I walked down the streets with a heavy artworks along with me. The road is now on its peace. While the sky were already on its calm after I witnessed the fight of colors between light and dark.
May nakikita akong naglalakad din kagaya ko. I saw a lovers sitting on a chair. And a couple of girls who's standing nearby.
Patuloy lang ang lakad ko sa lugar na hindi ko alam. Naka-uniform pa rin ako at dala-dala ang bag dahil galing pa ako sa school. Matagal natapos ang art exhibit kaya heto ako ngayon at naglalakad na lang sa daan.
I wiped my tears off after it once ran down to my cheeks. Nawawalan ako ng lakas na maglakad at magpatuloy. I want to rest, forget the things I've been through and all the thoughts I always think.
Naalala ko na naman ang kapatid ko. How is he today? Masaya kaya siyang nakapaglaro? Nakakain ba siya ng maayos? Binabantayan ba siya ng mabuti? Nakauwi na kaya siya? Magkasama na ba sila ni Papa?
Tumigil ako sa paglalakad at binagsak ang aking mga gamit sa lupa. Later on, I just saw my self crying out all the questions I got.
Medyo madilim sa lugar kung saan ako nakaupo ngunit naaaninag ko ang ibang parte dahil sa mga ilang poste ng ilaw. Saglit kong hinayaan ang sarili ko na umupo at umiyak sa lupa. Hindi ko alam kung saan napunta ang mga lakas ko na kahit sa pagpahid ng luha ay hindi ko magawa.
Then, I questioned my self again. Anong mali ko? Anong kasalanan ko? Anong kulang sa 'kin? Ganito ba talaga kasama ang mga magulang ko na kahit ang anak nila ay naghihirap?
Bakit sa murang edad kong 'to ay may problema na ako? Bakit pati ang bata ko pang kapatid ay naaapektuhan?
Naghanap ako ng lakas para tumayo. Isa-isa kong dinampot ang aking mga gamit at patuloy na naglakad sa lugar na malayo pa sa aking pupuntahan. Hindi ko alam kung makakauwi pa ba ako ngayon o maghihintay na lang siguro ako na mawala ulit ang buwan.
"The moon can still see your dark and sad feeling."
Hindi ako makagalaw nang marinig ko ang malamig na boses na iyon. Ang puso ko ay kumakalabog sa takot at kaba. Ni hindi ko man lang kayang ipikit ang mga mata at kahit ang paghinga ay hindi ko magawa.
He went closer and sat beside me, just a few inches away. He spoke again and that's when I realize that I'm out of the danger.
"Anong ginagawa ng isang babae dito sa gitna ng gabi?" tanong niya.
I didn’t answer his question and stayed silent. Wala akong ideya kung sino siya at kung ano rin ang ginagawa niya dito. I want to speak up and ask him back but my confidence are nowhere to find.
I look at him and trying to remember his appearance. The light-post near to us saved the darkness. He's on his white shirt and black short. He has a pretty face; mga matang may gustong sabihin, matangos na ilong, at labing sigurado ako na palaging ngumingiti. I can say that he is way older than me.
"You're staring too much, young lady."
Bumalik ako sa aking sarili nang sabihin niya iyon. I look down and played my finger nails. Hindi ko alam kung kinakabahan ba ako pero rinig ko ang bawat pagtibok ng aking puso sa tuwing magsasalita siya.
Namayani ang katahimikan sa aming dalawa. Tanging naririnig ko lang ay ang munting ingay ng insekto at sumasayaw na puno. Rinig ko rin ang aming bawat paghinga, pati na rin ang maingay kong puso.
I averted my gaze and looked at the sky. It was a full dark and black sky decorated with millions of stars. Sa gitna nito ay ang buwang maganda kahit na hindi buo. I took a deep sigh and closed my eyes as I inhaled the fresh air.
"I guess you're not living here," pagsira niya pa sa katahimikan. I opened my eyes again and looked at him. He's now smiling like he is really happy.
"Opo," sagot ko dito kahit hindi naman siya nagtanong. His expression change. He smiled more and his eyes shone brightly like how the moon does.
"I'm lost." He shifted his seat and look somewhere. Looks like he's shy or what.
