“Gary! Dito!” Kakapasok ko palang sa cafeteria, nakita na niya agad ako. Perks of having Ricafer in my life. Hindi ko na kailangan pang tignan ang bawat sulok ng cafeteria, sigaw niya pa lang hindi na ako maliligaw.
“Ricafer!” Tuwanag-tuwang nilapitan ko siya at umupo sa katapat niyang upuan. I was agitated to talk to her that I forgot to roam my eyes around.
Some folk was sharing a table with her. Bahagya kong nilapitan si Ricafer para bulungan kung sino ang pangahas na lalaki na kasama namin ng table.
“Who’s he?” Tanong ko at nginuso ang lalaking hindi man lang nababatid ang presensya ko at todo lang sa pagkain. He have this long umber-colored hair in front that cover’s half of his face, a honey colored skin and clothes that composed mainly of a long brown coat.
Binigyan ako ni Ricafer ng tray ng iba’t-ibang pagkain, I took it but my gaze was still on the guy that continued to munch whatever food he was eating and doesn’t even bother to looked at me.
“Huy!” Pangunguha ni Ricafer ng atensyon niya sa lalaking katabi niya. She kicked his feet causing him to looked at her with confusion.
“Bakit?”
“Anong bakit? Dumating na yung kasama ko oh!” Ricafer grunted and pointed her finger at me.
I smiled at the guy who averted his curious gaze on me. “Hi! I’m Gary, Ricafer’s friend.”
“Hello, I’m Machiavelli.” Nakangiting bati niya. He offered his hand for a handshake and I noticed that inside his big coat, he’s wearing a long-sleeve green shirt patterned with what seemed like Japanese Kana characters on my view.
“Your clothes look funny,” I giggled agad kong napansin ang pagpalit ng reaksyon ng katabi niyang si Ricafer ng sabihin ko iyon, tinaasan niya ako ng kilay at nginusan na parang matinding kasalanan ang pagpuna ko sa suot ng katabi niya.
Nagtataka kong tinignan si Machiavelli na binigyan lang ako ng isang tipid na ngiti bago ipagpatuloy ang pagkain niya ng isang bowl ng ramen.
Lumipat ng pwesto si Ricafer sa tabi ko at binulungan ako. “He’s a bit deaf kaya pakilakas nalang ang boses kapag nagsasalita.”
Nanlaki ang mata ko at hindi nakasagot sa binulong niyang iyon, tinignan ko si Makki na tahimik na hinihigop ang sabaw gamit ang kutsara niya kaya pala hindi siya sumagot ng pansinin ko ang damit niya at hindi galit ang mababakas kay Ricafer kanina kundi para sabihin sa akin na hindi narinig ni Machiavelli ang sinabi ko.
Tumikhim ako at umupo ng maayos, lumipat na rin si Ricafer ng upuan sa tabi ni Machiavelli at nagsimula na rin kami na kumain.
“So,” panimula ko matapos ang ilang sandali na tanging mga kubyertos lang ang maririnig
At parang nabasa ni Ricafer kung anuman ang sasabihin ko kasunod dahil taas-noo siyang nagsalita habang nginunguya pa ang kapiraso ng baboy sa meat cutlet niya. “Ka-bloc ko siya at naging seatmate sa isang subject.”
Nagkibit-balikat ako at inurong ng bahagya palayo sa akin ang pagkain sa lamesa at sa halip ay binuksan na lang ang potato chips na kasama ng tanghalian ko. Sana lang hindi masyadong ma-attach si Rics kay Machiavelli.
-
"Makki! With ketchup or mayo?!" tanong ni Ricafer, malakas masyado sa normal.
We're outside the university and fresh yummy air blows freely. Tumunog na ang super lit bell ng university at tumutunog lang iyon ng dalawang beses sa isang araw at ang panghuli ay indikasyon na TAPOS NA ANG KLASE.
"Ikaw, Gary?" Tumingin sa akin si Ricafer na hawak ang paper cup niya na puno ng fries.
May tindahan ng french fries sa labas ng campus na paborito naming puntahan ni Ricafer kapag maraming tao sa coffee shop. Hapon na kasi at maraming mga estudyante ang tapos na rin ang klase at kadarating naman ng ibang mga tao para sa night classes nila kaya crowded mostly ang mga side shops.
"Both! Tapos yung spicy ketchup na 'rin," I said with a smile. Mas masarap ang ketchup sa fries kapag sa harapan ka lang ng school bumibili.
Classmate ni Ricafer si Machiavelli sa two-hour subject niya kaya nagkakilala sila, and obviously, they paired along really well that I am so close into thinking I've became a shadow after just an hour.
"Here's yours," sabi ni Ricafer at binigay ang order ko before she linked arms with Makki and walked together, leaving me behind.
Sumunod nalang ako sakanila at nanahimik sa likod. Hanggang sa huminto sila sa isang street.
"Paano? Dito lang yung bahay ko," sabi ni Makki.
