- Kabuuan: 31
ที่ของเราสองคน
ของเราสองคน
เมื่อปี ค.ศ 1980
“อ้าย กลัวไหมคะ?” ผมเอ่ยถามคนรักเมื่อได้สังเกตเห็นอาการของเจ้าตัวเล็กที่แ
งานแต่งงานของเรา
3 วันต่อมา
หน่วยกู้ภัยแห่งหนึ่งได้รับแจ้งเหตุว่าพบศพชายปริศนาสองคนลอยมาติดที่ริมตลิ่งใกล้ๆ กับท่าน้ำ
ยินดีต้อนรับการกลับมา
ปี ค.ศ 2021
กรุงเทพมหานคร
"แค่ก!! แค่ก!! อึก!! เฮือก!! แฮ่ก!! แฮ่ก" พะพายหนุ่มน้อยหน้าหวานต้องสะดุ้งตื
ความรู้สึกคุ้นเคย
"เออ คือ มาหาใครครับ"
"ผม เอ่อ พาย เฮ้ย! ผมมาหาลูกชายของคุณลุงปรีชาครับ" เด็กหนุ่มตอบตะกุกตะกัก เคอะๆ
ความทรงจำ
ณ...ห้างแห่งหนึ่ง
"น้องพายเลือกร้านเลยนะ พี่เลี้ยงขอบคุณที่ช่วยจัดบ้าน จนเสร็จ" ระหว่างที่เดินเข้าไปภ
หวนคืนกลับ
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำภายในมือข้างขวาถือผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นเช็ดเส้นผมสีน้ำตาลที่ตอนนี้ดูเข้มกว่า
หวนกลับ
เมื่อธามไทหยิบกำไลเงินขึ้นมาดูเหมือนกับว่ามีแรงดึงดูดร่างของชายหนุ่มให้หลุดเข้ามาสู่ห้วงแห่งความมืดม
เจอกันอีกครั้ง
กรุ้งกริ่ง กรุ้งกริ่ง ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะคิดออกเสียงกระดิ่ง ร้านหน้าก็ดังขึ้น ธามไทมองไปยังทางด้าน
สายใยบางๆ
ร้านขายของเก่าของธามไท (2021)
"คุณครับ คุณ"เสียงทุ้มของใครบางคนดึงร่างสูงให้กลับเข้าในห้วงเวลา ณ ปัจจ
ถ้าพี่จีบจะว่าอะไรไหมครับ?
“ถ้าพี่ธามคิดว่าจะทำตามกฎของพายได้ ก็อนุญาตให้จีบได้ครับ” กระซิบจบเด็กหนุ่มก็ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว พ
ผูกพันหรือพันผูก
“น้องพายไม่ได้ขับรถมาเหรอครับ?” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นรถของคนน้องจอดอยู่แถวบริเวณหน้าร้าน
“พายไม่
ผูกพันหรือพันผูก 2
หิวไม่ใช่เหรอครับ ทานเลยไหม? เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ” ร่างสูงพูดพลางตักชิ้นเนื้อไก่ใส่จานข้าวมันใ
ความสัมพันธ์ขั้นบันได
“น้องพายจะแวะซื้ออะไรไปทานที่ห้องไหมครับ?” ในระหว่างขับรถไปส่งคนน้องที่คอนโดร่างสูงจึงเอ่ยถามด้วยควา
กีดกัน
ปี ค.ศ 1990
ร่างสูงในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่มีเนกไทผ้าไหมสีเข้มผูกอยู่ตรงคอ บ่งบอกความภูมิฐ
เจ้าของคือใคร
พระพายเดินเข้าไปในโรงอาหารของคณะแล้วกวาดสายตามองหาเพื่อนสนิททั้งสองคนที่มาถึงก่อนแล้ว
“ไอ้พาย ทางนี้”
เขาต้องการอะไร?
