- Kabuuan: 59
ตำหนักร้อยดาว
ตำหนักร้อยดาวหากมีดาวร้อยพันส่องสว่างกลับหามองเห็นไม่ ภายใต้ดวงตาเย็นชานั้น ไม่ได้มีสิ่งใดให้ลังเลที
ตกนรกหรือไร
“หว่านหนิง ยังไม่ทันได้มีสิ่งใดรองท้องเห็นที่ต้องอำลาเพียงแค่นี้”ตัดบทเอาเสียดื้อๆ ไม่จำเป็นต้องเสวน
รอข้ากล้ากว่านี้
บนแท่นอนเดียวกัน
กลิ่นกายสาวหอมยวนใจลี่หยางใจไหวเอนแต่ยังนอนนิ่ง จนเกือบจะเป็นตะคลิว ไม่กล้าแม้แต่จะข
เข้ามาทำไม
“แล้วตั้งแต่นั้นมา ก็มีเสียงร่ำลือเรื่องดึกดื่นได้ยินเสียงคร่ำครวญของ พระสนมมารดาขององค์ชาย หรือบางท
เจ้าจะหย่ากับข้าไหม
นึกว่าวันนี้จะกล้ากว่าเมื่อวาน
ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยซีดขาวบัดนี้กลับมีสีแดงระเรื่อเหมือนเด็กสาว
“องค์ชา
หมกมุ่น
หว่านหนิงดันอกกว้างพาตัวเองออกมาจากอ้อมกอด
ลี่กวงเดินเข้ามาข้างในอย่างถือวิสาสะทันได้เห็นหว่านหนิงในอ
ไม่โดดเดี่ยว
“กงกง”ลี่หยางยืนอยู่ในตำหนักของฮ่องเต้ ข้างหน้าฝานกงกง
“องค์ชาย มีเรื่องใดให้ฝานกงกง รับใช้” ประสานมื
แค่จูบ
"พี่ห้าต้องอ่อนโยนกับนาง แบบนี้…"โน้มตัวลี่หยางที่แข็งขืนลงช้าๆ ยื่นหน้าจื่อปากเข้าไปใกล้ๆ ลี่หยางขื
ก่อนหน้านั้น
นอนพักจนรู้สึกว่าสดชื่นไม่น้อยหว่านหนิงใช้เงินส่วนตัวเพราะองค์ชายห้า ไม่ได้มีเงินทองมากมายตั้งแต่เข้
โดดเดี่ยว
งาน คล้ายวันพระราชสมภพของฮ่องเต้ ทั่วหล้า มีการเฉลิมฉลอง ลี่หยาง ในอาภรณ์สีขาวมุก ที่หว่านหนิงตัดเย็
สำเร็จ
องค์ชายสิบสองพูดขึ้นดังๆ
“พี่ห้ากับพระชายา แม้จะไม่ได้มาร่วมอวยพรแต่ดูสิ่งที่พวกเขาทำช่างยิ่งใหญ่เกิน
โดนเล่นงาน
"ลี่หยางไม่น่าเชื่อว่าจะกลับมาทำให้ฝ่าบาทโปรดปรานได้อีกครั้ง"
"ตำแหน่งไท่จือแต่งตั้งไปแล้วยากจะสั่นคล
ปกป้อง
แต่สีหน้ายังคงเก็บงำบางอย่างไว้
"ฝานกงกงกลับมาพร้อม จดหมายฉบับร่าง ยื่นส่งจดหมายให้ฮ่องเต้
สีหน้าของฮ่
ไร้ผู้แย่งชิง
"หว่านหนิง"หว่านหนิงเงยหน้าจากผ้าที่กำลังเย็บให้ลี่หยาง
ลี่หยางวิ่งมากอดหว่านหนิงแนบอกนิ่งนาน เหมือนก
รอบคอบ
วันนี้หว่านหนิงไม่ด้ลุกไปทำอาหารก็ในเมื่อลี่หยางกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแน่น ไม่ยอมให้ลุกออกจากแท่นนอน
