- Kabuuan: 36
มิอาจหวัง
หญิงสาวหน้าตาคมคาย ผิวขาว วงหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต กำลังนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วอมยิ้ม จนหญิงสาวอ
มิอาจหวัง
ร่างบางยืนมองตนเองหน้ากระจก สำรวจความเรียบร้อยแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ เดินทางไปทำงาน เมื่อเปิดป
มิอาจหวัง
เตมินทร์ส่งแก้วน้ำอัดลมให้กับคนยืนเคียง เธอรับมาแล้วรอให้เขาจ่ายเงินเรียบร้อย สองร่างก้าวเข้าสู่โรงห
คำสารภาพ
เสียงมือถือดังขึ้น เจ้าของเครื่องหลุบตามองหน้าจอ รู้ว่าใครโทรมาเลยระบายลมหายใจ แล้วตัดสินใจกดรับสาย
“
คำสารภาพ
เสียงแท็กซี่จอดหน้าบ้าน จิรัสยารีบเดินออกมา เห็นพี่สาวเปิดประตูรถหอบดอกไม้ช่อใหญ่เข้ามา แล้วทิ้งกายล
คำสารภาพ
รุ่งเช้าร่างสูงหยัดกายนั่งบนเตียง แล้วสะบัดไล่ความมึนงง ลุกเดินมองกระจกเห็นสภาพตัวเองแล้วอนาถใจ เขาไ
วันแห่งการเริ่มต้น
ร่างสูงใหญ่สาวเท้ามายังหน้าห้องทำงาน คิ้วเข้มขมวดเมื่อพบว่าโต๊ะเลขาว่างเปล่า เขาเปิดประตูเข้าห้องแล้
วันแห่งการเริ่มต้น
ร่างบางในชุดเดรสสีชมพูอ่อน นั่งลงตรงหน้าชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว สวมแว่นสายตาดีไซน์ทันสมัย คิ้วเข้ม
วันแห่งการเริ่มต้น
จิรัสยาทรุดกายลงบนโซฟา แล้วยกเรียวแขนดูนาฬิกาเจ็ดโมงห้าสิบ พอถึงเวลาแปดโมงตรง เจ้าของห้องเปิดประตูเข
วันแห่งการเริ่มต้น
ประตูห้องทำงานเปิดออก เตมินทร์ชะงักแล้วเดินมาทรุดกายลงบนโซฟา แล้วจ้องมองผู้มาเยือนสีหน้าเต็มไปด้วยคำ
วันแห่งการเริ่มต้น
เตมินทร์กระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อพบชื่อของบริษัทเดชาดำรงค์ เขาหยิบมือถือกดเบอร์ติอต่อไปทันที
“สวัสดีครับ
เพื่อวันพรุ่งนี้
ร่างบางทรุดกายลงบนเก้าอี้ แล้วหยิบเมนูขึ้นมาเพื่อสั่งอาหารมื้อเย็น คนนั่งตรงข้ามจ้องมองไม่วางตา จนคน
เพื่อวันพรุ่งนี้
รถยนต์จอดเทียบหน้าบ้าน ธีย์เทพลงมาแล้วยกมือไหว้เจ้าของบ้านทั้งสอง จิรัสยากล่าวลามารดาบิดาเพื่อเดินทา
เพื่อวันพรุ่งนี้
รถแล่นออกจากตึกบริษัท คนตัวเล็กเหม่อมองออกนอกกระจก ไม่อยากสบตากับเขาเลยเพราะเกรงแสดงอาการออกมา แต่ทว
เพื่อวันพรุ่งนี้
ร่างบางสาวเท้าเข้าสู่ด้านในแล้วหันมาโบกมือ ก่อนมาหยุดยืนหน้าลิฟต์เพื่อเดินทางไปยังชั้นที่ต้องการ เมื
เพื่อวันพรุ่งนี้
ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างบางถูกปล่อยเป็นอิสระ ทีมงานของจิรัสยาก้าวเข้ามา เห็นสีหน้าสองคนแล้วอดแปลกใจไม่
สัมผัสแรก
จิรัสยามองตัวเองในกระจก ช่างวางมือหลังจากแต่งหน้าให้เรียบร้อย ชุดเจ้าสาวเกาะอกลูกไม้สีขาวยาวปิดตาตุ่
สัมผัสแรก
เธอมองออกว่าคุณจิรัสยาไม่ได้มีใจให้เจ้านาย และท่าทางระหว่างผู้หญิงคนนี้กับคุณเตมินทร์ดูมีลับลมคมในชอ
สัมผัสแรก
