Hera
     "Hera, nandyan 'yung crush mo oh." Narinig kong wika ng kaklase ko.
      "Who?" I asked her confusedly.
      "You already know who I am referring to."
Who? Isa lang naman ang taong gusto ko, 'yung nag-iisa kong best friend. Paano siya pupunta dito? Alam kong may klase siya sa oras na 'to.
     "Nandito si Markhiel?" I ask her.
She nodded while looking behind my back. Bago pa ako makapagsalita ay narinig ko ang isang familiar na boses sa likuran ko. My hearts stopped for a moment when I heard him calling my name.
        "Hera."
Hindi ko alam kung lilingunin ko ba siya o hindi. Ang lakas kasi ng tibok ng puso whenever he's around.
       "Uy! Hera, tawag ka ng best friend mo." Diin nito sa salitang best friend.
Napailing nalang ako sa tinuran ng mga kaklase ko.
      "H-Huh! A-Ano?" I stammered.
Narinig kong tumawa ang taong nasa likuran ko. Mas lalo akong nahiya na lingunin siya but I still choose to faced him. My face heat up when I saw him smiling widely at me. I don't know if he knew that I have feelings for him or he really don't know anything about it. Matagal ko na siyang gusto, simula palang nung araw na nakilala ko siya. I was a freshman that time when I bumped into him and he helped me to picked up my books and things that fell to the floor. Tinulungan niya rin ako na hanapin ang room ko dahil bago pa lang ako sa campus na ito. And I was really grateful that I met him.
      "Why are you always zoning out whenever I'm around? Naiisip ko tuloy na ayaw mo talagang maging kaibigan ako." He make a face that 'cause me to laugh at him.
Pati mga kaklase ko ay tumawa sa naging hitsura niya. That's the reason why I like him, so much. Alam kong mahirap para sa part ko na magkagusto sa kaibigan ko but what I'm supposed to do? Sa araw-araw na nakakasama ko siya ay nahuhulog ang loob ko sa kanya. Hindi naman kasi siya mahirap mahalin e. Everyone loves him. And I'm one of those people.
      "That's not true.." Kung alam mo lang na gustong-gusto talaga kita.
But I can't tell him the truth because I'm afraid. I'm afraid that he will stay away from me and he will be mad at me. Ang daming what if's sa isip ko. Three years na kaming magkaibigan at sa loob ng tatlong taon na iyon, hindi ko magawang aminin sa kanya ang tunay kong nararamdaman. Nagseselos ako sa tuwing may nililigawan siyang ibang babae na hindi naman dapat at wala akong karapatan. Truth hurts. But I'm still glad at hindi pa siya nagka-girlfriend until now because whenever that he will court a girl, I always threatened that girl to leave Markhiel around.
I know I'm being a bitch, a bully and an evil, anong magagawa ko? Ayaw ko lang na may nililigawan ang best friend ko. Gusto ko ako lang ang babaeng binibigyan niya ng pansin and I know, ang kapal ng mukha ko. Ginawa ko na ang lahat para mawala ang feelings ko para sa kanya kaso wala e. Pero hindi ako nananakit physically. Hindi ko kayang manakit ng iba. I was just threaten them, but I never hurt someone. Hindi ako ganung klaseng tao.
       "Okay, I know. I was just kidding." He said while laughing.
Natatawa siguro sa naging hitsura ko dahil sa sinabi niya. Naramdaman ko ang pag-iinit ng aking pisngi at tenga that's why I averted my eyes on him and looked in the other direction para hindi niya mahalata na nagba-blush ako dahil sa kanya.
      "By the way, what brought you here? You still have a class right at this moment, haven't you?" Takang tanong ko sa kanya.
Bigla nalang naghiyawan ang mga kaklase ko. Shit!
     "Alam na alam ang sched a, Hera." Isa sa mga kaklase kong lalaki.
      "Hindi ba talaga kayo?" Tanong ng isang babae na kaklase ko rin.
Nahihiya ako sa mga pinagsasabi nila. But there's part of me wanted to know what would Markhiel answered.
       "Hahaha we're just close friend guys." Ouch! "Parang kapatid na babae ko lang si Hera. Kaya if ever na may manliligaw dito, dadaan muna kayo sa akin. Right Hera?" He said while tapping my head fondly.
Masakit pala talaga kapag sa kanya na mismo nanggaling ang mga katagang iyon. Close friend? Kapatid na babae? The hell! Kahit paulit-ulit ko pa yang naririnig mula sa kanya, I don't hella fucking care. I like him, so I will make him fall for me.
     "Y-Yeah..."
I am speechless because I don't know what to feel right now. Nasasaktan ako sa tuwing close friend, best friend or kapatid na babae lang ang turing nito sa akin. Manhid ba talaga siya? Everyone inside this campus knows that I like him so damn much. Pero bakit pakiramdam ko alam na niya pero wala lang siyang pakialam dun. Or alam niya pero ayaw niya lang masira ang pagkakaibigan namin. I don't know! Fuck!
      "Oh right, that's why I'm here because I have something to tell you."
My forehead creased.
      "Is that even important para dumayo ka pa rito sa building ng Fine Arts?" Tanong ko sa kanya.
      "Well yeah, sort of. So, are you free?" I just looked at him. "Please, mabilis lang 'to." And then he smiled sweetly.
Wala na, mahina talaga ako pagdating sa ngiti niyang iyan. Peste! Paano ako hihindi nito kung ginamitan niya ako ng isang matamis na ngiti?
     "Fine!" I said but I smiled after.
     "Yun, thank you Hera. Maasahan talaga kita."
Napailing nalang ako sa inasal ni Markhiel. Nauna siyang lumabas kaya sumunod ako sa kanya. May himig pa na panunukso ang mga kaklase ko bago ako tuluyang lumisan sa kwartong iyon. And a smile plastered in my lips.
