีต่อฝ่าบาทเสมอมา แต่ไหนแต่ไรฝ่าบาทไม่เคยสนใจเรื่องนี้ มาเวลานี้เช่นไรจึงหวนย้อนกลับไป
อืมมมม
จวนเฉิงอู๋อ๋อง
“ท่านพี่ ท่านพี่ไปไหนมาทั้งวัน ฟางหลินตามหาท่านเสียทั่วทั้งจวน”
เหลือบตามองมองใหญ่ที่กุ
ปิดตา
“ท่านองครักษ์ได้โปรดเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”
ตงเกาอมยิ้ม รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ
“ถ้าข้าไม่เก็บเป
กอดเสียพอ
ในใจเริ่มร้อนรุ่มตงเกาดำเนินแผนการผิดไปแล้วคิดว่าเฉิงอู๋อ๋องไม่แยแสเรื่องที่ เจิ้งอ้ายฉิงป่วยไข้หรือ
เกือบ
“นางตั้งใจเล่นตลกต้องมีสิ่งใดซ่อนเร้นอีกแน่ มารดาของนางอ้ายจิง ก็ไม่ต่างกันมักจะทำตัวอ่อนหวานน่าเอ็น
หวาน
อ้ายหลิวยิ้มอ่อนหวานทว่าภายใน แทบกระอักเลือด เฉิงอู๋อ๋องนับว่าโดดเด่นไม่น้อยจะเหนือกว่าปาหวางอ๋องด้ว
กอดนอน
"ฟางหลิน..." เสียงเฉิงอู่อ๋องต่ำและขุ่นเคือง เขายืดตัวขึ้นแท่นนอน สบตากับอ้ายฉิง แววตาของเขาเต็มไปด้
ได้ดั่งใจ
จิวฮัวรู้สึกถึงความเศร้าในคำพูดของเขา ใบหน้าของนางนิ่งลงเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น
“ท่านอ๋
เมื่อดอกไม้เบ่งบาน
“ยังไม่ได้เป็นชายาเสียหน่อย นางยังเขินอายต่อข้าไม่ยอมให้ข้าล่วงเกินคงอีกกว่าขวบปีจะได้เป็นชายา หากใค
ดอกเหมยสีแดง
“วันนี้มีเรื่องดีจะประกาศออกไป บัดนี้ ข้าขอรับรองด้วยเกียรติของหวงฉีจิ้ง ว่าเจิ้งอ้ายฉิงผู้นี้คือเลื
ตั้งชื่ออ๋องน้อยไว้รอเลย
ดึงร่างบางมากอดไว้แนบลำตัวสายตานับร้อยจ้องมองภาพงดงามตรงหน้า
หญิงงามราวเทพีสวรรค์กับท่านอ๋องรูปงาม ภา
เข้าใจ
งานเทศกาลชมดอกเหมยแดงผ่านไปแล้ว
"จิวฮว จิวอันตามข้าไปที่ตำหนักชิงหนิงกง"
จิวฮัวหันมองหน้าจิวอันในใจนึก
ว่างเปล่า
"สามหาว..กล้ามาพูดเรื่องนี้หากได้ยินถึงหูฝ่าบาท ปาหวางอ๋องมีกี่ชีวิตกัน"
"ฮองเฮาฝ่าบาทเห็นเขาดีมาตลอด
คู่กัน
ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“คนเหล่านี้เป็นคนของปาหวางอ๋อง ชิงกวานเป็นหนึ่งในนั้น”ตงเหาพูดเบาๆราวกระซิบ
“
ตอนพิเศษ
ก่อนหน้านั้น
"เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร"สายตาเจ็บปวดยิ่งนักใครจะรู้ว่าต้องแบกรับคามเจ็บปวดเพียงใด
นางก
พลิก
“เสด็จพ่อหากเรื่องต่างๆ เรียบร้อย ขอเพียงเสด็จพ่ออย่าได้ลงทัณฑ์เสด็จแม่ถึงชีวิตก็พอเพราะอย่างไรข้าก็
ข้าพบเจ้าแล้ว
“ปล่อยเราไป” อ้ายฉิงพูดกับปาหวางอ๋อง