"Paanong nawala?" I ask him out of curiosity.
"I also don't live here," sagot niya at bumuntong-hininga.
I nodded and waited for him to speak up again. A couple of questions were asked until I felt that we are already comfortable with each other.
"I'm lost same to your thoughts. Hmm, We're lost under the same moon."
That's the last words I heard from him before I closed my eyes and slept that night.
Medyo maginaw ang gabing 'yon ngunit nakayanan kong matulog sa hita ng taong hindi ko naman kilala at doon lang nakita. Naging mabilis ang paglipas ng gabi at nagising na tulog pa siya.
I paused what I'm doing when I remember that moment again. Bago ako nakahanap ng paraan na makauwi at iwan siyang mag-isa na hindi man lang nagpapaalam.
I started to move my hands as I imagine his face again. Ginuhit ko ang mukha niyang maganda. Perpektong mga mata, matangos na ilong, mapulang labi, at saktong haba ng buhok na bagay sa kan'ya. Matapos no'n ay ang buwang nakapagpaalala sa kaniya.
I stare at my finished artwork and smiled. It was so perfect like how he is. Sigurado akong nakuha ko ng maayos iyon kahit inaalala ko lang ang itsura niya.
After a long minutes, I realize that I don't have any clue for who he is. Ano ang pangalan niya? Saan ko siya makikita? At paano ko ito ibibigay sa kaniya.
All I know was that place where we met. The moments we shared together that night. His face, his smell, his smile, and my feelings. I felt secured, safe, and seems like I'm home.
Then, I remember what he said, "I'm lost."
Er ist verloren.
I'll call him Verloren and my artwork is Er ist verloren.
Inayos ko ang aking mga gamit at nagmadaling tumakbo palabas ng paaralan. Mabilis akong pumunta doon sa lugar kung saan kami nagkita. Dala-dala ko ang aking gawa, umaasang makikita ko siya doon at maibigay man lang sa kanya.
Hinihingal ako dahil sa pagtakbo ngunit hindi ako tumigil hanggang sa marating ko ang lugar. Walang ni isang tao akong nakita. Malinis ang lugar at mainit dahil sa nasisinagan ito ng araw.
Bigo akong lumapit at marahang umupo sa upuan. Wala na rin ang artwork kong naiwan kasama sa kaniya. Dinala niya ba? O iniwan niya rin at kinuha ng iba?
Bahagya akong tumawa nang marealize ko lahat. Sino namang tanga ang aasa na makikita ulit 'yong hindi niya kilala? Sinong umasa na maibibigay niya ang kanyang ginawa kung saan alam niya sa simula pa lang na napadpad at nawawala lang sa lugar ang lalaki?
Kibit-balikat akong naglalakad, naghihintay ng may masasakyan pauwi sa bahay. Malungkot akong nakauwi. Wala ang kapatid ko dahil maaga pa kaya napagdesisyunan kong umidlip muna at matulog.
-
"Potang*nang Pamilya!" Nagising ako sa malakas na sigaw ni Papa. Nagmadali akong tumakbo palabas at nakita ko ang kapatid kong umiiyak sa isang sulok malapit sa kanya.
Kukunin ko sana si Dodong nang makita niya ako at biglang binulyawan. "Hoy ikaw, sasama ka? Hhma g*go nakita ko ang Mama mo, ang yaman na. May dalang bata, babae at lalaki, akala mo naman walang anak na iniwan." Mahaba niyang litanya.
Umiwas ako sa kaniya at patuloy na kinuha ang aking kapatid. Ang mga luha ko ay nag-uunahan sa pagpatak nang yakapin ako ni Dodong. Parang dinudurog ang puso ko.
May ibang pamilya na si Mama. Lasing na naman si papa. Habang ang kapatid ko ay umiiyak kahit na walang alam.
"Binenta mo ba? Nakita ko ang gawa mo, hawak-hawak niya."
Napatigil ako matapos marinig iyon. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig niyang sabihin ngunit kinakabahan ako sa kaniyang sinabi.
"Kaya kitang buhayin, Noreen. Tumigil ka na kaka-pinta." Huling saad niya at biglang nakatulog sa mahabang upan. Lasing na talaga.