Muntik ko ng mabuhos yung fries ko sa akin ng humarap siya. Aba't alam naman pala niya na nandito ako. "Maraming salamat, bye Gary, bye Ricafer!"
"Okay? Bakit natin siya hinatid?" nagtatakang tanong ko habang inaayos ang cup ng french fries ko.
"Syempre! Kawawa naman kasi yung tao, baka pag-trip-an siya ng ibang tao!" saad ni Ricafer na pumunta na sa tabi ko.
Kunot-noo akong tumingin sakanya, "diba dapat tayo 'yun?"
Kasi diba, ang babae ang hinahatid ng lalaki hindi vice versa. Masyado na'bang late ang software ko at hindi na nakakasunod sa uso?
"Gary naman e! You should know by now that I have a crush on him! Mukha ba akong makikipag-usap sakanya at sayangin ang golden voice ko?"
I blinked and looked at her in disbelief. Tinignan ko siya na parang nakakita ng multo. Crush? Ricafer?
"I thought your crush is Mr. Frias?"
"Mr. Frias?" She laughed then continued with a snort, "seriously Gary?" Tumawa siya ng tumawa at kulang nalang ay maglupasay siya sa daan habang hawak ang tiyan niya. "Gary?! Mr. Frias? What the fudge?"
Can you please tell me how did I choose her to be my friend? I need someone to snap me back or else I would end up throwing her in the pits of hell.
"Rage, Gary! Tawagin mo siya sa pangalan niya!"
"Oo na! "Hindi mo kailangang sumigaw sa akin! Hindi ako bingi!" inis na sabi ko. Kung makasigaw siya, rinig hanggang sa bahay ni Makki.
"Ay, sorry.” Paumanhin niya pagkatpos ay tumawa ng mahina.
"Tara na nga, maglakad na tayo. Gagabihin ako sa'yo."
Nakarating kami sa harap ng bahay ni Ricafer na hindi napagtri-trip-an ng mga tao sa kanto. "Nga pala Gary, hindi ka makikitulog sa bahay ngayon?" tanong niya habang hinahanap ang susi ng bahay nila sa bulsa ng pantalon niya.
Umiling ako at tinignan ang wrist watch ko. "Hindi na kailangan, may na-rent akong bedspace sa kabilang street," sagot ko. Well, technically, hindi ko pa alam kung magkano ang rent. Hindi ko matanong-tanong. Pero magbabayad ako! Swear!
"Ah? Mabuti naman, sige papasok na ko, ingat ka sa pag-uwi mo. Bye!" Nakatingin lang siya sa akin at hindi umaalis sa pwesto niya kahit na nag-wave na siya ng bye.
Nataasan ko pa tuloy siya ng kilay. "Anong ginagawa mo?"
"Gary, Bye!" pag-uulit niya habang pinaglalaruan ang susi sa kabilang kamay niya.
“Bye, Gary!” Mataimtim ang titig niya sa akin na para bang detective at psychologist na pinaghalo dahil kung makakilatis siya wagas at parang hihigupin niya ang isip ko anumang oras.
Ano ba ang gusto nito?
"Zingidy-dee!" Masaya niya akong kinurot sa bandang dibdib bago humarurot na pumasok sa gate ng bahay niya.
Nalukot ang mukha ko. Baliw na Ricafer.
I sighed and started to walk toward the huge house. May bright side rin pala ang paghatid ko sa kanilang dalawa. Hindi nila malalaman kung saan ako nakatira ngayon.
"Lola?" Pagbukas ko ng pinto ng bahay, hinanap ko agad si Lola at nagtungo sa kusina.
Pero ibang nilalang ang nakita ko at hindi si Lola. "Wala pa si Lola. Bakit late ka umuwi? Hanggang anong oras ba ang pasok mo?"
Napatingin ako sakanya dahil sa sunod-sunod niyang mga tanong. Tinuro ko pa ang sarili ko kung ako nga ang tinatanong niya. Baka naman nagkakamali lang siya kasi diba hindi ko naman siya tatay para tanungin ako ng ganun? At ang sabi niya wala siyang pakialam sa akin kaya anong ginagawa niya ngayon?
"Eh? Kailangan ko bang sumagot?"
Napaatras ako ng bigla siyang lumapit sa akin at sumigaw. "Malamang! Tanong 'yon diba kaya kailangan mong sagutin!"
Good Lord, my ears, sumusuko na sila at nagde-detached na sa katawan ko dahil sa mga sigaw ng mga tao sa paligid ko..
"Ano? Sasagot ka ba?"
I and gave him my class schedule; I also detached my wrist watch and handed it to him.
After that, I dashed out of his sight as fast as I could.
Humiga agad ako sa kama after checking around and confirming that it’s really my room. I guess I was really annoyed that’s what I gifted him my stuffs. Gusto ko nalang mag-pahinga ngayong araw. Dapat maglagay ako ng palatandaan sa harap ng pinto na ito nga ang room ko para hindi na ako malito ulit at mapahiya sa bwisit na flip na roommate ko na may anger issues at vision difficulties.
