" ยอมอยู่นิ่งๆแล้วใช่มั้ย " กานต์ถามแล้วมองร่างเล็กที่นั่งตัวเกร็งอยู่ตรงตักเขา ภาพที่กานต์เห็นตรงหน้าก็คือภาพของแมวน้อยที่กำลังอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาเพื่อให้ปล่อยตัวเองไป แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งร่างบางทำแบบนี้มันก็ยิ่งอยากจะให้คนอย่างกานต์แกล้งมากกว่าเดิม
" พะ..พี่กานต์ปล่อยได้แล้ว " สโนว์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบอกอีกฝ่ายให้ปล่อยตัวเอง แต่ดูท่าแล้วร่างสูงคงจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆแน่ๆ
" หึ! ไหนตอนแรงยังทำท่าอ่อยกูอยู่เลยไม่ใช่รึไง ทำไมตอนนี้ป็อดแล้วล่ะ อยากนั่งตักกูมากไม่ใช่หรอ นี่ไง สมใจมึงหรือยังละ " กานต์พูดกระซิบข้างหูเล็กของร่างบาง ทำให้สโนว์รู้สึกขนลุกขึ้นมาไม่น้อย หัวใจดวงเล็กของเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วไหนจะน้ำเสียงที่เซ็กซี่ขยี้ใจของกานต์ที่กระซิบมาอีก
" ผมเปล่าอ่อยนะ พี่กานต์อ่าาปล่อยโนเดี๋ยวนี่เลยนะ! " สโนว์หันหน้าไปหากานต์แล้วดิ้นเล็กน้อย ใบหน้าหวานงอง่ำเล็กน้อย เหมือนเด็กที่กำลังถูกขัดใจ
" กูไม่ปล่อย หึ! กูอยากจะรู้นักว่าปากมึงจะดีเหมือนที่เถียงกูมั้ย " สิ้นสุดคำพูดของกานต์ร่างสูงก็จับปลายคางของสโนว์เข้ามาใกล้ๆพร้อมจูบไปที่ริมฝีปากบางของร่างเล็ก สโนว์เบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำกับเขาแบบนี้ เขาดิ้นหนีอีกฝ่ายเพราะไม่อยากตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่ากานต์จะปล่อยให้เขาเป็นอิสระเลยแม้แต่น้อย จากแรงดิ้นหนีของสโนว์ในตอนแรกค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสมยอมและเคลิ้บเคิ้ลมไปกับรสจูบที่เอาแต่ใจของร่างสูง
" อื้มม อื้อออ... " สโนว์จูบตอบกลับไปอย่างเงอะงะเพราะตัวของเขาไม่ได้มีประสบการณ์โชกโชนมากขนาดนั้น ทำให้กานต์ยิ้มมุมปากกับความใสซื่อของร่างบางตรงหน้า ตอนแรกเขาคิดว่าคนที่ขึ้นมาหาเขาบนห้องทำงานได้ แถมยังประกาศต่อหน้าพ่อแม่เขาว่าจะทำให้เขาชอบ จะมีประสบการณ์ที่มากกว่านี้เสียอีกแต่ที่ไหนได้ กลับเป็นแค่เด็กน้อยตัวเล็กๆที่อยู่ในกำมือของเขานั่นเอง ไม่ว่าเขาจะบีบหรือคลาย..มันก็ได้ทั้งนั้น
" อื้มม..ปะ..ปล่อย พะ...พอแล้วพี่กานต์ " สโนว์พยายามดันไหล่ของร่างสูงออกเพราะเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว กานต์เองก็ปล่อยตามที่ร่างเล็กขอ พอสโนว์เป็นอิสระก็รีบลุกขึ้นยืนทันทีด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ
" หึ! อ่อนฉิบ นี่หรอคนที่อยากจะแต่งงานกับกู แค่ประสบการณ์เรื่องจูบยังห่วย! ไม่ได้เรื่อง! มึงล้มเลิกเรื่องที่คิดจะจับกูได้เลย ผู้ชายคนอื่นที่เขาโง่ๆอยากให้มึงหลอกมันมีเยอะแยะ อย่ามายุ่งกับกูอีก " กานต์ส่ายหัวแล้วพูดขึ้นอย่างดูถูก สายตาของกานต์มองสโนว์ด้วยความเหยียดหยาม
สโนว์เองก็รู้สึกโกธรไม่น้อยที่เจอสายตาและคำพูดนั้นของกานต์แต่ตอนนี้ความอายของเขามันมีมากกว่าความโกธรเสียอีก
" ละ..แล้วถ้าผมทำให้พี่ติดใจผมขึ้นมาได้ล่ะ พี่จะยอมแต่งงานกับผมมั้ย " สโนว์ถามอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะไม่ได้มีความมั่นใจในตัวเองมากเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่อยากเสียร่างสูงตรงหน้าไป ถึงแม้ว่าจะโดนถ้อยคำต่างๆของกานต์ต่อว่าอีกมากแค่ไหนก็ตาม
" หน้าอย่างมึงเนี้ยนะจะมีปัญญาทำให้กูติดใจ หึ! จูบยังอ่อนขนาดนี้แล้วถ้าถึงเวลานั้นจริงๆกูคงหมดอารมณ์กับมึงแน่ๆ นี่ยังไม่ต้องให้กูรักมึงหรอกนะ แค่ให้กูได้มึงฟรีๆกูยังต้องใช้เวลาคิดเป็นปีเลย! " กานต์มองสโนว์อย่างดูถูกอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้สโนว์รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะปากของร่างสูงนั้นร้ายกาจเกินไป และแน่นอนว่ากานต์กำลังดูถูกผิดคนเพราะถ้าเป็นคนอื่นเขาอาจจะร้องไห้ฟูมฟายและเลิกยุ่งกับร่างสูงไปแล้ว แต่นั่นมันไม่ใช่เขา ร่างสูงยิ่งทำท่าทางรังเกียจเขามากเท่าไหร่ เขายิ่งอยากจะทำให้กานต์รีบรักเขาให้ไวที่สุดมากเท่านั้น!
" งั้นพี่ก็คอยดูแล้วกัน! ผมนี่แหละจะทำให้พี่ชอบผม หลงผมแล้วก็ขาดผมไม่ได้เลยคอยดู!! " สโนว์พูดขึ้นอย่างมั่นใจถึงแม้ว่าในใจจะแทบไม่มีความมั่นใจอยู่เลยก็ตาม
" หึ! " กานต์ส่งเสียงขึ้นเหมือนคนที่ไม่อยากจะเชื่อพร้อมกับมองร่างบางด้วยแววตาเหยียดเหมือนเดิม
" งั้นผมกลับแล้วนะ พรุ่งนี่ผมจะมาอีกพี่เองก็เตรียมตัวด้วยแล้วกันผมไม่มีวันที่จะปล่อยพี่แน่! " สโนว์พูดจบก็หันหลังเดินไปทันที ทิ้งให้ร่างสูงมองแผ่นหลังบางไปอย่างใช่ความคิด.. แล้วพรุ่งนี้เขาจะหาทางรับมือยังไงดีล่ะ
" มันคงไม่บ้ามากพอจะจับปล้ำเราหรอกนะ " กานต์ได้แต่ภาวนาในใจด้วยความกังวลไม่น้อย เพราะอีกคนดูท่าจะเป็นคนที่ทำอะไรเหนือความคาดหมายของเขาเสมอ


++++++++++++