วิทูลกลับมายังห้องเดิม หลังจากถูกตามตัวอีกครั้ง ชายหนุ่มยืนกอดอกระบายลมหายใจ
“เรื่องที่เกิดขึ้นอย่าให
สัมผัสแรก
เอมวดีไม่อาจทัดทาน ถูกลากมายังรถของบริษัท จิรัสยาเปิดประตูขึ้นนั่ง พนักงานขับรถยืนมองสีหน้างุนงงแต่ไ
สัมผัสแรก
เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่ว จิรัสยายืนนิ่งไม่ขยับไปไหน พยายามบังคับตนเองไม่ให้สั่นเทายามเมื่ออยู่ใก
ไร้หนทางเลือก
รถเลี้ยวเข้าสู่บ้านสวน ท่ามกลางป่าโอบล้อมด้วยขุนเขา จิรัสยากวาดตามองรอบๆ ชายหนุ่มเปิดประตูรถแล้วก้าว
ไร้หนทางเลือก
ธีย์เทพชะเง้อมองหาเจ้าสาว สีหน้าเคร่งเครียด ติดต่อคนขับรถไม่ได้ โทรหาเธอก็ไม่รับสาย มันหมายความว่ายั
ไร้หนทางเลือก
คนตัวใหญ่ยิ้มเยาะ “เมื่อก่อนเธอบอกรักฉัน เธอคอยดูแลฉัน คอยทำทุกอย่างเพื่อฉัน แม้แต่ตอนนี้ฉันก็เชื่อว
ไร้หนทางเลือก
เตมินทร์หลับตาระบายลมหายใจ แล้วทรุดกายลงบนเตียงเคียงข้างหญิงสาว
“ที่ฉันทำมันบอกไม่ได้อีกเหรอว่าฉันรู้
ร่องรอยร้าว
จิรัสยาก้าวลงบันได คนเป็นพ่อแม่เงยหน้าสบตา เธอเลื่อนเก้าอี้แล้วหย่อนกายลงนั่ง มองอาหารตรงหน้าสีหน้าย
ร่องรอยร้าว
ชายหนุ่มขบกรามแน่นแววตาปวดร้าว ทำไมต้องอดทนกับเรื่องนี้ ในเมื่อเขาและจิรัสยารักกัน มันเป็นเหตุผลมากพ
ร่อยรอยร้าว
จิรัสยาเม้มริมฝีปาก หากพี่จันต้องการกลับมายืนตรงที่เดิม ก็คงทำได้ไม่ยาก คุณเตมินทร์คงให้ความสนใจพี่ส
ร่อยรอยร้าว
จิรัสยาชะงัก มองภาพเบื้องหน้าแววตาปวดร้าว เธอไม่มีสิทธิ์คิดอะไรกับเขา ธีย์เทพกระตุกยิ้มมุมปากสีหน้าพ
คุณค่าของชีวิต
เสียงมือถือดังขึ้น เตมินทร์ขมวดคิ้วก่อนตัดสินใจกดรับสาย
“ครับ” เขากรอกเสียง
“พอดีจันมีเรื่องอยากคุยกับ
คุณค่าของชีวิต
จิรัสยาชะงัก อยากเมินหนี ทว่าสายตามากมายกำลังจับจ้องมาจำต้องหลับตา ริมฝีปากถูกกดแนบอย่างนุ่มนวล ธีย์
คุณค่าชองชีวิต
จิรัสยาขมวดคิ้ว แววตาสับสน
“คิดแบบนั้นสินะ” จันทร์จิราคลายมือออก แล้วยิ้มอ่อนโยน “คุณเตมินทร์ไม่ได้รู
คุณค่าของชีวิต
จันทร์จิรายกยิ้มพึงพอใจ สิ่งสำคัญคือการเห็นน้องมีความสุข เธอไม่อยากให้ยัยจีต้องทนทุกข์ทรมาน ท้องไม่ม
คุณค่าของชีวิต
คนตัวเล็กนิ่งงัน จ้องมองเขาผ่านม่านน้ำตา
“คุณเอาอะไรมาพูด ฉันไม่ได้ท้อง!”
“อย่าโกหกผมเลยจี คุณจะดื้อดึ
ฝันสุดท้าย
เสียงโวยวายหน้าห้องทำงาน เตมินทร์ขมวดคิ้วจนกระทั่งประตูเปิดออก ธีย์เทพกระโจนเข้ามาคว้าคอเสื้อ แล้วลา
ฝันสุดท้าย จบบริบูรณ์
เสียงรถยนต์จอดหน้าบ้าน จันทร์จิรารีบรุดมาเปิดรั้วให้เข้ามา สองสามีภรรยายืนชะเง้อสีหน้าสงสัย จนกระทั่
ดีมาก
9d
0สนใจมาก
12d
0เริ่ดมากกกกแม่
30/05
0อ่านนิยายเรื่องนี้เเล้วสบายเพลินมากครับส่วนตัวผมชอบมากๆ
30/05
0ดีมากๆๆ
28/05
0เยี่ยมๆๆๆ
25/05
0เริ่ดค่ะ
24/05
0ดีมากๆๆ
24/05
0เยี่ยม
08/05
0สนุกมากค่ะ
03/05
0