Buti nalang talaga at lumaki ako ng mabait na sa sobrang bait ko nakakainis na. Hindi ako marunong magtanim ng galit at hindi ko rin gustong magsalita ng masamang bagay sa ibang tao even though I have six different things in my mind that I want to talk back.
"Meow.” A soft meow ceased me out from my thoughts.
Napatingin ako sa bintana na malapit sa kama ko, the same cat was on my window sill. Yung tinawag ng roommate ko na 'Minuet'.
Linapitan ko ang pusa at pinapasok sa kwarto ko. He's like an owl, his ears fit like a cap over his rounded head. He has a medium-long grey white fur with britches, toe tufts and a plumed tail and have cute big round eyes that I swear I could give up becoming his slave for life.
"Meow." The cat began to purr in my hand and stared at me with such glassy eyes as if begging for food.
"Oh? Yes Minuet, what can I do for you?" I chirped. Masyadong mahabagin ang loob ko sa ganitong mga bagay-bagay kahit pinagbawalan na ako na h’wag siyang hawakan, hindi naman niya nakikita at si Minuet naman ang mismong pumunta sa kwarto ko, hindi ko siya pinilit.
Minuet was definitely another charmer he pace his way down in my heart as fast as he trots in my window sill daintily.
"Want some food?" I asked absentmindedlyand thought of what food I have.
Well, meron akong mamon sa bag pero hindi ko alam kung kumakain ng mamon ang pusa, ayoko naman siyang tanungin dahil baka maintindihan ko ang sinasabi niya though that seems pretty cool it's still not applicable for this time and age.
Kinuha ko ang fluffy mamon sa bag ko at pinakita sa pusa na ngayon ay nakaupo. He was sitting on his stomach, legs stretched out and his paws on his belly, para siyang tao na malaki ang tiyan.
Naagaw ng pansin ko ang phone ko na bigla nalang tumunog.
"Yes?" Sagot ko matapos kong kunin ang phone sa bag ko.
"Gary! Ako 'to!" sagot ng boses na alam na alam ko.
"Kakakita lang natin kanina ah, gusto mo na ulit ako makita? Miss mo na agad ako?"
"Pwe! Mandiri ka Margarette, hindi tayo bi. Alam mo 'yan," sagot ni Ricafer na parang nandidiri pa sa sinabi ko.
"E bakit ka tumawag?" kunot-noong sabi ko.
"Anong date ngayon?"
"What?! Tumawag ka para itanong 'yan?!"
"E kung sinasagot mo na kaya ako at hindi ka nagre-reklamo 'riyan?!" inis na sabi niya.
Bwiset. Siya pa ang demanding.
Napa-irap nalang ako bago sagutin ang tinatanong niya. "It's the twenty-seventh of November."
"And?" Rinig kong sabi niya.
"Anong and? Ano pa ba ang gusto mo?!" singhal ko. My hands were balled into fist because of her ways of questioning.
"Gusto ko lang naman kasing maalala mo kung ano ang importanteng araw sa November twenty-seven."
"Ninoy Aquino Day? Walang pasok sa lalawigan ng Tarlac?"
"Gaga, alam mo kung malapit lang ako sayo, kanina pa kita binatukan."
"E kung sinsabi mo na sakin kung anong meron diba?! Edi sana wala kang binabatukan ngayon,” sagot ko.
Narinig ko siyang bumuntong-hininga at tumahimik ang kabilang linya.
Tinignan ko sandali si Minuet na tinititigan lang ang pagkain na binigay ko sakanya. Licking his paws instead and ignoring the food from time to time.
Ayaw niya sa mamon? Ang choosy niya ah.
Bago ko pa lapitan ang pusa na mukhang owl. A knock on the door was heard and a man with brown sweatshirt barged in the room.
"Bakit nasayo si Minuet?" Sabi niya agad na parang ako ang suspect sa isang karumal-dumal na krimen at siya ang detective.
"Excuse me? Why are you barging in my room?" peotesta ko naman.
"Look who's talking, sinimulan mo kaya 'to," sagot niya gamit ang tono na nakakapag-bwisit lalo sa akin.
"Look who’s talking-talking ka 'riyan! Get out!" galit na sabi ko, galit-galitan lang dahil ayaw kong magalit sa nilalang na 'to dahil hindi ko maikakaila na kahit gwapo siya, mas lalo pa ring nananaig ang inis ko sakanya.
"I said get out!" I bellowed and maybe I startled him a bit with my sudden outburst. Nakita ko siyang napaatras ng ilang beses hanggang sa halos sampung metro na ang layo niya sa akin.
Tinaasan ko siya ng kilay, ano nanaman ang balak niya ngayon para mas lalong bwisitin pa ako?
Umupo ako sa kama ko at tinignan kung buhay pa ang kabilang line.
"Hello? Yuhoo?! ituloy mo na ang sinasabi mo,” sabi ko kay Ricafer habang kinukuha ang pang-ipit ko ng buhok na nasa nightstand.
"BAKIT KA MAY KAUSAP NA LALAKI?!"