“ข้าไม่ได้ทำร้ายเจ้า อ้ายฉิงแค่เพียงรู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธร
ซาบซ่าน
ปาหวางอ๋องก้มหน้า
“ข้าผิดที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก อ้ายฉิงหวังว่าเจ้าจะอภัยให้ข้า ได้โปรดชข้ากลัวเหลือเกิ
ถึงใจ
“เกรงว่าฮองเฮาจะใช้นางเป็นเครื่องมือ เดิมข้าเคยได้ยินเรื่องฮองเฮาประทานยาพิษให้กับมารดาของอ้ายฉิงเพื
จบกัน
“เจ็บเจ็บจังท่านอ๋องได้โปรด"
หวงเฉิงอู๋ลูบไล้เรือนผม กดริมฝีปากบดเบียดมืออุ่นลูบต่ำลงมาที่หน้าอกนุ่ม
ไปกันต่อ
“รอให้ถึงวันนั้นคนดีของข้า ข้างหน้าแม้จะมีอุปสรรคแต่เมื่อเจ้าอยู่ด้วยข้าจึงไม่ต้องกลัวสิ่งใดเพื่อปกป
รัก
“อ้ายหลิวนางเปลี่ยนไปหรือว่านางเดิมก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นมัน”
“ฝ่าบาท อาจไม่เคย
ปั้นปึง
“หญิงบอบบางคนเดียวหนีออกมาจากคุกหลวง ได้อย่างไร”
เจียวหยูกระซิบกับอ้ายฉิงเบาๆ
อ้ายฉิงแสร้งหลับตาเสีย
“เ
คนใหม่
ชินกวานลูบมือไปตามขอบโต๊ะไม้ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“ท่านอ๋องดูเครียดเช่นนี้ ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญในใจท
ไม่อาจเปลี่ยนใจ
อ้ายฉิง ก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ มือยื่นไปเก็บผลไม้สีสันสดใสที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ข้างๆ เสียงใบไม
หวางเฟย
“ท่านพี่ ชายารองนางกำลังจะทำร้ายข้า”
บีบน้ำตาให้ไหลได้ไม่ยาก อ้ายฉิงถอนหายใจ
“ท่านอ๋องนายหญิงเพียงแค่ป
ใจแลกใจ
“ขอบคุณต่อไปฝ่าบาททรงเรียกข้าว่าอ้ายฉิงจะดีกว่า”
“ชื่อนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนักอ้ายฉิงที่เแปลว่าความรัก
หิวไหม
“แล้วเจ้าจะโกหกทำไมกัน”
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเข้าใจความรู้สึกข้าหรือไม่ ในเมื่อข้ามาเห็นว่าท่านพี่พะเน้าพ
ไม่อาจต้านทาน
“ท่านอาท่านไม่กลัวหรือว่าชายารองจะเปลี่ยนใจจากท่าน”
เฉิงอู๋อ๋องยิ้มบางๆ
“ไม่ ข้าเชื่อว่าอ้ายฉิงมิใช่คน
กลืนกิน
“ข้า กระหายที่จะได้อยู่เพียงลำพังกับเจ้า แล้วเช่นไรจึงจะอดใจไหว”
“แน้ อ้ายฉิงไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย”
สอ
ฟางหลิน
วังหลวง
“กำหนดวันประหาร เหว่ยเจื่อหยวนหลอกล่อให้หวงเฉิงอู๋เข้ามาชิงตัว เหว่ยเจื่อหยวน” อ้ายหลิวฮองเฮา