มหาวิยาลัยแห่งหนึ่ง
หลังจากที่หมดคลาสทั้งสามหนุ่มเพื่อนซี้ก็มานั่งร่วมตัวกันที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ
อยากรู้คำตอบต้องหาอีกคนให้เจอ
ทั้งสามหนุ่มใช้เวลาไม่นานนักก็ขับรถมาถึงบ้านคุณย่าของทิมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย หนุ่มร่างอวบขับ
ไม่ต้องร้องนะ ผมจะช่วยคุณเอง
ร้านรับซื้อ-ขายของเก่าของธามไท
ในขณะที่ร่างสูงกำลังเก็บของอยู่นั้นเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมก
ผมจะช่วยคุณเองนะ
“อ้ายไม่ได้โกหกจริงๆ นะเตี่ย”
“หยุดตอแหลได้แล้วไอ้ลูกไม่รักดี ลื้อรู้ตัวไหมว่าลื้อทำให้อั๊วต้องอับอาย
เจ้าของกำไรที่แท้จริง
“น้องพายครับ น้องพายเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม?” ร่างสูงที่เก็บของอยู่ได้ยินเสียงคนน้องร้องไห้จึงรีบวิ
เมื่อความรักกลายเป็นสิ่งผิด
ร่างสูงเดินมานั่งลงที่โซฟาหนานุ่มพลางล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกำไลเงินออกมา ก่อนจะล้มตัวลงนอนเหยียดยาว ม
ยิ่งขัดขวาง ยิ่งรักกัน
“อั๊วหวังว่าลื้อคงจะมีความรักต่อครอบครัวบ้างนะ” เมื่อพูดจบชายวัยกลางคนก็หุนหันเดินออกไปเหมือนกับตอนข
กลับมาพานพบ
ร้านรับซื้อและขายของเก่าของธามไท
ในขณะที่ร่างสูงกำลังนั่งทำบัญชีของร้านอยู่นั้นเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็
ภาพความทรงจำที่เจ็บปวด
ในขณะที่ร่างสูงมองหน้าของหญิงชราที่กำลังโศกเศร้ากับเรื่องราวในอดีตอยู่นั่น จู่ๆก็มีแสงสว่างจ้าสาดส่อ
เชื่อใจพี่นะคนดี
หลังจากที่แขกผู้มาเยือนทั้งสามคนกลับไปร่างสูงก็เอาแต่นั่งมองนาฬิกาสลับกับประตูหน้าร้าน เพราะว่าเขาได
เผชิญหน้ากับความเจ็บปวด
คอนโดของพระพาย (วันเสาร์)
ธามไทขับรถมาจอดที่คอนโดของคนตัวเล็กเพื่อรอรับไปเจอกับครอบครัวของธันวาและอ้า
ให้อภัยแต่ไม่ขอพบเจออีก
“แล้วพวกคุณอยากจะเจอผมทำไมเหรอครับ?” พระพายถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ซึ่งมันทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าข
กลัวอดีต
เมื่อเดินออกมาด้านนอกคนตัวเล็กจึงเดินไปส่งมารดาของอ้ายที่รถ และก็ถูกเธอยื้อยุดให้ขึ้นบนรถด้วย ซึ่งพร
พี่ขอกอดนะครับ
“พี่ค้างด้วยได้เหรอครับ?” เสียงละมุนเปล่งจากปากร่างสูง
“ดะ..ได้ครับ” พระพายตอบกลับด้วยเสียงตะกุกตะกัก
ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ
บ้านของธามไท
ชายสูงวัยและภรรยานั่งมองลูกชายคนโตของพวกเขา ที่กำลังผุดลุกผุดนั่งพร้อมกับชะเง้อมองไปทางป
อยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ
“ใช่ครับ พายยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลยว่าคบกับพี่ธาม” พระพายพูดด้วยเสียงอ่อนพลางปรายตามองหน้าคนพี่ด้วย
ยอดเยี่ยม
23h
0สนุกมากๆๆๆ
23d
0ดีมากๆเลย
24/03
0ดีมากเลยค่ะต้องอ่าน
19/03
0ดีมากก
05/03
0ดีมาก
28/02
0ชอบบบบบ
19/01
0ดีมากก
01/01
0ชอบมากกกกกกกกกก กอไก่ล้านอะครับ
01/01
0แค่บทแรกก็ดีมากก
12/12
0