Nakarating kami sa soccer field kung saan dito ko unang nakitang naglaro si Markhiel ng soccer. He's a soccer player and the same time, he's a captain. He's famous. He's kind and thoughtful. Isa sa mga nagustuhan kong ugali sa kanya. He's my ideal guy. Lahat naman ideal guy nila ang best friend ko.
      "Hi Hera." Luke greeted me. He's one of Markhiel's team.
      "Hi Luke." I smiled dahilan para asarin siya ng iba pang ka-team niya.
I know that Luke like me because he's always being bold whenever he sees me. Sana lahat kagaya niya na hindi duwag na katulad ko.
     "Someone's happy."
     "Who?" I asked him and he grinned. "Are you referring to me?"
     "Yes you. Sino pa ba ang tao dito? It's just me and you." Natatawang wika ni Markhiel.
     "I'm not happy. Why would I?" Napangiwi ako.
      "Okay, okay! Ang init naman ng ulo mo. Bakit wala ka yata sa mood ngayon?" He asked worriedly.
See? Paano ako hindi mahuhulog sa nilalang na ito kung ang sweet-sweet niya pagdating sa akin?
     "I'm fine, Markhiel."
I sat in the grass and look at the beautiful scenery. Namamangha talaga ako sa ganda ng field ng campus namin.
    "So." He sat beside me.
    "So?" I asked without looking at him.
     "About what I said earlier. I need you to sing for me." Wika nito dahilan para mapalingon ako sa kanya.
Nakatingin ito sa kanang bahagi nang school kung saan makikita ang cafeteria. I saw him smiling. Kakaiba ang ngiti niyang iyon habang nakatingin dun. At dahil curious ako kung bakit masaya siya ay sinundan ko ang tingin niya pero isa lang naman ang nakikita kong nandun. A group of girls. Pero hindi nakaligtas sa akin ang pagkislap ng mga mata ng lalaking katabi ko nang mapalingon dito ang Queen Bee ng school at ngumiti sa amin, or sa kanya lang.
      "You know her?" I asked him, curiosity written all over my face. I can even feel scared what he will say.
      "Yes.." Dun lang siya tumingin sa direksyon ko. Masakit, I know! But I wanted to hear it from him what's the real score between them.
Maraming chismis na kumakalat sa campus na palagi daw'ng magkasama ang captain ng soccer team at ang Queen Bee ng campus. Hindi ako naniniwala nu'ng una dahil alam kong hindi gusto ni Markhiel ang mga katulad niyang babae. Queen Bee siya kaya maraming humahanga sa kanya and I know that girl have a high standard when it comes to a guy. She's famous more than me. Isa lang akong sikat na volleyball player. She's gorgeous. All students in Sanders University adored her so much. Sino namang lalaki ang hindi siya hinahangaan? Even the girls gogo gaga over her. Pero hindi ko inaasahan na pati si Markhiel ay hinahangaan siya. I envy her. Damn with my insecurities.
    "Do you..Do you like... her?"
Hirap na hirap akong banggitin ang mga katagang iyon dahil natatakot ako sa magiging sagot niya sa akin. Huwag naman sana, hindi ko kaya. Ano namang laban ko sa isang Daphne Guidavaughn. One of the shareholders in this university. She's a fucking rich and me, wala. Walang-wala sa kayamanan na meron ang babaeng iyon.
     "That's why I need you." Tumingin muna siya sa babaeng masayang nagtatawanan kasama ang mga kaibigan nito bago siya humarap ulit sa akin. "I'll court her. Liligawan ko na si Daphne, Hera. I like her so much. Matutulungan mo ba ako?"
And my heart shatters into pieces. Nasaktan ako nang sobra. Ganito pala talaga kasakit kapag may gusto na ang taong gusto mo. I hate myself. Damn! Ito ba ang sinasabi nilang broken hearted? I laughed mentally. I'm trying to hold my tears but shit, tears betrayed me. It flowing down on my cheeks.
       "H-Hey! Why are you c-crying, Hera? May masakit ba sayo?" May pag-aalala sa mukha niya habang nakatingin sa akin.
Yes, itong puso ko. Sana ganun kadali sabihin sa kanya iyon.
Dali-dali ko itong pinunasan bago ngumiti ng tipid sa lalaking gusto ko. Fuck! Gusto ko palang siya pero bakit ganito na kasakit. He was about to wiped the tears in my face but I stop him.
     "You don't need to do that. I'm just.. I'm happy for you." Ngiti kong pilit sa kanya para pagtakpan ang sakit na naramdaman ng puso ko.
     "Are you sure?"
    "Yes. Yes I am."
    "Thank you Hera for always supporting me. I really owe you so much. Ang swerte ko dahil ikaw ang naging kaibigan ko." He hugged me.
Naka-steady lang ako. I want to hugged him back, but I can't. Masasaktan lang ako kapag yayakapin ko siya pabalik baka maging ito na ang huli. Takot akong maiwan. Takot akong maipagpalit sa iba.
     "I know. What are friends for?" Wika ko, trying to hide my bitterness.
   
     "Thanks, I know you will help me."
      "Are you happy?" I asked him. I'm being a hypocrite to ask him that but I want to know if he's really happy.
Nakikita ko ang saya sa mga mata nito habang nakatingin sa babaeng paalis na. Sinundan pa niya ito ng tingin hanggang sa mawala ito sa paningin naming dalawa. Ayaw kong tanggapin pero wala na akong magagawa pa. Kung aamin naman ako baka masira ang friendship na meron sa aming dalawa na binuo ko ng tatlong taon. I won't take a risk kung may masisirang samahan sa pagitan naming dalawa.
     "Yes, very much happy.