สนมจินเฟย
“ดีไม่น้อย แต่หากฮองเฮาจะช่วยเมตตา สั่งให้หยุดโบยเขาก่อนไม่เช่นนั้นเสี่ยวกู้คงตาย ในตำหนักคุนหนิงนี้
ความรู้สึกระลึกถึง
“หากเป็นเช่นนี้ก็ยากจะรับมือ หลายอย่างที่นางทำแม้จะจงใจเป็นศัตรูกับเสด็จแม่แต่บางครั้งก็เหมือนจะอ่อน
ชายาของข้า
กุ้ยอิงกับอิงไถคิดว่าเพียงความเอาใจใส่ต่อองค์ชายห้าลี่หยางแต่หารู้ไม่ว่าหว่านหนิงจงใจปักปิ่นผม และผั
รักข้าไหม
ลี่จางยิ้มที่มุมปาก
แต่ลี่หยางงมองด้วยแววตาเหมือนจะฆ่าคนได้
"พี่สะใภ้ ท่านก็บอกพี่ห้าไปสิว่าเราสองคนแค
ฮองเฮาประทานชายารอง
ร่างบางสั่นสะท้านใต้ร่างใหญ่สะท้อนขึ้นลงตามแรงขยับตัว ต่างคนต่างผลัดเปลี่ยนกันมอบความสุขสมให้แก่กันค
หว่านหนิง
"ชายารอง"
"ฮองเฮาตั้งใจไว้แล้วว่า ชายารองคนนี้จะต้องปรนนิบัติเจ้าได้ไม่มีบกพร่อง"ฮ่องเต้สนับสนุนอีกแร
ติดเบ็ด
ลี่หยาง เร่งฝีเท้าเข้ามาในตำหนักร้อยดาวด้วยความเร่งรีบ หว่านหนิงจัดเครื่องเสวย บนโต๊ะลี่หยางสวมกอดจา
แผนซ้อนแผน
ตำหนักฮ่องเต้
“เสด็จพ่อ ลี่กวงมีเรื่องสำคัญ”
“อ๋อไท่จือ มาถึงนี่เพียงนี้มีเรื่องใดรีบร้อนกัน”
“เสด็จพ่อ
องค์หญิงแคว้นเหว่ย
องค์หญิงจากแคว้นเหว่ยเสด็จเยือนในฐานะทูตของแคว้น ใบหน้าผุดผาดงดงามแต่ท่าทีกับเหมือนบุรุษผู้องอาจ รวบ
ปกป้อง
ลี่หยางกับอันฝูจากไปฮ่องเต้ถอนใจยาว
"ข้ารู้ดีฝานกงกง เจ้าห้าหมดศรัทธาในตัวข้าเพียงใด"
"ฝ่าบาทองค์ชายเป
สว่าง ณ.กลางใจ
"อิงไถ เชิญองค์หญิงที่ห้องเสวย"หว่านหนิงสั่งอิงไถด้วยน้ำเสียงปกติ อิงไถรีบรุดไปทันที
"ท่านห้า มีของชอ
แผนของอันฝู
หว่านหนิง น้ำตารื้นขอบตากับคำพูดของลี่หยาง สมกับที่รอคอยสมกับที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อองค์ชายห้าลี่หยาง
เบื้องหลัง
“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรต้องห่วง องค์ชายวางใจเถิดหว่านหนิงรออยู่นี่ไม่นานองค์ชายก็จะกลับมา” น้ำเสียงอ่อน
องค์ชายน้อยในวันนั้น
"พี่ห้า เสด็จพ่อมีคำสั่งให้เร่งเดินทางกะทันหันในค่ำนี้"ลี่เจินควบม้ามายังตระกูลจง ลี่หยางใบหน้าสลดลง
.........