จิวอันกับหยาดน้ำตาของนาง
ชิงกวานประสานมือ
“บุกเข้าไปได้เลย ในเมื่อคนของเรามีมากกว่าด่านเก้าทัพมีคนเพียงหยิบมืออีกทั้งไร้เฉิงอู
หัวอกเดียวกัน
“อ้ายฉิง อ้ายฉิง”
หวงเฉิงอู๋อยู่ๆ ก็รู้สึกคิดถึงอ้ายฉิงขึ้นมาในทันที ยิ้มเศร้าๆ คงคิดถึงนางมากไปจึงเ
มองมาที่ข้า
“ข้ายอมแล้ว แม้ว่าจะต้องเจ็บซ้ำแค่ไหนข้าก็ยอมแล้วไม่อาจต่อกรกับอ้ายฉิงไม่อาจแย่งชิงท่านอาเฉิงอู๋กับน
ไม่ต้องเสียใจ
“หลังจากคุยกับเจ้า เมื่อคืนข้าก็มีเรื่องมากมายให้ต้องขบคิด พอง่วงจะนอนก็ต้องคอยเติมฟืนในกองไฟอากาศหน
หงส์ปีกหัก
คุกหลวง
“เหว่ยจื่อหยวน ถึงคราวที่ต้องจะต้องติดตามอ้าจิงไปแล้ว ข้าช่วยสงเคราะห์ให้ ไม่นานเกินรอ”
อ้ายหล
นางหงส์
“องครักษ์คุมตัวอ้ายหลิวฮองเฮายังตำหนักชิงหนิงกง ห้ามผู้ใดเข้าออก จนกว่าฝ่าบาทจะไต่สวนความผิด”
จิวฮัวพ
ยาถอนพิษ
“ให้ข้าได้ลอง”
โฮ๋วตัวฉินพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ
ก้าวขาเข้าไปในถ้ำใหญ่ ร่างชราของเซียนหญิงนั่งอยู่บนแท่น
ชายาข้า
“อ้ายฉิงทำทุกคนลำบาก”
“ฝ่าบาท ข้าน้อยยินดีไปสมทบฝ่าบาทแคว้นเป่ยเอี่ยน”
ปาหวางอ๋องเสนอตัว
“ท่านอาปาหวางอ
ถึงคราวจิวฮัว
“เช่นนั้นเรื่องที่ใบหน้าอัปลักษณ์เพราะต้องพิษก็เป็นไปไม่ได้เพราะอ้ายฉิงนางเพียงแค่ปิดบังใบหน้า ไม่ได
อีกไม่นาน
โฮ๋วตัวฉินอ้าปากค้างเมื่อสัมผัสได้ถึงหน้าอกนุ่มหยุนที่กลางออกกว้างของเขา แต่แสร้งพูดไปเสียอีกทางเพื่
ตลับทองคำ
“ท่านอ๋อง ชายาเอกของท่านอ๋องหนีไปแล้ว”
ตงเกาส่งเสียงก่อนจะทันเห็นตัวด้วยซ้ำไป
“หนีนางรู้ความผิดของตัวเ
กำลังจะผ่านไป
หวงฉีจิ้งก้าวลงจากเกี้ยวตรงเข้า พยุงเหว่ยจื่อหยวน
“ท่านเหว่ยอย่าได้รีรอ อ้ายฉิงตอนนี้ต้องพิษข้าคาดว่า
ลุล่วง
“ไม่มีทางไม่มีทางข้าจะไม่ยอมปล่อยท่านให้กับนาง ข้าวางยาพิษนางอีกไม่นานนางก็จะตาย จริงสินางตายไปแล้วพ
บทส่งท้าย
เพียงไม่นานอ้ายฉิงก็ขยับกายลืมตาตื่น
“ท่านอ๋อง”
“เป็นอย่างไรบ้าง ชายาของข้า”
“หายปวดแล้ว แปลกจริงอาการป
จบบริบูรณ์
“ท่านพี่จะต้องเรียกว่าท่านพี่”จิวอันหลบตาเอียงอาย
“ท่านพี่ระหว่างเปิดผ้าคุลมหน้ากับดื่มสุรามงคลอันไหน
ตอนพิเศ๊ษพิเศษ มาตามสัญญามาตามหัวใจเรียกหา
กว่าจะมีวันนี้ได้
งานอภิเษกสมรสระหว่างฮ่องเต้แคว้นเป่ยเอียนกับองค์หญิงเก้าจิวฮัวเพิ่งจะผ่านพ้นไป
ข้างศ
ดีเยี้ยม
17/09
0อ่านสนุกมากคะ
10/09
0ขอบคุณมากค่ะ
09/09
0