อันฝูสลัดคราบของบุรุษแต่งกายในแบบของหญิงสาวแคว้นเหว่ยใบหน้างดงามเป็นทุนเดิมอยู่แล้วบวกกับเครื่องแต่ง
องค์ชายฟงฉือ
"องค์ชายห้าลี่หยาง และองค์ชายสิบสองลี่เจินถวายพระพรฝ่าบาท"
ฮ่องเต้แคว้นเหว่ย จ้องใบหน้าหล่อเหลาและแวว
แววตาเขินอายของเจ้าทำเอาข้าไม่ลืมเลือน
งานเลี้ยงต้อนรับถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โคมไฟถูกประดับประดาสวยงามตามมุมต่างๆ ลี่หยางไม่ชอบกาเฉลิมฉลอ
คิดถึง
อันฝูลุกวิ่งออกจากห้องไป ลี่หยางทรุดกายลงทิ้งกระบี่ในมือ มึนศีรษะเต็มที นั่งพิงแท่นนอน หมดเรี่ยวแรงท
บุปผาหุบกลีบ
หว่านหนิงแกล้งนิ่งเสียไม่ต่อคำ คนอะไรจับได้ก็กอดก็จูบ จะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเมียหากเป็นคนอื่น ไม่ได้
สมน้ำหน้า
"เจ้าคือดวงใจ หว่านหนิง"คำหวานมักอยู่บนแท่นนอน มือใหญ่สอดเข้าไปในผ้าห่มปลุกเร้าอารมณ์อีกระลอก แม้บทเ
แกล้งไม่รัก
“ทำไมต้องไป”หว่านหนิงยิ้มน้อยๆ
“ท่านแม่มอบหมายเรื่องสำคัญไม่อาจละเลย”
“เจ้ามีความจำเป็นใดกันต้องไปที่
อุปนิสัยคล้ายกัน
หว่านหนิงเดินทางเข้าชายแดนพร้อมกับเสี่ยวกู้ที่ พักค้างแรมอยู่ห่างจากกองทหารของลี่หยางไม่เพียงไม่กี่ล
สิ่งที่รักที่สุด
“ป้ายหยกที่เจ้าถือมานั่น คือสิ่งที่ข้าหวงแหนที่สุด”
“หว่านหนิงได้มาจากท่านแม่” ดวงตาไหววูบมีแววเศร้าส
ปลดไท่จือ
ลี่เจินควบม้าตะบึงมายังค่ายที่ชายแดนแคว้นหานกับแคว้นเหว่ย
"พี่ห้า ท่านคงได้รับสัญญาสงบศึกแล้วใช่หรือไ
ความหลังครั้งกระโน้น
"ข้าละเลยเจ้า เป็นเพราะข้ากับมารดาของเจ้าเราต่างคนต่างไม่เข้าใจกัน"
ภาพความทรงจำเก่าๆ …
หวานหวงลู่ งดง
อย่าเพิ่งเจอกันเลย
เจ้าเฟยเหยียนในอาภรณ์พรางตัวลักลอบออกนอกเขตวังหลวง เป็นธรรมดาในวังหลวง มีคนของเจ้าก็ต้องมีคนของข้าแท
ภูเขาดาบทะเลเพลิง
หว่านหนิงวิ่งลัดเลาะอย่างชำนาญเส้นทางแต่ ความไวของลี่หยางก็ไม่เป็นรอง ร่างบางคุ้นตาหายลับเข้าไปในตำห
สำเร็จ
หว่านหนิงกับรู้สึกว่าวันนี้ลี่หยางช่างอ่อนโยน หรือเริ่มจะเรียนรู้บ้างแล้วว่าครั้งไหนสมควรเร่งเร้าครั
ลาก่อนลี่กวง
ดอกเหมยเบ่งบาน ลี่หยางนั่งมองสายน้ำทอดยาวสุดสายตาเพียงลำพัง ฝานกงกงเดินมาข้างหลัง
“องค์ชาย ได้เวลาฝึก
ยากจะต่อกร
หว่านหนิง ยื่นส่งกระบี่ด้ามทองในมือให้ลี่หยาง ที่ตรงเข้ามาสวมกอดหว่านหนิงแน่นเหมือนจะประทับไว้ในความ
ฝานกงกง
“องค์ชายห้าองค์ชายสิบสอง” ฝานกงกง ในอาภรณ์แปลกตาต่างออกไปจากที่เคยเห็นในอาภรณ์ของขันที
“ฝานกงกงท่านปล
ลี่จาง
วังหลวง
ลี่จางนั่งบนแท่นต่ำลงมาจากบัลลังก์ก็มังกร รอคอยการมาถึงของลี่หยางและลี่เจิน ลี่หยางกับลี่เจิน
มือไม่เปื้อนเลือดจะได้หรือ
“ทำไมถึงไม่ตัดรากถอนดคนเสียให้หมด”สวี่เยียนฮองเอาเอ่ยปากถาม ลี่จาง
“เสด็จแม่ บางอย่างที่มันค้างคาในใจ
เสื้อคลุมมังกร
ยาสลบถูกจุดปล่อยควันให้พวยพุ่งไปยังทหารยามสองสามคน หว่านหนิงล้วงผ้ามาปิดจมูกแน่น
เร้นกายเข้าไปในคุกหล
ลิขิตเองเพียงลำพัง
ตำหนักร้อยดาว
ลี่หยางกับฝานกงกงพยุงร่างไร้สติของลี่เจิน เข้าไปข้างในห้องหนังสือ บนชั้นนั้นฝานกงกงเลือ
เหนือกว่า
“องค์ชาย องค์ชายห้ากับองค์ชายสิบสอง ไม่อยู่ในที่คุมขังแล้ว”ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น
“ท่านลุง อง
รักเดียว
สวีถงถูกควบคุมตัวพร้อมด้วยองครักษ์เสื้อแพรที่คุกเข่ายอมแพ้
ลี่หยางยิ้ม และหว่าหนิงยิ้มให้กัน
"ลี่จาง ย
ขึ้นสวรรค์เสียที
"เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่สายตาอ่อนโยนห่วงใย"หว่านหนิงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม
"องค์ชายเล่าเจ็บตรงไ
.......
หว่านหนิง สวมเสื้อคุลมมังกรสีน้ำเงินเข้ม ให้ ลี่หยาง ใบหน้าหล่อเหลาช่างดูเหมาะกับเสื้อคลุมมังกรเหลือ
ยอม
"เจ้าเป็นสิ่งมีค่าที่สุดเท่าที่ข้าเคยมีบัดนี้กับให้สิ่งมีค่าที่สุดแก่ข้าเพิ่มเติมอย่างนี้จะไม่ให้รัก
ยอม2
ลี่หยางหลั่งน้ำตา
ออกมาอย่างไม่อาย
"ไท่จือเฟยหว่านหนิงข้าขอโทษ ทำให้เจ้าต้องลำบากร่างกายอ่อนแอเพราะอุ้
วันที่หิมะหยุดโปรยปราย
ลี่หยาง สืบเสาะหาสมุนไพรนานาชนิดมาบำรุงร่างหายให้หว่านหนิงทั้งสมุนไพรสำหรับช่วยให้การคลอดไหลลื่นและส
จบบริบูรณ์
หว่านหนิงในอาภรณ์เต็มพระยศ ในแบบของฮองเฮา ยืนเคียงข้างลี่หยางฮ่องเต้รูปงาม แต่ใจเดียว สมกันราวกิ่งทอ
ตอนพิเศษ
เกี้ยวสีแดงถูกหามส่งเข้าวังในตอนเย็นย่ำวันหนึ่ง หว่านหวงลู่รู้ดีว่าไม่ต้องมาส่งหว่านหนิง สิ่งที่หว่า
สนุกมากเลย
13d
0ดีที่สุดตั้งเเต่อ่านมา
18/10
0ดีค่ะ
11/09
0สุดยอดดด
21/08
0สนุกที่สุดด
08/08
0ดีมากกเยี่ยม
25/07
0ดีมากๆ
28/06
0ดีมาก
18/06
0สนุกมาก
18/06
0ดีๆๆๆ
12/06
0